Lękowy styl a zdrowa komunikacja

[Wylogowany]

Usiłuję się doedukować i rozwiązać problem, który dotąd był dla mnie niewidoczny. Czuję się momentami jak Pierścień Saurona: „jeden, by wszystkie zjednoczyć i w ciemności związać”.

 

Moje relacje mają powtarzalny schemat: błyskawicznie wchodzę w ciężkie, egzystencjalne tematy. Szukam osób, które identyfikują się z mrokiem. Te głębokie wywody budują szybką, ale krótką fascynację. Ja brnę w to dalej, ale po drugiej stronie w pewnym momencie kończą się zasoby. Wtedy zaczyna się asymetria: rośnie przestrzeń, w której mówię tylko o sobie, a kurczy się przestrzeń drugiej osoby – mimo że staram się pytać i zachęcać do otwarcia. W końcu następuje dystans i koniec. Nie widziałem tego mechanizmu, dopóki ktoś mi go dosadnie nie pokazał.

 

Do tego dochodzi lęk przed opuszczeniem i rozpaczliwe zabieganie o uwagę. Im większy jest unik drugiej strony, tym intensywniejsza staje się moja pogoń. Najgorsze jest to, że moment, w którym ktoś zaczyna umykać, zbiega się z powstaniem w mojej głowie konstrukcji, w której mam już zaplanowaną wspólną przyszłość.

 

Mam dwa pytania:

 

Jak w praktyce wygląda prawidłowa, zdrowa komunikacja (moja wyniesiona z domu była przemocowa)?

 

Gdzie to ćwiczyć „na żywym organizmie” tak, aby nikt nie ucierpiał przez moją intensywność?

 

Nad samooceną już pracuję, ale czuję, że to za mało.

[Dalila_]

To bardzo trudny temat. Teraz to jest tyle rodzajów zaburzeń, zachowań, osobowości i wgl że ciężko powiedzieć czy ktokolwiek się zdrowo komunikuje. Myślę że to że masz takie A nie inne zainteresowania czy Cię ciągnie to jest inna kwestia. Niż to jaki masz styl przywiązania i jaki schemat powtarzasz. Tak naprawdę jakbyś trafił na osobę co fascynuje się tym samym co trudne ale no na pewno takie osoby są. To w teorii czysto byś do końca życia mógł w swoim świecie pasji się obracać o to by więź wzmacnialo bo tamta osoba też by tego potrzebowala

[Dalila_]

Ale bardzo ciężko trafić na podobne do nas osoby im człowiek starszy. Może jako nastolatek j3wzcze się środowisko buduje człowiek się kształtuje może się gdzieś odnaleźć w jakieś grupie subkulturze czy po prostu utrwali sobie paczkę znajomych na całe życie czy większość życia. A potem? Oj już myślę słabo osiągalne 

[Dalila_]

Moja komunikacja też nie jest zdrowa sadze. Ale też dużo komunikuje co mnie męczy co mi zasoby dryluje jaka jestem i że nie chce nikogo tym zasmucać ale tego potrzebuje jak powietrza. A ludzie na to: zapominają lub świadomie olewają. Dlatego ja się bardzo bardzo szybko wypalam w relacjach 

Edytowane 13 godzin temu przez Dalila_

[Dalila_]

A ćwiczyć możesz przez Internet przez czatowanie. Przytloczysz to ktoś się odetnie zrobi ghosting.  Ja mam takie doświadczenia że bardzo dużo chłopaków chce popisać sobie właśnie z dziewczyna ćwiczyć jakieś komunikację. Zawsze się dziwię że oni między sobą po prostu nie spróbują ćwiczyć męskich relacji i przyjaźni. I są tacy NIE BO NIE

Ale to my mamy inne mózgi chyba nasze płCię i nie zrozumiem nigdy

[Wylogowany]

@Dalila_ coś mi się wydaje, że mamy różne koncepcje co do tego, jak ten trening miałby wyglądać. Zwłaszcza że zaznaczyłem, iż z założenia nikt ma nie ucierpieć. Ale...

 

U mnie jest tak, że nie bardzo miałem kiedykolwiek jakieś prawidłowe wzorce czy nawet zaopiekowane potrzeby i teraz, gdy ktoś po zainicjowaniu przeze mnie kontaktu okaże mi zainteresowanie, to bardzo łatwo „rzucam się” na taką osobę. Jak się fajnie gada i jest miło, to łatwo mi się zauroczyć. I zwykle jest miło i sympatycznie, ale w trakcie opowiadam bardzo szczerze wszystko o sobie. Bardzo chętnie mówię, jak się czuję i – tak jak Ty – komunikuję to wszystko. Wywalam te wszystkie emocje na tę udręczoną osobę. Gdy ona się wycofuje, to zamiast przystopować, wpadam w panikę, że ucieknie i potem jest katastrofa – w ogóle się wtedy nie szanuję. Łaknę kontaktu, bo przecież był, i to w nadmiarze, a teraz nagle go nie ma. Nie umiem się zatrzymać. Odstraszam i sam sobie z tym nie radzę. Chcę coś z tym zrobić, zwyczajnie.

[Dalila_]

11 godzin temu, Wylogowany napisał(a):

@Dalila_ coś mi się wydaje, że mamy różne koncepcje co do tego, jak ten trening miałby wyglądać. Zwłaszcza że zaznaczyłem, iż z założenia nikt ma nie ucierpieć. Ale...

 

U mnie jest tak, że nie bardzo miałem kiedykolwiek jakieś prawidłowe wzorce czy nawet zaopiekowane potrzeby i teraz, gdy ktoś po zainicjowaniu przeze mnie kontaktu okaże mi zainteresowanie, to bardzo łatwo „rzucam się” na taką osobę. Jak się fajnie gada i jest miło, to łatwo mi się zauroczyć. I zwykle jest miło i sympatycznie, ale w trakcie opowiadam bardzo szczerze wszystko o sobie. Bardzo chętnie mówię, jak się czuję i – tak jak Ty – komunikuję to wszystko. Wywalam te wszystkie emocje na tę udręczoną osobę. Gdy ona się wycofuje, to zamiast przystopować, wpadam w panikę, że ucieknie i potem jest katastrofa – w ogóle się wtedy nie szanuję. Łaknę kontaktu, bo przecież był, i to w nadmiarze, a teraz nagle go nie ma. Nie umiem się zatrzymać. Odstraszam i sam sobie z tym nie radzę. Chcę coś z tym zrobić, zwyczajnie.

trzymam kciuki. Jedyne co mogę Ci napisać żeby Cię pocieszyć to w Internecie np poznałam no każdy praktycznie ma ten sam kłopot choć to źle słowo może. Trudność. Może to już wchodzi w krew społeczeństwa przez te izolacje od ludzi z winy  Internetu i socjalow

Niech jeszcze się ktoś wypowie uppp

[Dalila_]

Mówisz że nie chcesz nikogo urazić i skrzywdzić co szlachetne. Ale dlatego chyba ćwiczenie na żywych organizmach w takim wypadku odpada. Jedyne takie rozwiązanie to chyba grupy wsparcia i terapię grupowe czy coś takiego może. Gdzie niby prowadzący pilnuje granic A Ty wynosisz trening dla siebie. Ale czy to coś ci da nigdy nie wiesz bo ludzie są różni