Sposoby radzenia sobie z depresją

Ok, to powiem wam że u mnie czasami gdy rano wstanę pojawia się stan depresyjny. Dzisiaj był słaby lecz wcześniej był potwornie mocny taki jaki miałem kiedyś kilka razy po 1-3 miesięcy. Na szczęście życie dostarczyło mi sposobu na wyjście z niego. A było to dzień przed tym porannym (pierwszym) atakiem (w przeciągu ok 2 miesięcy miałem ich już dwa) a więc dzień przed usłyszałem od terapeutki gdy słuchałem ze smartfona depresyjnej muzy że muzyka depresyjna jest sposobem na radzenie sobie z depresją. Teraz myślę że był to głos anioła który ją natchną do powiedzenia tego. Ok to wstaję rano drugiego dnia po tym jak mi to powiedziała terapeutka z stanem bardzo silnej depresji leżę tak sobie i przypomniałem sobie wczorajsze słowa terapeutki. Natychmiast wziąłem do ręki iphona i puściłem sobie najsmutniejsze najbardziej rozpaczające kawałki mojego ulubionego zespoły Apati. Jakby w zaklęciu moja depresja po ok 3-6 minut sama "rozpłynęła" się. Teraz tłumaczę sobie to w ten sposób że gdy mamy doła to jesteśmy jakby zamknięci do stanu smutku i inne bodźce niż smutku do nas nie docierają. A antydepresanty działają na nas w ten sposób iż powodują zwiększenie ilości docierających do nas bodźców. W efekcie tego następuje wyjście z depresji. Ale wracając do mojego wywodu w stanie tej ogromnej depresji (która pojawiła się u mnie nagle i którą czułem że będę miał) puściłem sobie ten mój ulubiony zespół dostarczając sobie olbrzymiej ilości bodźców potęgującej jeszcze tym stanem. I w miejsce depresji pojawiło się zadowolenie i uczucie przyjemności. Można to tłumaczyć też tym że to moja wiara "że muzyka depresyjna chroni przed depresją" sprawiła iż depresja mi minęła.

Muzyka depresyjna na depresje?

Tego jeszcze nie słyszalam mnie by raczej dobiła o ile w tym stanie

w ogole chce mi sie słuchac muzyki raczej nie bo wszystko mnie drazni.

Jeszua333,

Wlaczylam z ciekawosci piosenki poleconego przez ciebie zespolu. Pomine fakt, ze sa okropne i drazniace dla ucha to one dla mnie niewiele wspolnego maja ze stanem depresyjnym, raczej z jakas mianią

No, ale sam pomysl - depresyjna muza leczy depresje, no naprawde innowacyjna metoda, jeszcze o tym nie slyszlam. Zastosuje jak bede miala nast razem mysli samobojcze

Z tą depresyjną muzyką na depresję jest różnie. Swego czasu słuchałam niewiele poza muzyką z gatunków uważanych za "depresyjne", albo przynajmniej dołujące (slowcore/sadcore, post-rock...), bo tego typu rzeczy dobrze współgrały ze mną, przynosiły pewnego rodzaju ulgę, a nawet w pewnym sensie poczucie zrozumienia. W zasadzie nadal ilekroć mój stan się pogarsza, nie potrafię zrobić niczego innego jak tylko włączyć ulubioną-smutną muzykę i czekać aż cierpienie minie, albo przynajmniej przestanie być tak dotkliwe. Może słuchanie takich rzeczy jest dla jednych trochę jak samookaleczanie... Lecz nie ciała, a umysłu. W pewnym sensie... To też przecież wiąże się z pewnego rodzaju oczekiwaniem ulgi i znieczulenia. Z drugiej strony taka muzyka może dostarczać całkiem bogatej puli bodźców, wyciągać ze stanu depresyjnego i pobudzać do twórczych działań. Może powodować też odwrotny skutek: popychać do czynów autodestrukcyjnych, jeszcze bardziej dołować, albo po prostu drażnić. Kwestia indywidualna. Na pewno nie jest to uniwersalny sposób na depresję.

Ej , sama wiem ,że to działa, jak miewam bardzo obniżony nastrój , silny dół własnie muzyka jest ukojeniem dla mnie..

Ale przeciez nie kazdy tak musi mieć.. Na jednych działa na innych nie..

Sluchanie dolujacej muzyki na depresje? "gdybys kasa sypal dookola to bys mial przyjaciol wielu, wiesz jak jest. Prawo dzungli nie jest tak okrutne jak stosunki miedzyludzkie w kwestii tej", "ja zyje tak jak ja chce, wiec wypier..."- kawalki Liroya. Czasami zapodam sobie ze trzy kawalki tego typu jako forme rozladowania np. gniewu ale na dluzsza mete absolutnie nie polecam, przynosi to wiecej zalu i rozgoryczenia niz korzysci, wole muzyke ktora ma optymistyczne akcenty, taka ktora sprawia, ze chce mi sie zyc.

