Zdrada na wielu płaszczyznach-nie radzę sobię

[grac747]

Witam,

 

Skrócony opis wydarzeń:

Na studiach poznałem swoją obecną żonę. Jesteśmy razem 8 lat. Stworzyliśmy wtedy zgraną paczkę "przyjaciół"(około 10 osób) z którymi spędzaliśmy dużo czasu-wspólne wakacje, imprezy, świętowanie ważnych wydarzeń. Około rok temu przechodziliśmy kryzys w małżeństwie. Nie potrafiłem rozmawiać ze swoja żoną i czułem, że sie oddalamy. Szukałem pomocy u swojego kumpla i zwierzałem sie z tego co sie dzieje u mnie w małżeństwie ale okazało się, że przekazuje te informacje mojej żonie co skutkowało kolejnymi kłótniami. Zauważyłem, że moja żona i ten kumpel dobrze się dogadują ale nie przypuszczałem, że aż tak dobrze. Przez wiele miesięcy utrzymywali kontakt za moimi plecami- dzwonili do siebie jak byłem w pracy, wysyłali sobie zdjęcia i kilka razy spotkali się na kolację, kawkę i spacer po parku. Ja w tamtym czasie nie potrafiłem funkcjonować bo żona i kumpel wsród naszych znajomych robili ze mnie wariata, mówili, że sobie coś ubzdurałem i nic ich nie łączy. Okazało się inaczej bo doszło do zdrady. Kumpel był tak perfidny, że podczas moich spotkań z nim pyta się czy podejrzewam, że moja żona z kimś się spotyka za moimi plecami-zapomniał mi powiedzieć, że to on. Byłem wyniszczony psychicznie więc szukałem pomocy u pozostałych członków grupy. Miałem koleżankę z grupy, której się zwierzałem i okazało się, że ona również przekazuje mojej żonie te informacje. Sam nie byłem w stanie się bronić, powiedziałem o tym wszystkim męskiej części tej paczki i powiedzieli, że za dużo od nich wymagam i nie staną po mojej stronie.

Z grupy zostałem wykluczony z łatką wariata i gościa, który robi problemy. Ten facet ma się świetnie, nie poniósł żadnych konsekwencji -totalnie nic. Reszta grupy trzyma się super, spotykają się. Moi kumple świętują jego urodziny, jeżdzą na męskie wyjazdy a ja jestem traktowany jak trędowaty. Z żoną się rozwiodłem. Ludzie przestali się do mnie odzywać i obecnie czuję się zajebiście samotny. Cały czas w głowie mam zapętlone myśli-dlaczego, jak oni mogli, nikt mi nie wierzy. Psychiatra, psycholog, sporty, różnego rodzaju aktywności nie pomagają w ucieczce od tych myśli. Unikam nowych znajomości bo wszędzie widzę podstęp.

Jak wyjść z tych zapętlających się myśli? Jak zacząć żyć a nie funkcjonować z dnia na dzień. Czuję, że z niczym sobie nie radzę, wszyscy mnie opuścili i jestem do dupy. Zaczynam myśleć, że może mam faktycznie za duże wymagania i dzisiaj takie zachowania są normą. Może ktoś z Was ma jakieś rady.

 

[conditioner]

Czasami odpowiedź agresją to jedyne wyjście, nie znam mądrzejszych sposobów na takich ludzi. Zdrada, wycinanie z kręgu znajomych, wyśmiewanie itd to rzeczy zupełnie bezkarne, jeśli sam nic z tym nie zrobisz to nikt Ci nie pomoże

[Dryagan]

@grac747 W takich sytuacjach ogromne znaczenie ma to, kto pierwszy ułoży opowieść i rozda w niej role. Trzeba jednak zaznaczyć, że znamy wyłącznie Twoją relację. Nie oznacza to, że Ci nie wierzę, ale pełny obraz wymagałby poznania również wersji drugiej strony. Z Twojego opisu wynika przecież, że kryzys w małżeństwie pojawił się wcześniej niż zdrada - zdrada nie była więc jego pierwotną przyczyną, lecz wydarzyła się już w trakcie trwającego kryzysu. Ty szukałeś pomocy u kolegi z paczki, Twoja żona mogła podobnie szukać wsparcia u kogoś z tego samego grona i przedstawiać sytuację ze swojej perspektywy. Nie usprawiedliwia to ani zdrady, ani kłamstw, ale może tłumaczyć, dlaczego w grupie funkcjonowała zupełnie inna opowieść o Waszym małżeństwie.

