PAROKSETYNA (Arketis, ParoGen, Paroxetine Aurovitas, Paroxinor, Paxtin, Rexetin, Seroxat, Xetanor)

[Happyandsad]

Może lepiej poczekać jeszcze trochę. Skoro 10mg pomogło na lęki, to warto zobaczyć czy się ustabilizuje nastrój. Jak nie to bez problemu zwiększysz na 20mg. 

Paro niestety już takie jest, że po nim niewiele się chce robić. Ciężko z tym walczyć. Jeszcze jak masz konieczne zajęcia to okej, a jeśli nie to łóżko największym przyjacielem się staje 

[hopefully.00]

Paroksetyna to nie lek na depresję , anhedonia i brak chęci po nim to powszechny skutek uboczny. Brałem ten lek 4 tyg i jak dla mnie ten lek to totalna padaka 

[miL;)]

1 godzinę temu, Catriona napisał(a):

Z tym się zgadzam. Radości i energii po tym leku nie ma co oczekiwać. Ten lek jest przeciwieństwem antydepresantu. Na lęki super, na zab. nastroju, absolutnie nie.

Cześć, mi paroksetyna uratowała życie. Mam zdiagnozowaną silną depresję, natrętne/dręczące myśli i ciągły lęk.

Wspólnie z lekarzem próbowaliśmy różnych kombinacji leków i było zazwyczaj tylko gorzej.... Wchodzenie na większe dawki paro to było piekło. Od ponad roku jestem na dawce 60 mg (chyba najwyższa dopuszczalna) i żyję...

[Piyerekpiyerek]

2 godziny temu, hopefully.00 napisał(a):

Paroksetyna to nie lek na depresję , anhedonia i brak chęci po nim to powszechny skutek uboczny. Brałem ten lek 4 tyg i jak dla mnie ten lek to totalna padaka 

Wszystko zależy od indywidualnej reakcji na lęk. Na mnie lepiej działała niż sertralina czy escitalopram. Jak pomogla mi z lekiem robiłem na niej dużo więcej rzeczy. No zapisałem się na MMA a wcześniej nie byłoby takiej opcji. Chodziłem i załatwiałem dużo rzeczy sam gdy budowałem dom a przed lekiem miałem problem żeby iść do urzędu. W pracy dawałem więcej z siebie bo przestałem sobie wmawiac że nic nie potrafię i wg więc jak mi pomógł z lekiem to miałem więcej energii motywacji żeby coś zrobić. Escitalopram sprawił że nie miałem na nic siły i totalna achedonia. 4 tygodnie to za krótki okres więc nie oceniaj leku bonu mnie zadziałało między 5-6 tygodniem. Mówię cały czas o dawce 20 mg. Na 40 byłem zbyt znieczulony na wszystko i zamiast wrócić do 20 przeszedłem na inny lek i Przez rok szukałem czegoś innego aż znalazłem fluoksetyne

3 minuty temu, Piyerekpiyerek napisał(a):

Wszystko zależy od indywidualnej reakcji na lęk. Na mnie lepiej działała niż sertralina czy escitalopram. Jak pomogla mi z lekiem robiłem na niej dużo więcej rzeczy. No zapisałem się na MMA a wcześniej nie byłoby takiej opcji. Chodziłem i załatwiałem dużo rzeczy sam gdy budowałem dom a przed lekiem miałem problem żeby iść do urzędu. W pracy dawałem więcej z siebie bo przestałem sobie wmawiac że nic nie potrafię i wg więc jak mi pomógł z lekiem to miałem więcej energii motywacji żeby coś zrobić. Escitalopram sprawił że nie miałem na nic siły i totalna achedonia. 4 tygodnie to za krótki okres więc nie oceniaj leku bonu mnie zadziałało między 5-6 tygodniem. Mówię cały czas o dawce 20 mg. Na 40 byłem zbyt znieczulony na wszystko i zamiast wrócić do 20 przeszedłem na inny lek i Przez rok szukałem czegoś innego aż znalazłem fluoksetyne

 

[Happyandsad]

2 godziny temu, hopefully.00 napisał(a):

Paroksetyna to nie lek na depresję , anhedonia i brak chęci po nim to powszechny skutek uboczny. Brałem ten lek 4 tyg i jak dla mnie ten lek to totalna padaka 

 

Przez 4 tygodnie to ten lek zapewne nawet nie zdążył Ci się załadować. Ciężko cokolwiek ocenić dobrze po tak krótkim czasie.

