Skocz do zawartości
Nerwica.com
Szukaj w
  • Więcej opcji...
Znajdź wyniki które...
Znajdź wyniki...
brookcandy

brak odporności na najmniejsze odrzucenie, poczucie wartości uzależnione od innych

Rekomendowane odpowiedzi

Cześć. 

Piszę, ponieważ mam problem który dość znacznie utrudnia mi życie. Moje poczucie wartości uzależnione jest od innych ludzi. Kiedy ktoś wyraża mną zainteresowanie, lubi mnie itp. czuję się pewna siebie, wartościowa itp. Natomiast kiedy zauważę najmniejszy przejaw odrzucenia (czasem wręcz sama się tego doszukuję), lub negacji swojej urody, charakteru czy inteligencji, czuję się jak ktoś zupełnie bezwartościowy, jestem w dołku itp.

Czy macie podobnie? A jeśli nie, to pomimo poczucia własnej wartosci zdarzyło się wam doświadczyć odrzucenia lub braku zainteresowania? Bo czasem mam poczucie, że spotyka to tylko benzadziejnych ludzi,a ja jestem  jednym z nich...

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

no niestety każdy chory jest zależny od innych.gdybyś był zdrowy nie było by tematu.byś spieprzył na islandię i ułożył sobie nowe życie

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Mam tak, ale tylko w jedną stronę. Zgadniesz, w którą? ;)

Zdarzało się mi doświadczyć odrzucenia, poniżenia, jak również niespodziewanych awansów, to ostatnie rzadziej. Jak każdemu. Tylko czasami trzeba dopuścić do głowy myśl, że nawet ja mogę być czasami doceniany.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Gość

Witaj brookcandy,

Dwa słowa o osobowości.Osobowość,czyli nasze cechy psychiczne odróżniające nas od innych ludzi, dziedziczymy w naszym genomie po rodzicach i w pewnym procencie kształtuje nas środowisko w którym się wychowujemy,przebywamy czyli rodzina,przyjaciele,szkoła itd.Nie ma pełnej zgody wśród psychologów do jakiego wieku kształtuje się nasza osobowość.Co do jednego jest zgoda, że decydujące są dzieciństwo,dorastanie i wczesna młodość.Co do Twojej osoby brookcandy, masz wszystkie cechy osobowości zależnej.Lęk przed odrzuceniem,wrażliwość na krytykę,przedkładanie potrzeb bliskich Ci osób nad własne,pracoholizm pefekcjonizm/to dodałem w ciemno/.Jak napisałem,zakładając,że masz ok.18 lat,osobowość już masz "nadaną" i zmienić ją jest bardzo trudno.Można jednak, poprzez metody psychologicze zapanować nad słabościami tej osobowości i uwypuklić zalety.To rola dla psychologa.Jeżeli pewne cechy tej osobowości utrudniają Ci życie,głównie społeczne,poddaj się psychoterapii.Osobiście jestem zwolennikiem seansów indywidualnych,lecz są one dosyć kosztowne.Jeżeli nie to poczytaj jak sobie radzić z taką osobowością.Lektury jest pod dostatkiem.

Pozdrawiam.

 

 

 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Witaj ja mam osobowosc bordeline.To co napisalas skojarzylo mi sie z tym odrazu.Napisalas że masz poczucie wlasnej tozsamosci uzaleznione od innych ludzi.Osoby z borderline odczuwają brak tożsamości do tego stopnia, że mają wrażenie, iż są różnymi ludźmi, w zależności od tego, z kim przebywają. Napisalas takze ze nie masz odporności na odrzucenie ,co tez jest charakteryatyczne dla tego zaburzenia.

 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

mi sie wydaje ze to normalne, ze jesli ktox okazuje nam zainteresowanie to rozmowa nabiera polotu... 

trudno zebym entuzjastycznie rozmawiala z kims kto mnie tępi...

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Wydaje mi sie, ze ma to zwiazek z historią większości przypadkow DDA. Cóż, mając za sobą nieciekawe dzieciństwo, w którym często występuje przemoc, chaos, niepewność, brak wsparcia trudno wypracować to co każde dziecko powinno "dostać" od swoich rodziców. Brak poczucia bezpieczeństwa przekłada się na brak pewności siebie a to ma wpływ na nasze postrzeganie siebie. Ma to odbicie na relacjach międzyludzkich. Chcemy kochac i byc kochani ale może czasem nadinterpretujemy pewne zdarzenia, patrzymy na wszystko przez pryzmat nas samych, szukając często problemu w sobie bo to wynieslismy z domów. To skomplikowane. Czy to borderline? Możliwe ale nie na pewno. 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Znam ten stan, to uczucie, im bardziej wmawiam sobie że mam gdzieś co myślą o mnie inni, tym bardziej widzę, jak się mylę, najbardziej jest to widoczne na spotkaniach ze znajomymi, z rodziną, weselach itp. w dobie portali społecznościowych, każde wrzucane zdjęcie, muzyka, czy wpis są oceniane i komentowane może nie wprost , ale za plecami. 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się

×