Ja nie cierpię na depresję, ale zdecydowanie wolę słuchać muzyki wesołej, dynamicznej, żywej, która wprawia mnie w dobry nastrój i podkręca do działania. Jest takim motorem napędowym, dodaje entuzjazmu i energii. Kiedy jestem w kiepskim nastroju, słuchanie muzyki "depresyjnej" pogłębia zwykle u mnie zły humor. Co jednak zaskakujące, dzięki temu mogę się wypłakać i dopiero wylanie łez jest takim oczyszczeniem i przynosi ukojenie. Zatem smutna muzyka też w pewnym sensie pozwala mi uporać się z negatywnymi emocjami. Na smutek jednak wolę wybrać inną metodę - rozmowę z kimś bliskim, kto mnie zrozumie i po prostu wysłucha.

tez lubię smutna muzykę, ale raczej jak jej słucham to stapiam się z tym co jest w niej.

Gdy ja mam bardzo smutny nastrój (nie powiem depresję, bo nie mam pojęcia czy to depresja, czy nie), to każda muzyka mnie jeszcze bardziej dobija (nie ważne, czy wesoła, czy smutna), że aż jakby chciało mi się płakać, a ja nie chcę płakać. Wolę wtedy ciszę i ciemność. Łatwiej mi wtedy uciec do fantazjowania i nie skupiać się tak na nastroju. Czasem też staram się, by stać się bardzo śpiący, wtedy też tak nie odczuwam smutku.

Jeszua333,

Wlaczylam z ciekawosci piosenki poleconego przez ciebie zespolu. Pomine fakt, ze sa okropne i drazniace dla ucha to one dla mnie niewiele wspolnego maja ze stanem depresyjnym, raczej z jakas mianią

Nomm są trochę z mani a dla mnie nawet z furii lecz dla mnie jest tam też element smutku, osamotnienia i rozkminki. Ogólnie to dużo bodźców. może te połączenie smutku i manii a nawet złości sprawia że gdy mam doła ta mania (docierająca za pomocą smutnej piosenki) sprawia że depresja mi mija

Coś w tym jest, muzyka dopasowana do nastroju pozwala go intensywniej przeżywać, jakby mocniej doświadczać. Tylko dlaczego to przynosi ulgę? Bo będąc w depresji i słuchając depresyjnej muzyki ja też doznaję ulgi. Nie wiem czy czuję się wtedy bardziej zrozumiana, wywnętrzniona, ale to uczucie depresji jakby trochę uchodzi na zewnątrz i człowiek się oczyszcza. Płacząc lub nie.

black swan, ja odwrotnie musze mieć jeśli już muze raczej wesoła,inna by mnie dobiła.

Mnie właśnie drażni wesoła muzyka, jak jestem dobita. Może to zależy od jakichś uwarunkowań czy co...

Mnie właśnie drażni wesoła muzyka, jak jestem dobita.

Podzielam to zdanie.

Mi pomaga paradoksalnie brak snu. Jeżeli jestem szczególnie przybity, to nie śpiąc powyżej 24h czuję się lepiej (czasem nawet 18) - to jest tak zwana deprywacja snu.

moim "sposobem" na takie ataki beznadziei jest włączenie bardzo głośno czegoś elektronicznego, dudniącego i agresywnego. plusem jest to, że natychmiast wyrywa mnie z marazmu - zamykam oczy i zaczynam tańczyć. minusem jest to, że mam dwie osobowości i przez tą muzykę wychodzę z tej depresyjnej, ale "bardziej mojej", jednocześnie wpadając w tą drugą, dekadencką. wtedy zupełnie wyłączam mózg, czuję się jak jakaś czarownica podczas rytualnych tańców, jakbym myślała całym ciałem czując każdy pojedynczy centymetr.

i pomyśleć, że do tej metafizyki czasem wystarczy skrillex...

Sen, jak się śpi to nie boli. Potem bywa lepiej.

Racjonalizacja. Przymuszanie się. Zajęcie się czymś. To są moje 3 główne sposoby radzenia sobie z przygnębiającym nastrojem, zwątpieniem i brakiem chęci działania. Działają raz lepiej, raz gorzej. Jeśli gorzej, to wtedy zwyczajnie wyjście z dołka trwa dłużej i kosztuje mnie więcej wysiłku, czasu i nerwów. Sen też nie jest zły, ale działa to u mnie tylko wieczorem, choć i wtedy nie zawsze szybko przychodzi.