[Piyerekpiyerek]

Teraz, Happyandsad napisał(a):

 

Przez 4 tygodnie to ten lek zapewne nawet nie zdążył Ci się załadować. Ciężko cokolwiek ocenić dobrze po tak krótkim czasie.

Dokladnie

Ja aktualnie nic nie biorę ale jak kiedyś będę musiał wrócić do leków to prawdopodobnie będzie to paroksetyna 

[Piyerekpiyerek]

5 minut temu, Catriona napisał(a):

No ja brałam 2 lata, ale ja nie miałam zdiagnozowanej depresji, brałam stricte na lęki i tu działał super, ale to wszechobecne zamulenie, brak chęci do czegokolwiek jednak utrudniało życie trochę, dlatego bez żalu się pożegnałam jak wiedziałam, że nie potrzebuje już niczego o działaniu p/lękowym.
Inna sprawa że paroksetyna negatywnie wpływa na wydolność, a przy moim trybie życia i trenowania to był dodatkowy argument za odstawieniem jak już można było to zrobić.

Dokładnie też czułem się słabszy fizycznie i wydolnościowo. Na treningach ledwo dawałem radę za innymi. Ale na achedonie mi pomogła bo w sumie moja achedonia była spowodowana lekiem więc i mnie zmylenia nie było. Ogólnie jak poszedłem po psychiatry pierwszy raz to byłem pewien że mam ADHD dopiero innymi wyjaśnił na czym polega nerwica lękowa fobia społeczna i lek uogólniony

[Jarek.jarecki88]

W dniu 18.09.2025 o 20:10, Catriona napisał(a):

Nie pamiętam kiedy ostatnio brałam chociażby benzo przy ataku paniki. Dla mnie benzo przy typowym ataku paniki jest bez sensu, bo ja sama szybciej opanuje atak paniki niż benzo zacznie działać. Fakt, że od dobrych 2-3 lat nie miałam ataku paniki typowego, ale wcześniej się zdarzały częściej lub rzadziej. 
 

Ja mam pod pewnymi względami wymagającą lekarkę (od 10 lat tą samą), ale uważam, że na lepszego lekarza nie mogłam trafić.

Hej mi wczoraj wrócił atak paniki w aucie bo przelewało się w żołądku i zacząłem panikować, że nie zdąże do wc . Parcie było chwilowe ale i tym razem najgorszy scenariusz czyli , że nie zdąże nie sprawdził się . Zawsze mam w schowku loperamid i jestem przygotowany na takie sytuacje . Pół roku spokoju i znowu wróciło. Czy można wiedzieć jaki to sposoby na atak paniki ? Odwrócenie myśli , oddychanie przeponowe ? Benzo nie biorę przed wyjazdami autem ...  

[Doktor Indor]

1 godzinę temu, Jarek.jarecki88 napisał(a):

Hej mi wczoraj wrócił atak paniki w aucie bo przelewało się w żołądku i zacząłem panikować, że nie zdąże do wc . Parcie było chwilowe ale i tym razem najgorszy scenariusz czyli , że nie zdąże nie sprawdził się . Zawsze mam w schowku loperamid i jestem przygotowany na takie sytuacje . Pół roku spokoju i znowu wróciło. Czy można wiedzieć jaki to sposoby na atak paniki ? Odwrócenie myśli , oddychanie przeponowe ? Benzo nie biorę przed wyjazdami autem ...  

Ja ci mogę powiedzieć, co się u mnie sprawdziło. Bardzo prosta i skuteczna rzecz. Sprzedałem osobówkę i kupiłem busa. Mam zabudowaną pakę, turystyczną toaletę, i psychika bardzo się dzięki temu uspokoiła. Jestem w stanie stać w korkach, co kiedyś było dla mnie torturą i potężnym wyzwalaczem, bo wiem, że zawsze mogę zjechać i po prostu mieć swoją własną przestrzeń. Jestem w stanie jechać gdzieś dalej i nie mieć ataków bo wiem, że jeśli będę miał, to mam swoją prywatną toaletę – nie muszę nigdzie szukać, czekać, dzielić jej z nikim. Problemy są tylko gdy jadę z kimś i nie chcę, żeby ta osoba o tym wiedziała – ale nie jeżdżę z takimi ludźmi.

 

Można powiedzieć, że poddałem się tym atakom, nie udało mi się ich zwalczyć – i pewnie tak jest. Ale skoro przez 18 lat różnych terapii nic się nie udało, to już chyba się nie uda. A dostosowanie pod nie życia (chociażby w taki sposób) realnie pomogło.

