Wytłumaczcie mi strach przed śmiercią

[Lucy32]

Teraz, Dalila_ napisał(a):

Pamiętasz dobrze to zacytowałam?

 

1 minutę temu, Dalila_ napisał(a):

Pamiętasz dobrze to zacytowałam?

Dobrze.Fajnie że pamietasz.

[Krejzi1]

30 minut temu, Prince of darkness napisał(a):

Ludzie się boją, bo coś ich widocznie jeszcze tutaj trzyma. Wiadomo rodzina, forsa, niespełnione cele. Może jeszcze, dla niektórych wiara, że się zbyt dużo z życia użyło. Tak naprawdę to nie ma się czego bać. Codziennie jesteśmy narażeni na śmierć. Jedyne co można zrobić to w ostatniej chwili szeroko się do niej uśmiechnąć 

No tak, mnie tez trzyma co nie zmienia faktu ze dla osób, dla ktorych smierć to po prostu koniec to chyba nie ma strachu, no bo w jej momencie nie będzie już nas ani tego żalu nie będzie w tym danym momencie. To trochę jak naczelny argument ‚pro life’ ‚jakbys sie czuła gdyby cie abortowali?’ Nie wiem, bo by mnie nie było

Edytowane 19 godzin temu przez Krejzi1

[Krejzi1]

17 minut temu, Dalila_ napisał(a):

warzywem to jasne ze nie będzie jak już zakomunikować

O poruszyłaś coś czego rzeczywiście sie boje - stanu warzywa i niemożności zakomunikowania ze dziękuje wysiadam i brak sił / możliwości by zrobić to samemu.

[Lucy32]

41 minut temu, lillie napisał(a):

Lęk przed śmiercią wydaje mi się może być przejawem miłości, np. gdy jest się w miarę młodym, ciężko chorym i ma się potomstwo. Wtedy ktoś może się obawiać o te jeszcze małe dzieci, o to jak sobie poradzą bez wsparcia - musi się taka osoba obawiać wtedy śmierci zwłaszcza gdy liczyła na to, że jeszcze pożyje trochę na tym świecie, przekaże jakieś wartości, dopilnuje edukacji, doczeka wielu wspaniałych chwil... Myślę, że taki ktoś może czuć taki lęk, bać się następstw tego wydarzenia i tego, czy bliscy udzwigną to brzemię

Np.Ania Przybylska.Czemu taka mloda ,ładna i utalentowana musiała tak szybko odejsc.Ona bardzo nie chciala i dzieci zostawiła.Niesprawiedliwe jest życie.

[Prince of darkness]

3 minuty temu, Krejzi1 napisał(a):

No tak, mnie tez trzyma co nie zmienia faktu ze dla osób, dla ktorych smierć to po prostu koniec to chyba nie ma strachu, no bo w jej momencie nie będzie już nas ani tego żalu nie będzie w tym danym momencie. To trochę jak naczelny argument ‚pro life’ ‚jakbys sie czuła gdyby cie abortowali?’ Nie wiem, bo by mnie nie było

Ja się tam nie boje. Każdego ranka wstaje lub nie jeżeli w ogóle śpię i czekam na ten zaszczyt wiecznego snu. Natomiast no jak już się wstanie i dalej żyje to coś tam trzeba robić dla zasady. 

[Krejzi1]

1 minutę temu, Lucy32 napisał(a):

Np.Ania Przybylska.Czemu taka mloda ,ładna i utalentowana musiała tak szybko odejsc.Ona bardzo nie chciala i dzieci zostawiła.Niesprawiedliwe jest życie.

Tylko pytanie czy to strach stricte przed śmiercią czy zal za straconym zyciem/zostawienie małych dzieci i faceta. Dodatkowo miała diagnozę raka i trochę czasu na przemyślenia. Wg mnie to nie sam fakt śmierci tylko zal za tym co zostawia. Pytanie czy sie bała czy nie chciała po prostu tej śmierci 

[conditioner]

20 minut temu, Dalila_ napisał(a):

Samo tylko kontaktowanie nie jest jak dla mnie czymś co wygra chęcią życia nad chęcią usnięcia, to chyba jeszcze gorzej być warzywem kontaktujacym nie uważasz?

