Eutanazja

[Żaba Monika]

Jestem za, bo chciałabym mieć opcję godnego odejścia na własnych warunkach.

Nie rozumiem co rodzina miałaby tutaj do powiedzenia? Przecież to umierający decyduje.

Owszem, musiałoby to być obwarowane przepisami, żeby mieć pewność, że to jest czyjąś przemyślana decyzja.

W tym momencie taka osoba może jedynie odmówić leczenia i umrzeć niekoniecznie łatwą śmiercią.

[Noire Panthere]

Godzinę temu, Żaba Monika napisał(a):

W tym momencie taka osoba może jedynie odmówić leczenia i umrzeć niekoniecznie łatwą śmiercią.

Medycyna nie potrafi wyleczyć większości chorób, potrafi je tylko mniej lub bardziej skutecznie kontrolować/zapobiegać dalszemu rozwojowi, ale tylko do pewnego momentu często.

Edytowane 11 godzin temu przez Noire Panthere

[Żaba Monika]

7 minut temu, Noire Panthere napisał(a):

Medycyna nie potrafi wyleczyć większości chorób, potrafi je tylko mniej lub bardziej skutecznie kontrolować/zapobiegać dalszemu rozwojowi, ale tylko do pewnego momentu często.

No ale sa leki, ktore utrzymuja czlowieka przy zyciu dluzej i jesli sie je odstawi to sie umrze.

[Noire Panthere]

Teraz, Żaba Monika napisał(a):

No ale sa leki, ktore utrzymuja czlowieka przy zyciu dluzej i jesli sie je odstawi to sie umrze.

No ale to jest po prostu kontrolowanie przy ich pomocy choroby, nie jej wyleczenie.

[Żaba Monika]

30 minut temu, Noire Panthere napisał(a):

No ale to jest po prostu kontrolowanie przy ich pomocy choroby, nie jej wyleczenie.

No to odmawiaja kontrolowania choroby. 

[conditioner]

W temacie eutanazji jest niestety trochę trudnych punktów.

 

Powiedzmy że osoba długo już permanentnie sparaliżona, zdolna do komunikacji chce się poddać eutanazji - sytuacja jest w pełni czarna, chyba każdy się zgodzi że powinna mieć możliwość wylogowania się z życia jeśli mnie chce tak dalej żyć. W przypadkach z realnego życia trudniej to określić, tutaj postawili na opinie lekarza - no okej pomysł słuszny, ale jestem na 100% pewien że istnieją lekarze którzy będą eutanazyjnym dreamteamem, praktycznie na życzenie pacjenta (teraźniejsze) identycznie jak to ma już miejsce z aborcją. W Danii był kiedyś przypadek lekarki prowadzącej która nie chciała zrobić eutanazji dziadkowi z demencją, bo naciskała go na to żona a on nie był w pełni władz umysłowycg, po czym później poszła na urlop a wtedy inny lekarz bez zastanowienia wydał inną opinie i dokonał eutanazji pod jej nieobecność. 

 

Druga kwestia to na ile to tylko możliwe, rola lekarza w faktycznym już procesie powinna polegać na odwróceniu się i nie zaglądaniu do pokoju pacjenta, a on sam powinien bezpośrednio wydać polecenie które wrzuci odpowiednią substancje w wenflon. Wiadomo trudniej będzie u sparaliżowanych, ale jeśli jakoś niby byliby w stanie wyrazić zgodę na eutanazje, to i to byliby w stanie zrobić. Nie powinno być żadnych możliwych do uniknięcia sytuacji, w których lekarz kogoś zabija, nawet jeśli chce to zrobić to jest to demoralizujące

 

Trzecia to kruchość wyrażonej zgody w zmiennych chorobach. Na przykład dla skrajności, jak byście zakwalifikowali kogoś z lekoopornym chadem, kto jest właśnie w ostrej depresji i chce sie poddać eutanazji? Później będą okresy gdy będzie się czuł lepiej, ale jest nieuleczalnie chory i będzie się to powtarzało, on o tym wie. Co powiecie? 

 

Jeszcze dorzuce czwarty punkt, coraz mniej logiczne dla mnie staje się to że samobójców odwrotnie - ratujemy na siłe. Powinna być dla nich jakaś furtka, typu wydrukowanie i podpisanie dokumentu by pokazali że są w pełni władz umysłowych i wtedy nikt ich nie ratuje po czymś takim. Gorzej jeśli ktoś ich do tego jakoś przymusi ofc, nie mam na to pomysłu ale pewnie coś by się znalazło

Edytowane 10 godzin temu przez conditioner

[Noire Panthere]

2 minuty temu, conditioner napisał(a):

Powinna być dla nich jakaś furtka, typu wydrukowanie i podpisanie dokumentu by pokazali że są w pełni władz umysłowych

Tylko tu też jest śliskie - ogólnie jak to mówią "zdrowy się nie zabije". I tak, różne osoby się zabijają, niekoniecznie z diagnozą jakiejś choroby wcześniej, ale przeważnie i tak jest w tym jakieś drugie dno: długi, nagła utrata pracy, samotność (to zwłaszcza w przypadku osób starszych) czy jakiekolwiek trudne wydarzenie, które przekracza możliwości adaptacyjne danej osoby, które u każdego są inne. 
Jak w przypadku chorób somatycznych łatwiej pewnie byłoby stworzyć jakieś kryteria, tak w kwestiach zab. psychicznych stworzenie takowych byłoby bardzo trudne moim zdaniem. 