 

Bus ma swoje problemy natury praktycznej, np. nie mogę mieć abonamentu mieszkańca w SPPN (bo to oficjalnie samochód ciężarowy), ale to jest nic przy tym, ile mi ten samochód daje. A jest na tyle mały (bo to krótka wersja), że spokojnie mieści się na miejscach parkingowych dla osobówek i w parkingach podziemnych (jeśli parking jest do 2 metrów to na styk - bo ma na wysokość niecałe 2 metry bez kilku cm). Kolejny też będzie bus, nigdy już nie wrócę do osobówki.

Edytowane 14 Listopada 2025 przez Doktor Indor

[Jarek.jarecki88]

7 minut temu, Doktor Indor napisał(a):

Ja ci mogę powiedzieć, co się u mnie sprawdziło. Bardzo prosta i skuteczna rzecz. Sprzedałem osobówkę i kupiłem busa. Mam zabudowaną pakę, turystyczną toaletę, i psychika bardzo się dzięki temu uspokoiła. Jestem w stanie stać w korkach, co kiedyś było dla mnie torturą i potężnym wyzwalaczem, bo wiem, że zawsze mogę zjechać i po prostu mieć swoją własną przestrzeń. Jestem w stanie jechać gdzieś dalej i nie mieć ataków bo wiem, że jeśli będę miał, to mam swoją prywatną toaletę – nie muszę nigdzie szukać, czekać, dzielić jej z nikim. Problemy są tylko gdy jadę z kimś i nie chcę, żeby ta osoba o tym wiedziała – ale nie jeżdżę z takimi ludźmi.

 

Można powiedzieć, że poddałem się tym atakom, nie udało mi się ich zwalczyć – i pewnie tak jest. Ale skoro przez 18 lat różnych terapii nic się nie udało, to już chyba się nie uda. A dostosowanie pod nie życia (chociażby w taki sposób) realnie pomogło.

 

Bus ma swoje problemy natury praktycznej, np. nie mogę mieć abonamentu mieszkańca w SPPN (bo to oficjalnie samochód ciężarowy), ale to jest nic przy tym, ile mi ten samochód daje. A jest na tyle mały (bo to krótka wersja), że spokojnie mieści się na miejscach parkingowych dla osobówek i w parkingach podziemnych (jeśli parking jest do 2 metrów to na styk - bo ma na wysokość niecałe 2 metry bez kilku cm). Kolejny też będzie bus, nigdy już nie wrócę do osobówki.

Fajny pomysł, ja na dodatek zawsze mam ze sobą papier. Czyli zadziałałeś w sposób , że jesteś przygotowany i zabezpieczony . Ja już nawet kolegi , który jest kurierem pytałem co by zrobił w sytuacji jak stoi w korku i nagle jest potrzeba . Chyba nie da się tego problemu pozbyć . Ja jednak myśle , że warto dbać o nawodnienie i dobrą diete, bo wtedy sygnały z organizmu są mniejsze. Na dodatek praca z oddechem. Niestety życie tak się układa , że nie można takich sytuacji ograniczyć typowo pod swój komfort .

[Doktor Indor]

49 minut temu, Jarek.jarecki88 napisał(a):

Ja już nawet kolegi , który jest kurierem pytałem co by zrobił w sytuacji jak stoi w korku i nagle jest potrzeba

Kiedyś też pytałem, ale raczej nie spotkałem się ze zrozumieniem – „po prostu idę do kibla na najbliższej stacji”. To jest chyba dla nich po prostu potrzeba, która może zaczekać, nie pojawia się wtedy od razu panika, itd.

 

Ja się tyle z tym namęczyłem, dieta, nawodnienie, odwodnienie, oddychanie, ale tak naprawdę nic nie działa – psychika zawsze wygrywa. Jak jest trigger (poczucie zamknięcia, uwięzienia, bez toalety) to się pojawi atak choćbym nie wiem co wcześniej robił. Ze wszystkich rzeczy, których próbowałem, tylko ten bus realnie mi pomógł. Na tyle się to zresztą dzięki niemu uspokoiło, że teraz jest mi łatwiej nawet zostawić go u mechanika i wrócić taksówką – chyba po prostu mózg przez tych kilka lat jazdy busem oduczył się kojarzyć jazdę samochodem z paniką.