Istotne jest też, jak powstała ta paczka. Kto był w niej wcześniej, kto kogo do niej wprowadził i jakie więzi łączyły poszczególne osoby? Dziesięcioosobowa grupa nie jest monolitem. Jedni mogli być bliżej Ciebie, inni Twojej żony lub kolegi; część mogła uwierzyć ich wersji, a część po prostu unikać konfliktu. To, że nadal się spotykają, nie musi oznaczać, że wspólnie wydali na Ciebie jakiś wyrok.

Miałeś prawo oczekiwać lojalności od żony i przyjaciela. To nie są wygórowane wymagania. Czym innym jest jednak oczekiwanie lojalności od najbliższych, a czym innym jednakowej reakcji od całej paczki.

Możesz nigdy nie poznać wszystkich motywów ani nie doczekać się od tych ludzi potwierdzenia swojej wersji. Dlatego ważniejsze od ciągłego pytania „dlaczego oni mi to zrobili?” może być teraz pytanie: „co zrobić, żeby oni i ta historia przestali zajmować całe moje życie?”.

[Niewkopomonowana]

dla mnie tacy ludzie mogą co najwyżej pomachać mi pod balkonem.

[grac747]

15 godzin temu, Dryagan napisał(a):

@grac747 W takich sytuacjach ogromne znaczenie ma to, kto pierwszy ułoży opowieść i rozda w niej role. Trzeba jednak zaznaczyć, że znamy wyłącznie Twoją relację. Nie oznacza to, że Ci nie wierzę, ale pełny obraz wymagałby poznania również wersji drugiej strony. Z Twojego opisu wynika przecież, że kryzys w małżeństwie pojawił się wcześniej niż zdrada - zdrada nie była więc jego pierwotną przyczyną, lecz wydarzyła się już w trakcie trwającego kryzysu. Ty szukałeś pomocy u kolegi z paczki, Twoja żona mogła podobnie szukać wsparcia u kogoś z tego samego grona i przedstawiać sytuację ze swojej perspektywy. Nie usprawiedliwia to ani zdrady, ani kłamstw, ale może tłumaczyć, dlaczego w grupie funkcjonowała zupełnie inna opowieść o Waszym małżeństwie.

Istotne jest też, jak powstała ta paczka. Kto był w niej wcześniej, kto kogo do niej wprowadził i jakie więzi łączyły poszczególne osoby? Dziesięcioosobowa grupa nie jest monolitem. Jedni mogli być bliżej Ciebie, inni Twojej żony lub kolegi; część mogła uwierzyć ich wersji, a część po prostu unikać konfliktu. To, że nadal się spotykają, nie musi oznaczać, że wspólnie wydali na Ciebie jakiś wyrok.

Miałeś prawo oczekiwać lojalności od żony i przyjaciela. To nie są wygórowane wymagania. Czym innym jest jednak oczekiwanie lojalności od najbliższych, a czym innym jednakowej reakcji od całej paczki.

Możesz nigdy nie poznać wszystkich motywów ani nie doczekać się od tych ludzi potwierdzenia swojej wersji. Dlatego ważniejsze od ciągłego pytania „dlaczego oni mi to zrobili?” może być teraz pytanie: „co zrobić, żeby oni i ta historia przestali zajmować całe moje życie?”.

Masz całkowitą rację. Nigdy nie oczekiwałem od całej grupy tej samej reakcji. Nawet nie oczekiwałem, że ktokolwiek będzie ograniczał z nimi kontakt. Oczekiwałem, że jeżeli nie byłem w stanie sam się bronić to moi przyjaciele, których znałem najdłużej będą w stanie powiedzieć dość widząc jak ich kłamstwa, manipulacje mnie wyniszczają. Wielokrotnie z nimi rozmawiałem i jak byliśmy sami to trzymali moją stronę, nazywali takie zachowania po imieniu i mówili, że nie będą z nimi utrzymywać kontaktu po tym co mi zrobili a okazało się żespotykali się z nimi i normalnie się kontaktowali.

Grupa na początku liczyła 4 osoby ( ja + 3 przyjaciół, których znałem od podstawówki- z jednym z nich była żona mnie zdradziła), później do grupy dołączały kolejne osoby.

Przed rozwodem przeprowadziliśmy z żoną kilka rozmów, w których otwarcie mówiła jak wyglądała ich relacja. Jak mój "przyjaciel" namawiał ją do rozstania ze mną, jak pokazywał mnie w złym świetle tylko po to, żeby on wychodził na tego wspaniałego.

