ERGOFOBIA -lęk przed pracą

[hope23ck]

Mam dokładnie to samo wokół mnie wszyscy ludzie pracują są szczęśliwi, normalnie funkcjonują mają parę groszy na własne przyjemności. Ja wiele razy próbowałam , rozmowy kwalifikacyjne z reguły wypadały świetnie odrazu chcieli mnie na stanowisko. Przechodziłam szkolenia, byłam pełna energii i motywacji, problem zaczął się, gdy miałam zacząć pierwszy dzień w pracy, to był koszmar... tuż przed wejściem zaczęły trząść mi się ręce w momencie zbladłam weszłam na salę ( ponieważ była to praca typu call center) słyszałam te wszystkie głosy konsultantów, kręciło mi się w głowie uciekłam stamtąd zobaczyła to pani menager i rozmawiała ze mną długo i prosiła, abym została ja nie mogłam , nie byłam w stanie. Mnie również niczego w życiu nie brakowało, otrzymuje wiele wsparcia, lecz nie potrafię doprowadzić niczego do końca mam problem z poczuciem odpowiedzialności, palę za sobą mosty, bardzo chętnie porozmawiam na priv lub e-mail z osobami, które dotknęła podobna przypadłość. Wiem że to nie jest żaden powód do radości, ale do tej pory myślałam że ja jedyna na całym świecie cierpię na to.

[Gość]

hope23ck może wybierz się do specjalisty - psychiatra, psycholog. Czy twoje poczucie odpowiedzialności łączy się z niską samooceną, czy e tam? Pytam, bo trochę to przerabiałem, niestety.

[hope23ck]

Tak łączy się to ze sobą , po każdej podjętej decyzji dopada mnie lęk, zawsze chciałam umieć to co ludzie pracujący tam od wielu lat, nie umiem znieść krytyki na swój temat bardzo źle ją znoszę...

[Zupapomidorowa]

A ja bardzo chcę mieć pracę i zazdroszcze Wam, że ją macie! 7 lat studiów (wymarzonych) na wydziale artystycznym, filmowym, nowych mediów a i tak nie mogę znaleźć pracy. Nawet jako dekorator zjebanych manekinów w H&M mnie nie chcą. Nie mam pieniędzy nawet na paczkę fajek. Mieszkam z ojcem tyranem i matką furiatką. Chce stąd jak najszybciej odejść ale nie mam pracy ani kasy. Macie niektórzy wymarzoną pracę a nie potraficie docenić. Ogarnijcie się na terapii i do przodu ludzie!

[Gość]

Luktar skąd ja to znam - niestety, tak to jest z wolnymi zawodami, że raz masz miliony na koncie, a za chwilę nie masz co do garnka włożyć i może to trwać latami . I nie wynika to z braku kreatywności, wypalenia czy lenistwa - po prostu taką mamy rzeczywistość kurwa.

[Zupapomidorowa]

J-23, gdyby chociaż obrazy się sprzedawały - ale nie bo naginam jakieś swoje abstrakcje zamiast robić jak kumpel. Maluje wypieszczone psy i kotki i to schodzi jak świeże bułeczki. A ja jakoś nie mogę no, czułabym obrzydzenie gdybym musiała tak malować.

J-23, a w jakim wolnym zawodzie Ty poszukujesz?

 

-- 11 cze 2014, 16:37 --

 

Czy może mnie ktoś oświecić jakim cudem stać młodych ludzie w Polsce na posiadanie dzieci skoro nawet po studiach pracę ciężko znaleźć? A jak się już ją ma to za 1300 da się dziecko i siebie ubrać i wyżywić?

[Gość]

Luktar wysłałem Ci wiadomość.

[carlosbueno]

Czy może mnie ktoś oświecić jakim cudem stać młodych ludzie w Polsce na posiadanie dzieci skoro nawet po studiach pracę ciężko znaleźć? A jak się już ją ma to za 1300 da się dziecko i siebie ubrać i wyżywić?

Większości nie stać stąd mamy ta niski przyrost i kto może ucieka za granicę.

A co do malowania to wciąż chyba na portretach i krajobrazach można jeszcze zarobić, a ambitne malowanie to dla jednostek jest, które mają odpowiednie dojścia, szczęście i bóg wie co jeszcze.

[Framboisee]

Dzisiaj uświadomiłam sobie, że jednak nie dam rady. Lęk przed pracą, ludźmi, nowymi sytuacjami i ogólnie życiem jest zbyt duży, dlatego też postanowiłam zamknąć się w domu i tak przetrwać najbliższe lata. Co będzie później ? Nie wiem. Niestety wizyta u specjalisty to dla mnie też za dużo. Nie jestem w stanie wszcząć poszukiwań psychoterapeuty, bo nawet to wywołuje u mnie zbyt duży stres. Bardzo dziękuję Wam za wszystkie wskazówki oraz chęć pomocy i każdemu z osobna życzę wszystkiego dobrego.

 

Pozdrawiam

[Gość]

Ja też czuję lęk przed pracą a głównie przed ludźmi i przeraża mnie myśl o pracy gdzie będzie przewijać się dużo ludzi.

Z jednej strony chce pracować ale z drugiej się boję.

A na dodatek z tego lęku czuję, że do niczego się nie nadaję i nigdzie się nie odnajdę.

Teraz chcę iść do szkoły, co chwilę zmieniam zdanie na temat kierunku bo dochodzę do wniosku,że do tego jednak się nie nadaje, w tym sobie nie poradzę.