 

Wiem, są różne sytuacje w życiu, ale mi się udało ułożyć je na tyle, na ile mogłem. Czasem się nie da i wtedy jest źle, i wtedy mogę próbować stosować półśrodki (choć czasem celowo piję np. dużo kawy, jak mam wyjść za parę godzin, żeby iść do łazienki w domu, choć znów, od kiedy mam busa, przestało to być problemem bo wiem, że ta łazienka zawsze jest).

[Jarek.jarecki88]

5 godzin temu, Doktor Indor napisał(a):

Kiedyś też pytałem, ale raczej nie spotkałem się ze zrozumieniem – „po prostu idę do kibla na najbliższej stacji”. To jest chyba dla nich po prostu potrzeba, która może zaczekać, nie pojawia się wtedy od razu panika, itd.

 

Ja się tyle z tym namęczyłem, dieta, nawodnienie, odwodnienie, oddychanie, ale tak naprawdę nic nie działa – psychika zawsze wygrywa. Jak jest trigger (poczucie zamknięcia, uwięzienia, bez toalety) to się pojawi atak choćbym nie wiem co wcześniej robił. Ze wszystkich rzeczy, których próbowałem, tylko ten bus realnie mi pomógł. Na tyle się to zresztą dzięki niemu uspokoiło, że teraz jest mi łatwiej nawet zostawić go u mechanika i wrócić taksówką – chyba po prostu mózg przez tych kilka lat jazdy busem oduczył się kojarzyć jazdę samochodem z paniką.

 

Wiem, są różne sytuacje w życiu, ale mi się udało ułożyć je na tyle, na ile mogłem. Czasem się nie da i wtedy jest źle, i wtedy mogę próbować stosować półśrodki (choć czasem celowo piję np. dużo kawy, jak mam wyjść za parę godzin, żeby iść do łazienki w domu, choć znów, od kiedy mam busa, przestało to być problemem bo wiem, że ta łazienka zawsze jest).

Tak zgadzam się niektórzy tego nie rozumieją .Ja w krytycznym stanie miałem problem podjechać z domu na stacje paliw zatankować auto ,to było coś strasznego . Zastanawialiśmy się z lekarzem czy to natrętne myśli , czy bardziej gad czy po prostu atak paniki. Na jakiś czas to zaleczyłem lekami ,teraz znów wróciło. Zapisałem sie znowu na psychoterapie. A masz tak że np boisz się zjeść posiłek ze znajomymi wiedząc , że po posiłku czeka was podróż np ?

Edytowane 14 Listopada 2025 przez Jarek.jarecki88

[Jarek.jarecki88]

6 minut temu, Catriona napisał(a):

Unpopular opinion. Ignorowanie występujących objawów przy ataku paniki. Serio. Jak się zaczynało coś dziać, np. w pracy to stwierdzałam po prostu "ok, to tylko atak paniki" i wracałam do rzeczy, którą robiłam w danym momencie. Nie dawałam temu absolutnie żadnej uwagi. Zresztą nie ważne gdzie to się zaczynało dziać, po prostu ignorowałam odczucia z ciała nie przerywając rzeczy, którą robię.

To tak jak ja odwracam uwagę , nieraz po prostu rozmawiam z kimś jak jest obok ale nieraz ten napad, te napięcie w ciele i nieraz parcie ciężko jest zatrzymać , odwrócić uwagę bo nie chce odpuścić.

[Doktor Indor]

2 godziny temu, Catriona napisał(a):

. Jak się zaczynało coś dziać, np. w pracy to stwierdzałam po prostu "ok, to tylko atak paniki" i wracałam do rzeczy, którą robiłam w danym momencie.

Problem z somatami tego typu (że trzeba do łazienki) polega na tym, że nie da się tego ignorować. To nie jest np. walące serce, na zasadzie „mam zawał… nie, nie mam, to tylko atak, spokojnie” (nie umniejszając osobom, które mają tego typu problemy, bo to musi być straszne). Ta akcja jelit jest naprawdę, naprawdę trzeba do łazienki. Jak sobie powiem, że nie muszę to nie znaczy, że nie będę musiał.

 

Natomiast zdarzało się, że taki atak mijał. W sensie chciało mi się do łazienki, nie poszedłem, stresująca / triggerująca sytuacja mijała i jelita też się uspokajały, i w końcu nie musiałem iść. Ale to rzadko.

 

2 godziny temu, Jarek.jarecki88 napisał(a):

Zastanawialiśmy się z lekarzem czy to natrętne myśli , czy bardziej gad czy po prostu atak paniki.