Uważam, z perspektywy działającego fizycznie człowieka. Ale człowiek się potrafi dostosować do wielu rzeczy gdy już się wydarzą, jesteśmy bardzo gibcy i dlatego już nie jestem taki pewien że bym potwierdził to samo zdanie

[Dalila_]

17 minut temu, conditioner napisał(a):

Uważam, z perspektywy działającego fizycznie człowieka. Ale człowiek się potrafi dostosować do wielu rzeczy gdy już się wydarzą, jesteśmy bardzo gibcy i dlatego już nie jestem taki pewien że bym potwierdził to samo zdanie

To ja też całkowitej pewności nie mam. Jak wkracza strach to człowiek nie może za siebie poreczyć tak samo w wielu sytuacjach. Pamiętam jak smutne oblicze miał taki kuzyn mojego ex na weselu. Bardzo przystojny 30 letni facet. Miał wypadek i został na wózku. Na weselu był z ładna bardzo dzaga dziewczyna z ciałem widać że od siłowni. Wlosy do dupy. Ciągle się uśmiechała i tańczyła z nim z tym wózkiem. Wiem że związek nie przetrwał. A patrząc jak zgaszony był dlatego że wózek to co ja sobie pomyślę sama bym sobie miała wyobrazić jak że sprawnego człowieka jeszcze gorsze rzeczy by się miały przytrafić jeszcze większą niesprawność 

Nie wiem czy zachowała bym taka czystość ducha i pragnienie trwania przy rodzinie. Myślę że jednak bym wolała odejść, choć to egoistyczne wobec nich ale chyba aż tyle altruizmu nie byłoby we mnie nie wiem. Nie mam pojęcia. To takie gdybanie 

Które może się odwrócić o 180 i rozbić o kant dupy 

[Dalila_]

Jak przyjdzie co do czego

[mała_mi123]

3 godziny temu, Lucy32 napisał(a):

Wczorajsze wieczorne rozmowy na kilku liniach byly, aż się przegrzewaly

Co ci się przegrzewało - na którym forum?

[Lucy32]

2 minuty temu, mała_mi123 napisał(a):

Co ci się przegrzewało - na którym forum?

Na tym

Edytowane 18 godzin temu przez Lucy32

[lillie]

12 godzin temu, Lucy32 napisał(a):

Np.Ania Przybylska.Czemu taka mloda ,ładna i utalentowana musiała tak szybko odejsc.Ona bardzo nie chciala i dzieci zostawiła.Niesprawiedliwe jest życie.

 

Pocieszający jest fakt, że życie trwa nadal, że był jeszcze jej mąż (który z początku widać było przez te wszystkie afery, w które się pakował, też się pogubił), że miał się kto zająć dziećmi - mama aktorki, czyli babcia dzieciaków dużo się tam udzielała i wspierała

: ) Na pewno jakaś część duszy Ani jest w jej dzieciach, ciało umarło, ale przecież mają tyle pamiątek, wspomnień, filmów, spektakli i seriali. Jest to na pewno pozytyw w tym wszystkim, że dzieci znają i będą zawsze pamiętać o niej. 

[seleneles]

Nie boję się śmierci fizycznej, obawiam się jedynie schyłku życia, kiedy wszystko będzie mnie bolało, a wspomnienia będą mgliste jak wzrok na starość. Jak już umrę i sobie powędruję w przestrzeni kosmicznej jako energia, z której się wszyscy zrodziliśmy i ponownie złączymy, to mam nadzieję odrodzić się w lepszym życiu, niekoniecznie na Ziemi.

[Dalila_]

1 minutę temu, seleneles napisał(a):

Nie boję się śmierci fizycznej, obawiam się jedynie schyłku życia, kiedy wszystko będzie mnie bolało, a wspomnienia będą mgliste jak wzrok na starość. Jak już umrę i sobie powędruję w przestrzeni kosmicznej jako energia, z której się wszyscy zrodziliśmy i ponownie złączymy, to mam nadzieję odrodzić się w lepszym życiu, niekoniecznie na Ziemi.