Pomimo tego, że do rozwodu doszło z powodu zdrady to ten facet udaje, że on nic złego nie zrobił i przedstawia swoją alternatywną wersję, w której jestem wariatem a każda próba konfrontacji z faktami kończy się tym, że on tak nie powiedział, on tak nie zrobił, nie przypomina sobie albo ja wymyślam.

[grac747]

16 godzin temu, conditioner napisał(a):

Czasami odpowiedź agresją to jedyne wyjście, nie znam mądrzejszych sposobów na takich ludzi. Zdrada, wycinanie z kręgu znajomych, wyśmiewanie itd to rzeczy zupełnie bezkarne, jeśli sam nic z tym nie zrobisz to nikt Ci nie pomoże

Agresja w moim przypadku da im wszystkim potwierdzenie, że ze mną jest coś nie tak i nie panuję nad sobą. Zdarzyło się, że w pewnym momencie podczas kolejnego wpierania mi, że coś sobie ubzdurałem i wymyślam wybuchłem i powiedziałem co myślę na temat takiego zachowania to ten gość powiedział przy wszystkich: " mówiłem Wam, że on potrzebuje pomocy i nie radzi sobie ze swoją głową i że martwi się o mnie"- cała grupa wybuchła smiechem z tego cudownego żartu na mój temat.  

[Melodiaa]

17 godzin temu, grac747 napisał(a):

Cały czas w głowie mam zapętlone myśli-dlaczego, jak oni mogli, nikt mi nie wierzy. Psychiatra, psycholog, sporty, różnego rodzaju aktywności nie pomagają w ucieczce od tych myśli. Unikam nowych znajomości bo wszędzie widzę podstęp.

Jak wyjść z tych zapętlających się myśli? Jak zacząć żyć a nie funkcjonować z dnia na dzień. Czuję, że z niczym sobie nie radzę, wszyscy mnie opuścili i jestem do dupy. Zaczynam myśleć, że może mam faktycznie za duże wymagania i dzisiaj takie zachowania są normą. Może ktoś z Was ma jakieś rady.

 

Nie wiem ile czasu minęło od tamtych wydarzeń ale może być go dużo a to doświadczenie zostanie w Tobie na bardzo długo bo widać, że odcisnęło na Tobie duże piętno. Rzeczywiście może nawet prowadzić do paranoicznych myśli,  utrudniać kontakty i budować zaufanie w przyszłych relacjach. Rumionwanie wydarzeń i analiza w niczym ci już nie pomogą teraz bo możesz odpowiedzi nigdy nie otrzymać. Przestań stawiać sobie za cel, żeby tamta grupa zrozumiała. Ich dalsza przyjaźń z tamtym człowiekiem nie jest wyrokiem sądu stwierdzającym, że to Ty byłeś problemem. Ludzie bardzo często wybierają wersję rzeczywistości, która najmniej komplikuje im życie.

Spróbuj podejść bardziej realistycznie p.t. zbudować życie, w którym tamtych dziesięć osób przestaje być głównymi bohaterami każdego dnia. Najważniejsze chyba jest zaakceptowanie, że możesz nigdy nie dostać odpowiedzi ani sprawiedliwości, której oczekujesz. Dopóki próbujesz w głowie doprowadzić tę historię do sprawiedliwego zakończenia, nadal jesteś z nią związany. Wyjście z analizowania zaczyna się wtedy, kiedy przestajesz pytać: jak oni mogli? a częściej pytasz: co teraz jest dla mnie dobre?

Warto kontynuować leczenie nawet farmakologiczne jeżeli ruminacje uprzykrzają mocno życie. To trudne znosić je bez przerwy. Psychoterapia z czasem pomaga przejść ten trudny okres i pomóc w budowaniu na nowo kontaktów bez znacznego obciążenia przeszłością. 

 

[grac747]

11 godzin temu, Niewkopomonowana napisał(a):

dla mnie tacy ludzie mogą co najwyżej pomachać mi pod balkonem.

Zazdroszczę, że tak potrafisz. Ja pomimo tego co się stało, dalej mi tych ludzi brakuje i o nich myśle.

[Melodiaa]

32 minuty temu, grac747 napisał(a):

Pomimo tego, że do rozwodu doszło z powodu zdrady to ten facet udaje, że on nic złego nie zrobił i przedstawia swoją alternatywną wersję, w której jestem wariatem a każda próba konfrontacji z faktami kończy się tym, że on tak nie powiedział, on tak nie zrobił, nie przypomina sobie albo ja wymyślam.