Ja ten mój stan nazywam atakami paniki, ale raczej niepoprawnie. W moim przypadku (bo w twoim może być inaczej) to jest chyba jakiś flashback z jakiegoś okresu we wczesnym dzieciństwie. Ja mam generalnie emocje dosyć wytłumione, na co dzień mało co czuję. A jak pojawia się ten atak to pojawia się wszystko, jakby mi ktoś podmienił tę część mózgu, która odpowiada za emocje. Podejrzewam że tam jest jakaś dysocjacja i ta część, która wychodzi podczas tych ataków, trzyma wszystkie emocje, które były dla mnie za trudne, gdy byłem dzieckiem – a ta część, która jest normalnie, nie ma do nich dostępu.

 

No ale u ciebie może być inaczej.

 

2 godziny temu, Jarek.jarecki88 napisał(a):

A masz tak że np boisz się zjeść posiłek ze znajomymi wiedząc , że po posiłku czeka was podróż np ?

Miewałem tak. Teraz w sumie ciężko powiedzieć, bo nie jeżdżę już nigdzie ze znajomymi, a jak mamy gdzieś jechać to upieram się, żeby jechać swoim samochodem, i samemu (zawsze mam jakąś wymówkę). Ale tak, przed jakąś stresującą sytuacją nie jem nic oprócz słodyczy (one jakoś to chyba zmniejszają), i staram się nic nie pić (bo jak chce mi się siku w takim stanie to też zwiększa panikę, ale wtedy wszystko ją zwiększa, nawet muzyka z radia).

 

Problem polega na tym, że u mnie te ataki są powiązane z pobytem w łazience dwukierunkowo – czyli taki normalny pobyt w łazience też wyzwala tę przerażoną część mnie. Tyle że w domu, gdy jest bezpiecznie, to najwyżej mi się różne paranoje wtedy włączają ale wiem już, że po prostu tak mam, i że jest bezpiecznie. W busie też się włączają i zastanawiam się, czy sobie nie zamontować kamer dookoła z ekranem na pace – takie kamerki są tanie, ekran też, a czułbym, że mam kontrolę (bo to o brak kontroli chodzi).

Edytowane 14 Listopada 2025 przez Doktor Indor

[shadow_no]

@Jarek.jarecki88 ale Tobie oprócz paniki i tego uczucia w brzuchu faktycznie dzieje się tak, że musisz iść do toalety? Czy sobie tylko to wkręcasz? Bo ja czasami mam podczas moich ataków takie poczucie, że muszę, a jednak nie muszę. Nigdy mi się nie zdarzyło dostać biegunki "nie do opanowania" będąc na zewnątrz, a jednak czasami tylko coś zabulgota w brzuchu i nakręca się panika. Wtedy stosuję technikę opisaną przez @Catriona. No i paroksetyna oczywiście na kolacje.

Jeśli masz fizyczne objawy IBS to spróbuj też probiotyków. Są też takie dedykowane pod to zaburzenie

[Jarek.jarecki88]

2 godziny temu, shadow_no napisał(a):

@Jarek.jarecki88 ale Tobie oprócz paniki i tego uczucia w brzuchu faktycznie dzieje się tak, że musisz iść do toalety? Czy sobie tylko to wkręcasz? Bo ja czasami mam podczas moich ataków takie poczucie, że muszę, a jednak nie muszę. Nigdy mi się nie zdarzyło dostać biegunki "nie do opanowania" będąc na zewnątrz, a jednak czasami tylko coś zabulgota w brzuchu i nakręca się panika. Wtedy stosuję technikę opisaną przez @Catriona. No i paroksetyna oczywiście na kolacje.

Jeśli masz fizyczne objawy IBS to spróbuj też probiotyków. Są też takie dedykowane pod to zaburzenie

No właśnie nie . Nieraz załatwiam się na zapas przed wyjściem, ale np  po opuszczeniu domu też ciągle czuje napięcie lekkie parcie , jednak jak już całkowicie się na tym nie skupiam to jakby ulatuje. Brałem probiotyki , ale mi to nie pomagało.

Edytowane 15 Listopada 2025 przez Jarek.jarecki88

[shadow_no]

@Jarek.jarecki88 no to wygląda, że to kwestia interpretacji sygnałów jakie daje organizm. Fałszywie je interpretujesz i myślisz, że musisz nawet gdy nie ma takiej potrzeby. Jeśli byłoby to nie do opanowania to możnaby się zastanowić nad dodatkowymi badaniami albo czymś co mogłoby fizycznie zatrzymać objawy ale... Wygląda na to, że to głowa. 