Nie jestem przekonana o ogrodzeniu w nowej postaci ale to że zmienimy się w energię materię krążąca zostaniemy w naturze i wszechświecie na wieki to akurat logiczną wizją dla mnie. Bo jest obieg energii w przyrodzie 

[seleneles]

2 minuty temu, Dalila_ napisał(a):

Nie jestem przekonana o ogrodzeniu w nowej postaci ale to że zmienimy się w energię materię krążąca zostaniemy w naturze i wszechświecie na wieki to akurat logiczną wizją dla mnie. Bo jest obieg energii w przyrodzie 

Mnie przekonują opowieści innych, szczególnie dzieci, które na początku swojego młodego życia widzą więcej.

[Dalila_]

6 minut temu, seleneles napisał(a):

Mnie przekonują opowieści innych, szczególnie dzieci, które na początku swojego młodego życia widzą więcej.

Tak i te niby przypadki że pamiętają poprzednie życie. Nie nie wierzę w to, to jakieś przekazanie wspomnień w genach coś w mózgu przeplynelo i tak wyszło. Mózg Nie jest cały zbadany nadal

[seleneles]

Teraz, Dalila_ napisał(a):

Tak i te niby przypadki że pamiętają poprzednie życie. Nie nie wierzę w to, to jakieś przekazanie wspomnień w genach coś w mózgu przeplynelo i tak wyszło. Mózg Nie jest cały zbadany nadal

Więc wierzysz w bycie energią po śmierci przez ile czasu? Bo tam na górze nie istnieje pojęcie czasu. Mamy tak sobie w nieskończoność wędrować w świetle? Ja wierzę, że zanim nasza świadomość dotrze do istoty myślącej jak zwierzę czy człowiek (czy kosmita), to najpierw będzie szeregiem innych komórek, jak podczas ewolucji. A dzieci pamietające poprzednie życia, to czemu by w to nie wierzyć, skoro na najwyższym etapie świadomości jesteśmy jednością. Może w następnym człowieczym życiu będę pamiętaj dokładnie Twoje życie. A może je będę przeżywał? To nie jest wykluczone.

[Dalila_]

4 minuty temu, seleneles napisał(a):

Więc wierzysz w bycie energią po śmierci przez ile czasu? Bo tam na górze nie istnieje pojęcie czasu. Mamy tak sobie w nieskończoność wędrować w świetle? Ja wierzę, że zanim nasza świadomość dotrze do istoty myślącej jak zwierzę czy człowiek (czy kosmita), to najpierw będzie szeregiem innych komórek, jak podczas ewolucji. A dzieci pamietające poprzednie życia, to czemu by w to nie wierzyć, skoro na najwyższym etapie świadomości jesteśmy jednością. Może w następnym człowieczym życiu będę pamiętaj dokładnie Twoje życie. A może je będę przeżywał? To nie jest wykluczone.

Nie jest wykluczone. Acz łatwiej mi sobie wyobrazić reinkarnacje że będę znów urodzona jako człowiek. A nie że będę robakiem. Ale nic A nic nie wiemy. Właśnie tam nie ma pojęcia czasu, i tam też może nie być żadnej wędrówki w świetle i nowych narodzin. Może nie być nic, nasze ciało zostanie zhumifikowane, zostanie wykorzystane w naturze i tak wejdzie w ten obieg. I w pewnym sensie będziemy na tym świecie na wieki. A świadomość to może zniknąć. Ale żeby przyjemniej się żyło to sobie wyobrażam że fiksuje się na zawsze w jakimś pięknym marzeniu sennym pod każdego świat czego mu brakowało za życia. I tam tkwiac w tej nieświadomości czy czym będziemy sobie szczęśliwi. Całe życie po śmierci to projekcja mózgu która się nie kończy, mila wizja

[Żaba Monika]

Wiadomo, ze pozostanie z nas jakas materia i energia, na przyklad materia to proch i pozywienie dla robakow, a energia to cieplo, ktore wydalilismy, ale co z tego? Naszego mozgu juz nie bedzie wiec nie bedziemy mogli tego wiedziec. 

Edytowane 1 godzinę temu przez Żaba Monika