I nigdy się nie przyzna bo musiałby przedstawić siebie w negatywnym świetle. Łatwiej zrobić z kogoś problem. 

[grac747]

33 minuty temu, Melodiaa napisał(a):

Nie wiem ile czasu minęło od tamtych wydarzeń ale może być go dużo a to doświadczenie zostanie w Tobie na bardzo długo bo widać, że odcisnęło na Tobie duże piętno. Rzeczywiście może nawet prowadzić do paranoicznych myśli,  utrudniać kontakty i budować zaufanie w przyszłych relacjach. Rumionwanie wydarzeń i analiza w niczym ci już nie pomogą teraz bo możesz odpowiedzi nigdy nie otrzymać. Przestań stawiać sobie za cel, żeby tamta grupa zrozumiała. Ich dalsza przyjaźń z tamtym człowiekiem nie jest wyrokiem sądu stwierdzającym, że to Ty byłeś problemem. Ludzie bardzo często wybierają wersję rzeczywistości, która najmniej komplikuje im życie.

Spróbuj podejść bardziej realistycznie p.t. zbudować życie, w którym tamtych dziesięć osób przestaje być głównymi bohaterami każdego dnia. Najważniejsze chyba jest zaakceptowanie, że możesz nigdy nie dostać odpowiedzi ani sprawiedliwości, której oczekujesz. Dopóki próbujesz w głowie doprowadzić tę historię do sprawiedliwego zakończenia, nadal jesteś z nią związany. Wyjście z analizowania zaczyna się wtedy, kiedy przestajesz pytać: jak oni mogli? a częściej pytasz: co teraz jest dla mnie dobre?

Warto kontynuować leczenie nawet farmakologiczne jeżeli ruminacje uprzykrzają mocno życie. To trudne znosić je bez przerwy. Psychoterapia z czasem pomaga przejść ten trudny okres i pomóc w budowaniu na nowo kontaktów bez znacznego obciążenia przeszłością. 

 

Bardzo dziękuję za odpowiedź. Minął już ponad rok i uważam, że w tym temacie stoję w miejscu. Farmakologia i psychoterapia w różnych nurtach nie przynosi mi żadnej ulgi. Jestem cały czas związany z tymi ludźmi na pewnym poziomie. Przez te wszystkie lata, mapa wspólnych znajomych się tak rozrosła, że obecnie co jakiś czas dochodzą do mnie informacje co robią moi byli przyjaciele, komu się dziecko urodziło, kto zmienił pracę i jak fantastycznie wszystkim sie życie układa i jest mi cholernie przykro bo JA STOJĘ W MIEJSCU. 

[Niewkopomonowana]

2 godziny temu, grac747 napisał(a):

Zazdroszczę, że tak potrafisz. Ja pomimo tego co się stało, dalej mi tych ludzi brakuje i o nich myśle.

To nie, że potrafię. Życie mnie do tego zmusiło. Fałsz wszędzie. Może to uraz i wszędzie widzę to samo, a może jakaś filozofia życia 

[conditioner]

2 godziny temu, grac747 napisał(a):

Agresja w moim przypadku da im wszystkim potwierdzenie, że ze mną jest coś nie tak i nie panuję nad sobą. Zdarzyło się, że w pewnym momencie podczas kolejnego wpierania mi, że coś sobie ubzdurałem i wymyślam wybuchłem i powiedziałem co myślę na temat takiego zachowania to ten gość powiedział przy wszystkich: " mówiłem Wam, że on potrzebuje pomocy i nie radzi sobie ze swoją głową i że martwi się o mnie"- cała grupa wybuchła smiechem z tego cudownego żartu na mój temat.  

Oj tak że na kogoś nakrzyczysz, jeszcze tym bardziej publicznie, to raczej nie zadziała

Nie wiem czy masz tak samo, ale mnie jakieś upokorzenia potrafią dręczyć bardzo długo. Ale gdy tylko w jakiś choćby mały sposób się zemszcze, albo dowiem się że przytrafiło się takiej osobie jakieś nieszczęście to od razu o temacie zapominam. To lepsza metoda lecznicza niż wmawianie sobie że wszystko jest okeej, zemszcze sie tym że będe miał lepsze życie, czy co tam zwykle ludzie sobie myślą

[shadow_no]