A jak u Ciebie poziom vit D? Badałeś kiedyś? Ja ostatnio trochę o tym poczytałem, zrobiłem badania i wyszło, że mam spory deficyt. A na głowę to też mocno może wpływać

[Jarek.jarecki88]

W dniu 15.11.2025 o 00:12, Doktor Indor napisał(a):

Problem z somatami tego typu (że trzeba do łazienki) polega na tym, że nie da się tego ignorować. To nie jest np. walące serce, na zasadzie „mam zawał… nie, nie mam, to tylko atak, spokojnie” (nie umniejszając osobom, które mają tego typu problemy, bo to musi być straszne). Ta akcja jelit jest naprawdę, naprawdę trzeba do łazienki. Jak sobie powiem, że nie muszę to nie znaczy, że nie będę musiał.

 

Natomiast zdarzało się, że taki atak mijał. W sensie chciało mi się do łazienki, nie poszedłem, stresująca / triggerująca sytuacja mijała i jelita też się uspokajały, i w końcu nie musiałem iść. Ale to rzadko.

 

Ja ten mój stan nazywam atakami paniki, ale raczej niepoprawnie. W moim przypadku (bo w twoim może być inaczej) to jest chyba jakiś flashback z jakiegoś okresu we wczesnym dzieciństwie. Ja mam generalnie emocje dosyć wytłumione, na co dzień mało co czuję. A jak pojawia się ten atak to pojawia się wszystko, jakby mi ktoś podmienił tę część mózgu, która odpowiada za emocje. Podejrzewam że tam jest jakaś dysocjacja i ta część, która wychodzi podczas tych ataków, trzyma wszystkie emocje, które były dla mnie za trudne, gdy byłem dzieckiem – a ta część, która jest normalnie, nie ma do nich dostępu.

 

No ale u ciebie może być inaczej.

 

Miewałem tak. Teraz w sumie ciężko powiedzieć, bo nie jeżdżę już nigdzie ze znajomymi, a jak mamy gdzieś jechać to upieram się, żeby jechać swoim samochodem, i samemu (zawsze mam jakąś wymówkę). Ale tak, przed jakąś stresującą sytuacją nie jem nic oprócz słodyczy (one jakoś to chyba zmniejszają), i staram się nic nie pić (bo jak chce mi się siku w takim stanie to też zwiększa panikę, ale wtedy wszystko ją zwiększa, nawet muzyka z radia).

 

Problem polega na tym, że u mnie te ataki są powiązane z pobytem w łazience dwukierunkowo – czyli taki normalny pobyt w łazience też wyzwala tę przerażoną część mnie. Tyle że w domu, gdy jest bezpiecznie, to najwyżej mi się różne paranoje wtedy włączają ale wiem już, że po prostu tak mam, i że jest bezpiecznie. W busie też się włączają i zastanawiam się, czy sobie nie zamontować kamer dookoła z ekranem na pace – takie kamerki są tanie, ekran też, a czułbym, że mam kontrolę (bo to o brak kontroli chodzi).

Właśnie dobrze napisałeś , że tych objawów nie da się tak po prostu olać i nie myśleć. Jak jedzie sie dalej np. głodnym to mała szansa , że będą wzdęcia , przelewania czy inne a po posiłku nasila się lęk albo panika , o której ciężko tak po prostu nie myśleć. Ja stosuje jeszcze oddychanie przeponowe. Ja mam bardziej tak , że przewiduje najgorszy scenariusz czyli nie dobiegnięcie do toalety i tego najbardziej się boję. Wiadomo zawsze można zatrzymać auto / busa / autobus ,ale w przypadku tego ostatniego jest to transport zbiorowy ,więc nie jest to zbyt komfortowe psychicznie.

9 godzin temu, shadow_no napisał(a):

@Jarek.jarecki88 no to wygląda, że to kwestia interpretacji sygnałów jakie daje organizm. Fałszywie je interpretujesz i myślisz, że musisz nawet gdy nie ma takiej potrzeby. Jeśli byłoby to nie do opanowania to możnaby się zastanowić nad dodatkowymi badaniami albo czymś co mogłoby fizycznie zatrzymać objawy ale... Wygląda na to, że to głowa. 