Tak jak wyżej, zmuszanie się do robienia czegokolwiek. Ciężko się zmusić, ale jak już wpadam w jakiś "wir" działania to leci z górki.

Na natłoki myśli pomaga bardzo prosty sposób i dla niektórych dość głupi, mianowicie mam zeszyt, gdzie przelewam jakieś frustracje czy wątpliwości, głównie to co siedzi mi w głowie i nie daje np. zasnąć. Dobrze systematyzuje myśli i czasem te demony, z którymi się "zmagam" w tamtym momencie nie są takie straszne, jak mi się wydawało.

Rozmowa też pomaga, ale niezbyt często mam ochotę na gadanie, kiedy trzyma mnie dołek.

Sen natomiast działa u mnie jako zabijacz czasu, kiedy wiem, że mam wolny dzień, a coś mi nastrój kuleje.

Kiedy sen nie chce przyjść, zostają książki. W takich stanach raczej nie chce mi się czytać, w sumie to nic mi się nie chce, ale przymuszam się do czynności, po czym wciągam się w fabułę.

Lilith,

Jeśli dołek dopada Cię w południe, albo zaraz po przespaniu całej nocy, to chyba to rozwiązanie nie jest dostępne? Czy może wspomagasz się środkami nasennymi?

W najgorszych momentach sen , który niestety jest ucieczką . W ciągu dnia przeglądanie i pisanie na forum .

Kiedyś pomagało mi oglądanie filmów by zająć czymś myśli,teraz niekoniecznie . Rozmowa z osobą o podobnych problemach

Lilith,

To oznacza postępy. Radzisz sobie coraz lepiej. Teraz jak Ci dojdzie praca, to też będziesz miała zajętą głowę przez większość dnia. Mi to bardzo pomaga, bo w robocie skupiam się na obowiązkach, więc myśli rzadko wędrują w tym nie pożądanym przeze mnie kierunku. Po za tym po człowiek pracujący ma zazwyczaj mniejsze problemy z zasypianiem z powodu zmęczenia i porannego wstawania.

przymuszanie sen ale po pewnym czasie na oba nie ma sił

prochy

Lilith,

Nie uciekam od problemów,

Nie miałem na myśli uciekania od problemów, tylko od czarnych myśli. To zupełnie co innego.

Praca, ma przynosić zarobek i stanowić kontakt z ludźmi w realu, a nie służyć do odciągania myśli od problemów.

Ja pracuję tylko dla zarobku i jakiejś niewielkiej satysfakcji, bo w tej pracy akurat mam taką. W przeszłości nie było tak różowo. Na kontakcie z ludźmi mi nie zależy. Współżyję z nimi tam, bo muszę i tyle. Jeszcze raz powiem, praca odciąga mnie od czarnowidztwa i destrukcyjnego myślenia, ale nie stanowi ucieczki przed problemami. Tym staram się wyjść na przeciw i znaleźć na nie solucje.

Lilith,

Pewnie, że się biorą. Ale nie mam zamiaru poświęcać czasu na ich analizę i roztrząsanie. Robiłem to przez ostatnią dekadę i fatalnie to na mnie wpłynęło, a do przodu nie posunąłem się ani na krok. Problemy je powodujące znam na wylot od dawna jednak dopiero teraz się za nie wziąłem. Skupianie się na dołujących myślach czy to w pracy czy w domu nie daje mi nic pozytywnego, dlatego najlepiej je odganiać i ignorować. Także podsumowując - czarnowidztwu mówię zdecydowane nie, a rozwiązywaniu problemów stanowcze tak.

Lilith,

Pewnie, że się biorą. Ale nie mam zamiaru poświęcać czasu na ich analizę i roztrząsanie. Robiłem to przez ostatnią dekadę i fatalnie to na mnie wpłynęło, a do przodu nie posunąłem się ani na krok. Problemy je powodujące znam na wylot od dawna jednak dopiero teraz się za nie wziąłem. Skupianie się na dołujących myślach czy to w pracy czy w domu nie daje mi nic pozytywnego, dlatego najlepiej je odganiać i ignorować. Także podsumowując - czarnowidztwu mówię zdecydowane nie, a rozwiązywaniu problemów stanowcze tak.

A co robicie jeśli siłą woli próbujecie czarne myśli odganiać, jednak one wcale nie chcą tak szybko odejść?

Ja nawet bedąc w pracy miewam takowe i wcale praca czy kontakt z ludzmi mi na to nie pmaga. Jestem ciekawa jak to jest u Was?