[Żaba Monika]

27 minut temu, conditioner napisał(a):

W temacie eutanazji jest niestety trochę trudnych punktów.

 

Powiedzmy że osoba długo już permanentnie sparaliżona, zdolna do komunikacji chce się poddać eutanazji - sytuacja jest w pełni czarna, chyba każdy się zgodzi że powinna mieć możliwość wylogowania się z życia jeśli mnie chce tak dalej żyć. W przypadkach z realnego życia trudniej to określić, tutaj postawili na opinie lekarza - no okej pomysł słuszny, ale jestem na 100% pewien że istnieją lekarze którzy będą eutanazyjnym dreamteamem, praktycznie na życzenie pacjenta (teraźniejsze) identycznie jak to ma już miejsce z aborcją. W Danii był kiedyś przypadek lekarki prowadzącej która nie chciała zrobić eutanazji dziadkowi z demencją, bo naciskała go na to żona a on nie był w pełni władz umysłowycg, po czym później poszła na urlop a wtedy inny lekarz bez zastanowienia wydał inną opinie i dokonał eutanazji pod jej nieobecność. 

 

Druga kwestia to na ile to tylko możliwe, rola lekarza w faktycznym już procesie powinna polegać na odwróceniu się i nie zaglądaniu do pokoju pacjenta, a on sam powinien bezpośrednio wydać polecenie które wrzuci odpowiednią substancje w wenflon. Wiadomo trudniej będzie u sparaliżowanych, ale jeśli jakoś niby byliby w stanie wyrazić zgodę na eutanazje, to i to byliby w stanie zrobić. Nie powinno być żadnych możliwych do uniknięcia sytuacji, w których lekarz kogoś zabija, nawet jeśli chce to zrobić to jest to demoralizujące

 

Trzecia to kruchość wyrażonej zgody w zmiennych chorobach. Na przykład dla skrajności, jak byście zakwalifikowali kogoś z lekoopornym chadem, kto jest właśnie w ostrej depresji i chce sie poddać eutanazji? Później będą okresy gdy będzie się czuł lepiej, ale jest nieuleczalnie chory i będzie się to powtarzało, on o tym wie. Co powiecie? 

 

Jeszcze dorzuce czwarty punkt, coraz mniej logiczne dla mnie staje się to że samobójców odwrotnie - ratujemy na siłe. Powinna być dla nich jakaś furtka, typu wydrukowanie i podpisanie dokumentu by pokazali że są w pełni władz umysłowych i wtedy nikt ich nie ratuje po czymś takim. Gorzej jeśli ktoś ich do tego jakoś przymusi ofc, nie mam na to pomysłu ale pewnie coś by się znalazło

Samobójców się ratuje, bo to nie zawsze musi być przemyślana decyzja, czasem to impuls.

Myślę, że w przypadku każdej choroby musiałby to być taki stan, który nie ma szans na poprawę lub zmianę nastroju. Nie rozumiem też jak jeden lekarz może wydać taką opinię i to jeszcze pod naciskiem osób trzecich, to już raczej nie zalicza się do eutanazji tylko pod morderstwo. Z tego co się orientuję to w żadnym kraju gdzie eutanazja jest legalna nie jest to decyzja jednego lekarza.

[Jurecki]

7 godzin temu, Żaba Monika napisał(a):

Samobójców się ratuje, bo to nie zawsze musi być przemyślana decyzja, czasem to impuls.

Nie, nie zawsze to jest impuls, u mnie była to przemyślana decyzja ale w końcu do niczego nie doszło. Teraz myślę tak że będę umierał z wycieczenia a samobójstwa nie popełnię. No chyba że bym miał takie prochy co bym zażył i spokojnie bez bólu odszedł.

[Nie lubię świtu]

Każdy dorosły człowiek posiadający pełnie praw powinien mieć możliwość odejścia w lekki i godny sposób.

 

Nikt nie wejdzie nikomu do głowy i nie powinna to być decyzja osób trzecich. Impuls? No trudno, takie życie, pod wpływem silnego impulsu rzuci się z wysokości, może na kogoś spadnie, może ktoś to zobaczy a już pewnym jest, że ktoś to będzie musiał uprzątnąć - i po co.

 

Jak już się decyduje to samodzielnie, nawet ludzie totalnie wylogowani z ciała mogliby używać czegoś na zasadzie neuralinka albo tych tablic sledzacych ruch galek ocznych.