A jak u Ciebie poziom vit D? Badałeś kiedyś? Ja ostatnio trochę o tym poczytałem, zrobiłem badania i wyszło, że mam spory deficyt. A na głowę to też mocno może wpływać

Tak jest, ale wiesz wszystko zależy od właśnie tego gdzie jestem , i właśnie jak interpretuje . Poziom witaminy d i miałem troche poniżej normy , ale potem suplementowałem się . A witamina d nie odpowiada bardziej za zaburzenia nastroju ?  Myślisz , że te napięcie i myśli o braku wc przed opuszczeniem domu da się zwalczyć i mieć wkońcu spokojną głowę ?

Edytowane 16 Listopada 2025 przez Jarek.jarecki88

[shadow_no]

@Jarek.jarecki88 Ja widzę różnicę po ~miesiącu suplementacji dużymi dawkami vit D, że ogólnie jest lepiej pod względem nerwicy.

Pytasz o to czy da się zwalczyć bez leków czy z lekami?  Ja bez leków ogólnie nie umiem na dłuższą metę funkcjonować. Z lekami jak najbardziej się da. Kwestia dobrania odpowiedniej substancji i dawki. U mnie spawdza się paroksetyna właśnie

[Jarek.jarecki88]

Godzinę temu, shadow_no napisał(a):

@Jarek.jarecki88 Ja widzę różnicę po ~miesiącu suplementacji dużymi dawkami vit D, że ogólnie jest lepiej pod względem nerwicy.

Pytasz o to czy da się zwalczyć bez leków czy z lekami?  Ja bez leków ogólnie nie umiem na dłuższą metę funkcjonować. Z lekami jak najbardziej się da. Kwestia dobrania odpowiedniej substancji i dawki. U mnie spawdza się paroksetyna właśnie

Mi też z lekami funkcjonuje się lepiej , obecnio ciężko wejść mi na jakikolwiek ssri ze względu na dolegliwości żoładkowo jelitowe i nasilenie lęku . Wiem , że na początku nasilają i można wspierać sie benzo , ale były takie jak fluwoksamina , że serio nie dało sie wytrzymać. Paroksetyna dawno temu też ( wtedy nie znałem jeszcze benzo ) . Najważniejsze że pomaga . Mój lekarz upiera się na psychoterapię.

[Jurecki]

Godzinę temu, shadow_no napisał(a):

po ~miesiącu suplementacji dużymi dawkami vit D

To jakie dawki tej witaminy bierzesz?

[shadow_no]

@Jurecki 4000 UI dziennie. Można od lekarza załatwić receptę na trochę inny typ leków z vit D. Z parę razy większymi dawkami do brania raz na np. 3 tyg. Ale ja póki co próbuje tym, co jest publicznie dostępne. Większości osób pewnie już 2000 UI będzie służyć ale jak są duże niedobory to warto się najpierw "nasycić". Ale lepiej zrobić sobie badanie żeby nie szukać w ciemno, bo nie każdy ma tak duże deficyty

[shadow_no]

2 godziny temu, Abyssus napisał(a):

Mój psychiatra twierdzi, że nie ma sensu dzielić połowy tabletki (10mg) na pół, czy to wchodząc na lek, czy schodząc z niego, bo nigdy do końca nie będziesz wiedział, ile faktycznie tej substancji czynnej zażyjesz.

 

Z drugiej jednak strony ten lek siedzi w organizmie dosyć długo, więc dzieląc jedną tabletkę na 4 w ciągu tych 4 dni jednak zjesz równe 20mg  Ale nie wiem czy moja logika tutaj jest najbardziej odpowiednia. Na pewno łatwiej się wchodzi i schodzi takimi delikatnymi dawkami. Ale działanie 5mg na dłuższą metę jest prawie żadne więc terapeutycznie - 10mg to minimum jakie działa.

 

2 godziny temu, Abyssus napisał(a):

Czyli bierzesz paro wieczorem? Psychiatra kiedyś przedstawił mi taką alternatywną możliwość, żeby brać lek na noc zamiast rano. Byłem sceptyczny, ale się zastanawiam, czy nie przerpowadzić takiego eksperymentu.

 

Dużej różnicy nie ma (bo senność nadal jest) natomiast mam wrażenie, że nie ma takiego nagłego zjazdu około południa. Dawniej miałem taką ciężką do zahamowania potrzebę snu. A po zmianie na wieczorne przyjmowanie leku nadal jestem śpiący ale mogę to opanować

[Happyandsad]

Leci mi 4 tydzień na 40mg Paro. Z pozytywnych rzeczy nie widzę nic jak do tej pory. Efekty uboczne to wciąż zaciskanie się szczęki, problemy ze snem w nocy i senność o losowych porach dnia (ale to raczej nie zniknie). Niewiele się chce robić, nawet po Pregabalinie, ale może wina jej już zbyt małej dawki. 