@grac747 z tego co opisujesz to jesteś/byłeś dość towarzyskim i "stadnym" człowiekiem. Dopóki nie znajdziesz nowych znajomych którym zaufasz to myślę że będzie ciężko z pogodzeniem się z tym co było. Bo tak jak mówisz widzisz ich i porównujesz się do nich. A raczej to czas aby żyć równolegle własnym życiem. Nie trzeba od razu brać ślubu i nawiązywać wielkich przyjaźni żeby po prostu miło spędzać z kimś czas. A chyba tego Ci teraz brakuje najbardziej 

[grac747]

20 minut temu, shadow_no napisał(a):

@grac747 z tego co opisujesz to jesteś/byłeś dość towarzyskim i "stadnym" człowiekiem. Dopóki nie znajdziesz nowych znajomych którym zaufasz to myślę że będzie ciężko z pogodzeniem się z tym co było. Bo tak jak mówisz widzisz ich i porównujesz się do nich. A raczej to czas aby żyć równolegle własnym życiem. Nie trzeba od razu brać ślubu i nawiązywać wielkich przyjaźni żeby po prostu miło spędzać z kimś czas. A chyba tego Ci teraz brakuje najbardziej 

Zgadzam się z Tobą. Potrzebuję nowych relacji, nowych znajomych i czuję, że muszę poznawać nowych ludzi ale wtedy włącza się u mnie tryb ucieczki. Boję się zaufać, otworzyć przed ludźmi. Poczucie mojej wartości  po tym wszystkich jest tak niskie, że często w mojej głowie pojawia się również myśl- nie zasługuje na kogokolwiek w moim życiu. Nawet jak czuję, że ktoś wyciąga do mnie rękę to po pewnym czasie wyciszam tę znajomość z obawy. Kiedyś tak nie miałem teraz tak funkcjonuję. Popadłem w jakiś tryb przetrwania. 

[Melodiaa]

10 minut temu, grac747 napisał(a):

Zgadzam się z Tobą. Potrzebuję nowych relacji, nowych znajomych i czuję, że muszę poznawać nowych ludzi ale wtedy włącza się u mnie tryb ucieczki. Boję się zaufać, otworzyć przed ludźmi. Poczucie mojej wartości  po tym wszystkich jest tak niskie, że często w mojej głowie pojawia się również myśl- nie zasługuje na kogokolwiek w moim życiu. Nawet jak czuję, że ktoś wyciąga do mnie rękę to po pewnym czasie wyciszam tę znajomość z obawy. Kiedyś tak nie miałem teraz tak funkcjonuję. Popadłem w jakiś tryb przetrwania. 

I to jest to o czym pisałam. Złe doświadczenia i traumy warto przepracować bo niestety będzie odciskać piętno w teraźniejszości. Niestety takie są skutki. Bolesne bardzo ale nie da się ich uniknąć. Jedyne co mogę napisać to po prostu próbuj w swoim tempie tak abyś czuł się bezpiecznie ale nie uciekaj. I co najważniejsze czego trzeba być świadomym. Nie da się uchronić przed kolejnymi rozczarowaniami...cokolwiek byś zrobił- możesz rozczarować się kolejny raz. Ważne jest aby twoje podejście do tych sytuacji było bardziej zdrowe i nie powodowało kolejnych degradacji w psychice. 

Edytowane 2 godziny temu przez Melodiaa

[Żaba Monika]

2 godziny temu, grac747 napisał(a):

Zgadzam się z Tobą. Potrzebuję nowych relacji, nowych znajomych i czuję, że muszę poznawać nowych ludzi ale wtedy włącza się u mnie tryb ucieczki. Boję się zaufać, otworzyć przed ludźmi. Poczucie mojej wartości  po tym wszystkich jest tak niskie, że często w mojej głowie pojawia się również myśl- nie zasługuje na kogokolwiek w moim życiu. Nawet jak czuję, że ktoś wyciąga do mnie rękę to po pewnym czasie wyciszam tę znajomość z obawy. Kiedyś tak nie miałem teraz tak funkcjonuję. Popadłem w jakiś tryb przetrwania. 

Zgadzam sie z Melodia.

Niestety nie da sie kontrolowac zachowan innych, tego, co mysla o nas i jak nas traktuja.

Mozna jedynie kontrolowac swoje reakcje. To naturalne, ze takie rzeczy bola, od Ciebie zalezy jak sobie poradzisz z tym bolem i w jaki sposob sobie pomozesz. Najlepiej to przepracowac w jakis sposob (byc moze z czyjas pomoca), aby Ci to nie zatruwalo zycia i nie wplywalo negatywnie na inne relacje w przyszlosci.