Hej wszystkim

[Lion1991]

Hej wszystkim.

To mój pierwszy post, więc postanowiłem, że napiszę go tutaj. Mam na imię Rafał i mam 32lata. Z zawodu jestem nikim i niestety nie jest to użalanie nad sobą (choć potrafię robić to doskonałe), jest to po prostu prawda. Nie będę jednak tego tutaj rozwijał, może kiedyś w innym poście. Na co dzień zajmuje się zamartwianiem i szeroko rozumianą stagnacją pomieszaną z resztkami naiwnej nadziej, że kiedyś będzie lepiej. Nie wiem co mi jest i nie wiem gdzie szukać pomocy. Czuję się samotny na tym świecie nie tylko między ludźmi, których wokół siebie mam tyle co kot napłakał, ale także z powodu braku pomysłu na własne życie, braku wiary w jakiegokolwiek Boga, braku filozofii dającej poczucie sensu w życiu i tym podobnym. Im dłużej żyje tym mniej wiem i mam coraz większy mętlik w głowie, o sklerozie nie wspominając. Diagnozuje u siebie wszystko jak leci, i sam nie wierzę, że można żyć z takim "kombosem". Postanowiłem, że spróbuję poszukać pomocy tutaj gdyż w realnym świecie u psychiatry czy psychologa, robiłem sobie tylko "dwójkę" w papiery. Nie chcę tego powtarzać. Wybaczcie tą smętną narrację w swoją stronę, ale tak właśnie myślę na co dzień, i mimo poczucia, że tym postem zdradzam dużo o sobie, to myślę że na tym forum zostanie to zrozumiane. Mam nadzieję, że znajdę tu coś dobrego dla siebie, a może i mnie uda się komuś pomóc. Kto wie?

Witam jeszcze raz i pozdrawiam. 

[Szczebiotka]

Hej

Miło że napisałeś, to już zawsze jakiś krok do przodu ( tak uważam). Nikt ci tutaj diagnozy nie postawi bo nie jesteśmy lekarzami i sami borykamy się z masą chorób/ zaburzeń. Mimo wszystko mam nadzieję że będziesz się tutaj dobrze czuł i znajdziesz być może jakieś wsparcie w trudnych chwilach. Pozdrawiam

[jasia1]

Cześć! 

[miL;)]

15 godzin temu, Lion1991 napisał(a):

Hej wszystkim.

To mój pierwszy post, więc postanowiłem, że napiszę go tutaj. Mam na imię Rafał i mam 32lata. Z zawodu jestem nikim i niestety nie jest to użalanie nad sobą (choć potrafię robić to doskonałe), jest to po prostu prawda. Nie będę jednak tego tutaj rozwijał, może kiedyś w innym poście. Na co dzień zajmuje się zamartwianiem i szeroko rozumianą stagnacją pomieszaną z resztkami naiwnej nadziej, że kiedyś będzie lepiej. Nie wiem co mi jest i nie wiem gdzie szukać pomocy. Czuję się samotny na tym świecie nie tylko między ludźmi, których wokół siebie mam tyle co kot napłakał, ale także z powodu braku pomysłu na własne życie, braku wiary w jakiegokolwiek Boga, braku filozofii dającej poczucie sensu w życiu i tym podobnym. Im dłużej żyje tym mniej wiem i mam coraz większy mętlik w głowie, o sklerozie nie wspominając. Diagnozuje u siebie wszystko jak leci, i sam nie wierzę, że można żyć z takim "kombosem". Postanowiłem, że spróbuję poszukać pomocy tutaj gdyż w realnym świecie u psychiatry czy psychologa, robiłem sobie tylko "dwójkę" w papiery. Nie chcę tego powtarzać. Wybaczcie tą smętną narrację w swoją stronę, ale tak właśnie myślę na co dzień, i mimo poczucia, że tym postem zdradzam dużo o sobie, to myślę że na tym forum zostanie to zrozumiane. Mam nadzieję, że znajdę tu coś dobrego dla siebie, a może i mnie uda się komuś pomóc. Kto wie?

Witam jeszcze raz i pozdrawiam. 

cześć,

diagnozy nie postawię. Leczyć się warto.. piszę na własnym przykładzie.

Wierzyć w Boga warto, nawet jak nas życie przemieli. To daje nadzieję, siłę, wiarę w zmiany i sens życia.

Trzymaj się!

[Dryagan]

@Lion1991 samodiagnozowanie to najgorsze co możesz zrobić. Nawet lekarze nie powinni się sami diagnozować, ani leczyć członków najbliższej rodziny. Więc nie idź tą drogą.

Z pewnością znajdziesz tu zrozumienie, bo ludzie borykają się z podobnymi problemami, ale Forum Cię raczej nie uleczy. Potrzebna Ci zapewne fachowa pomoc - psychoterapia? farmakoterapia?

[Priscilla_126]

Witaj u nas miło @Lion1991 Czuj się u nas dobrze i swobodnie

 

Ja też czuję się samotna często. Jeśli chciałbyś popisać na priv, to śmiało

 

[Jurecki]

Witaj

[Kraszu]

Mam podobnie pustka i brak widoku na przyszłość ludzi bliskich na jednej ręce policzę. Witaj.