Tak czy inaczej nie narzekam na razie na Paro, bo jest zbyt wcześnie. Jakakolwiek poprawa może pojawi się za około 2 tygodnie. Oby poprawa w kwestii lęku, bo tylko na to jej potrzebowałem. Jeśli nie, to walić ten lek 

[Lucy32]

Godzinę temu, Abyssus napisał(a):

 

Stoję aktualnie przed pewnym dylematem. Nie do końca jestem zadowolony z tego, w  jakim kierunku prowadzi moje leczenie obecny psychiatra. Zna mnie dość długo, bo od 2019 roku, pomógł mi nieraz, za co niewątpliwie jestem mu wdzięczny. Kiedyś udzielił mi pomocy nawet w niedzielę. Ale mam wrażenie, że ostatnimi czasy bagatelizuje to co do niego mówię i patrzy na mnie wyłącznie przez pryzmat diagnozy, którą postawił przed pięciu laty. Jestem leczony głównie na zaburzenia lękowe, bo też z tym zgłosiłem się do niego w 2019 r. Tymczasem od roku mierzę się też z innymi objawami, anhedonią, poczuciem bezsensu, brakiem motywacji, pustką, a ostatnio też wybudzam się w środku nocy (około 3). Usłyszałem od lekarza, że taką mamy aurę za oknem (w ubiegłym roku tak słyszałem, w tym roku tak słyszę) i zaproponował dołożenie mi do paroksetyny (przepisanej na lęk) bupropionu (BTW nie wiem w jaki sposób takie połączenie akurat miałoby mi pomóc w przesypianiu nocy). Skonsultowałem się z innym psychiatrą, który dostrzegł we mnie obok wysokiego poziomu lęku uogólnionego, także ten wątek depresyjny i zaproponował przejście na SNRI (duloksetynę konkretnie). Lata temu byłem leczony na zaburzenia depresyjno-lękowe mieszane - zoloftem i esci, potem było paro (lęk napadowy i lęk uogólniony). Teraz stoję przed dylematem: zostać przy paro czy przejść na dulo. Spróbuję chyba najpierw z pierwszą opcją - dorzucę ten bupropion i zobaczę jak takie połączenie będzie się sprawować, a jeśli nie będę zadowolony, to może przejdę na snri. Jak u Was sprawdzało się połączenie paro z bupropionem? 

Hej ja mam wlasnie Bupropion z Mirtazapina.Na razie wogole nie czuje nic spokój,jakby nie dzialal Bupropion.(Biore juz 5 ty dzien)Z jednej strony to fajnie nie miec skutkow ubocznych ale to nie ładnie pachnieBoje sie ze wogole na mnie nie dziala.Natomiast Duloksetyne moge tylko polecic,choc wiadomo ,nie kazdemu przypasuje.

Ja rowniez mam zaburzenia lękowo -depresyjne(lęk uogolniony)i teraz wlasnie anchedonia,brak motywacji.

Jeszcze rok temu Dulka dzialala .Dobry lek na lęk uogolniony,ale wiadomo ze nie u każdego dobrze zadziala.Jednak bralam Duloksetyne +Mirta i trzy lata byl spokoj.Nastroj byl, napęd też.

Jest tylko problem ze niektorzy lekow typu SNRI nie toleruja,bo wzmagaja lęki na poczatku kuracji,to powinno przechodzic z czasem.Ale sa tez rozne inne skutki uboczne ktore sa uciążliwe,np.wzmozone pocenie sie ,problemy z cisnieniem itd.Ja jednak uważam ,ze to dobre leki na pobudzenie do aktywnosci,wyciagniecie z anhedoni i braku motywacji.I swietnie tez dzialaja na depresje .Twoj lekarz co ci zaproponowal Bupropion lub Duloksetyne nie jest glupi,bo te leki maja w profilu wlasnie pobudzenie do życia i wiecej energi.Takze zycze powodzenia jesli sie zdecydujesz na któryś z nich.I oby zadzialaly ,tak jak powinny i jakie jest ich przeznaczenie.Osobiscie uwazam ze Duloksetyna jest lepsza.

 

Edytowane 21 Listopada 2025 przez Lucy32