Tragicznie to wszystko jest i bardzo mnie męczy a trwa już tyle lat,że opadają mi ręce

[Zupapomidorowa]

No i odrzuciłam pracę którą miałam już prawie przyklepaną. Przestraszyłam się, że sobie nie poradzę. Zaczęłam mieć czarne myśli, bezsenność, nerwy. Odrzuciłam propozycję i mi trochę ulżyło ale teraz czuje się jak bezwartościowy pasożyt.

[Gość]

Luktar, Kur*a to jest najgorsze.

Ja też odrzucę, zrezygnuję i na chwilę czuję ulgę

A potem przywala mnie do muru wyrzut sumienia i czuję się jak gówno

[Zupapomidorowa]

Anel92, najgorzej, że ja sobie nie wyobrażam siebie w żadnym zawodzie jakie mi do tej pory oferowali. Nie będę zapierdalać ze szmatą po 7 latach studiów.

[kupmitrumne]

No i odrzuciłam pracę którą miałam już prawie przyklepaną. Przestraszyłam się, że sobie nie poradzę. Zaczęłam mieć czarne myśli, bezsenność, nerwy. Odrzuciłam propozycję i mi trochę ulżyło ale teraz czuje się jak bezwartościowy pasożyt.

 

mam to samo , ile ofert odrzuciłam i mam przez to takie wyrzuty sumienia

 

w ogóle nie mam motywacji w szukaniu , przez kilka lat pracowałam w różnych firmach i miałam ciągle na pieńku z szefostwem ,najczęściej pracowałam za darmo albo mnie oszukiwali , wiec nie mam siły już na to , bo w głowie zakodowane , że jak spróbuje jeszcze raz to znowu wyjdzie tak samo . póki co jestem sama sobie szefem , bawię się w domową kosmetykę , trochę klientów jest ale i tak marze o swoim salonie , na to potrzeba kasy , wiec szukam czego kolwiek , ze średnim skutkiem , zresztą moja durna choroba mi na to nie pozwalam , wiec tracę ochotę na życie i cała resztę .

[carlosbueno]

Anel92, najgorzej, że ja sobie nie wyobrażam siebie w żadnym zawodzie jakie mi do tej pory oferowali. Nie będę zapierdalać ze szmatą po 7 latach studiów.

Ja w pracy staram się ukrywać że jestem po studiach, ale niestety ktoś o tym wiedział i powiedział innym. No ale to dziś nic niezwykłego i tylko starszych ludzi czasem dziwi.

 

A co do odrzucania możliwości prac to też tak miałem nie raz, staram się jednak tego nie rozpamiętywać ale poczucie swojej beznadziejności, lenistwa czasem długo męczyło.

[wiejskifilozof]

Ja uważam,że człowiek honorem lodówki nie zapełni.Brać co dają.

[Gość patgaret]

Ja pracowalem w Anglli z pol roku za jakas sympatyczna stawke. W Polsce nie pojde bo pewnie mała płacą. Puki co siedze se na rencie i szukuje sie powoli do wyjazdu gdzies w kierunku Niemiec.

[carlosbueno]

Ja uważam,że człowiek honorem lodówki nie zapełni.Brać co dają.

Dziś wykształcenie rzadko wiąże się z awansem społecznym, mam nadzieję że społecznstwo to zrozumie i przestanie masowo studiować, chyba że kierunki ścisłe,medyczne.

Ja gdybym mógł cofnąć czas poszedłbym do zawodówki.

[wiejskifilozof]

Ja gdybym był zdrowy na umyślę,chciałbym być dyrektorem ZOO lub krytykiem literackim,albo mieć własną księgarnię.

[Gość]

detektywmonk, interesujące zawody chciałbyś wykonywać. Może nie wszystko stracone?

[mietowy2]

Framboisee, jesteś jeszcze aktywna w tym wątku?

[Framboisee]

Framboisee, jesteś jeszcze aktywna w tym wątku?

 

Tak, zaglądam tu od czasu do czasu :)

[mietowy2]

i jak wygląda Twoja sytuacja obecnie?

[Framboisee]

Dziękuję, że pytasz. No więc, niestety muszę powiedzieć, że bez zmian. Cały czas wyznaczam sobie jakieś granice " od lipca na pewno zacznę szukać pracy". Jest lipiec, to powtarzam sobie, że jednak w sierpniu i tak w kółko. "Posiedzę w domu, poduczę się angielskiego, będę miała większe szanse", "możliwe, że to moje ostatnie takie długie wakacje, więc z nich skorzystam, a od września wezmę się w garść" i wiele innych. Takimi argumentami oszukuję samą siebie.

Obiecałam sobie, że pójdę do specjalisty, powiem o swoich lękach, ale oczywiście nic w tym kierunku nie zrobiłam, bo nawet głupie pójście do lekarza to dla mnie nie lada wyzwanie. Od kilku tygodni wybieram się po zwykłe skierowanie na morfologię i odkładam to w nieskończoność. Nie z lenistwa, a ze stresu. Prawie każda prosta czynność, która wymaga ode mnie kontaktu z drugim człowiekiem jest dla mnie często nie do nieprzezwyciężenia, co powoduje, że moja i tak już bardzo niska samoocena pogłębia się jeszcze bardziej. Chyba już zawsze będę tkwiła w tym bagnie.

[mietowy2]

co jest nie do przezwyciężenia w kontakcie z 2gim człowiekiem?