Stracone dzieciństwo, odrzucenie

[Białoczarna]

Dopadło mnie w wieku 30 lat, a teraz dobiegam 35 lat. Nie było w moim dzieciństwie troski o mnie, całusków czy przytuleń. Ze strony ani matki ani ojca czy dziadków. Czy to mnie tak skrzywiło? Pamiętam w wieku 8 czy 11 lat często wzruszałam się na telenowelach. Przy czułych gestach, a potem wychodziłam i płakałam. Marzyłam by ktis mnie kochał i uratował. Tak się nie stało. I do dziś nie założyłam rodziny i nie mam nawet dziecka. Czuję się jak ufo. Czy miał ktis podobnie? 

[johnn]

Cześć @Białoczarna,

 

Miałem podobnie. Z ojcem nie miałem więzi. Mama wspominała, że musiała prosić lub grozić aby wyszedł z nami do parku. Z mamą miałem dobrą więź. Z rodziną ojca i matki więź była słaba. Rozmowy były krótkie i okazjonalne. Z rodziną ojca  nie utrzymywałem kontaktu. Nie wiem co to dziadek i babcia. Kontakt z rodziną matki był doraźny. W codziennych sprawach nie było ich udziału. 

 

Mam zespół Aspergera podobnie jak mój brat. W mojej opinii cała rodzina jest nią dotknięta.

 

Przykro mi z powodu twoich przejść. Czy rozmawiałaś z psychologiem? Może warto znaleźć znajomych?

 

Pozdrawiam i życzę miłego dnia:⁠-⁠)

John

[Szczebiotka]

Cześć 

Ja jako najstarsza z rodzeństwa zawsze byłam spychana gdzieś tam na drugi plan. Też nie pamiętam żadnych czułych gestów. Nie pamiętam by mama mnie tuliła itp za to pamiętam jak to robiła z moim rodzeństwem. Zresztą nie raz mi mówiła że mnie nigdy nie chciała mieć czułam się odrzucona zawsze. Szukałam czułości i miłości, przez co wpadałam w kłopoty. Przez to wpadłam w bardzo toksyczny związek. Mam dzieci, i tak naprawdę to na nich się uczyłam jak to jest kochać i być kochaną. Dla nich jestem w stanie poświęcić wszystko, spędzać z nimi czas, wspierać, i mówić że je kocham bo pamiętam jak mi tego brakowało. Nie wiem czy to doceniają czy też nie, nie jestem też idealną matką ale staram się by było dobrze. Myślę że to co przeszliśmy w dzieciństwie czy późniejszym czasie odbija się na nas, i to bardzo. Ja musiałam nauczyć się wszystkiego sama. Nadal mam problem z okazywaniem uczuć, czy mówieniem o nich. 

[lottomat]

21 godzin temu, Białoczarna napisał:

Dopadło mnie w wieku 30 lat, a teraz dobiegam 35 lat. Nie było w moim dzieciństwie troski o mnie, całusków czy przytuleń. Ze strony ani matki ani ojca czy dziadków. Czy to mnie tak skrzywiło? Pamiętam w wieku 8 czy 11 lat często wzruszałam się na telenowelach. Przy czułych gestach, a potem wychodziłam i płakałam. Marzyłam by ktis mnie kochał i uratował. Tak się nie stało. I do dziś nie założyłam rodziny i nie mam nawet dziecka. Czuję się jak ufo. Czy miał ktis podobnie? 

Ja bylem tresowany by wykonywać to co rodzice chcą ale nie mowią.Ja musialem sie nauczyc czytac mimike i zachowanie by nie drażnic innych. Milosci pochwal a ani zwyklych rozmow nie bylo. Jak sie matka najyeballa to czasem jej sie zebralo na uczucia, obrzydliwe wspomnienia. Nie jestes jedyna

Edytowane 23 Marca 2023 przez lottomat

[Białoczarna]

Jezu, naprawdę nie wiem   ona miała już dziecko. Miało dwa lata gdy poznała mojego ojca. I co wpadka? Chyba tak było. Najgorsze, też, że ja z tym przyridbim bratem nie jesteśmy blisko. On wręcz mnie nienawidził, kradł kota, zavawki. Ogólnie w domu z nim były problemy. Juz od młodości dużo pił. Oni wszyscy skakali wokół niego. Ja w częście 11 do 20 lat przeżywałam męki i byłam bez życia. Bez wsparcia. Nie poradziłam sobie. N i e wiem jak to jest, że jedni dają radę a drudzy nie. 

[aniam97]

cześć, moje dzieciństwo też było gorsze niż złe. Ciekawe, czy będąc dorosłym da się coś z tym zrobić... Ale chyba już nie wierzę

[Dryagan]

 

Cytat

Ciekawe, czy będąc dorosłym da się coś z tym zrobić... 

Można. ja jestem przykładem - też miałem zwalone dzieciństwo (tresura zamiast wychowania; pniczny strach przed ojcem; brak miłości; poczucie, że jestem do niczego). Teraz nawet z ojcem w miarę się pogodziłem, chociaż trochę obwiniam go za swoje problemy psychiczne. Mam swoją rodzinę i jest to najlepsza rzecz jaka mnie w życiu spotkała - chociaż dość późno. Czasem oczywiście demony przeszłości wracają, ale staram się je wypychać za drzwi. Najważniejsze to zlokalizować problem i się z nim rozprawić - albo samemu, albo na terapii. To długi proces, jednak warto, bo pozwala ruszyć do przodu.

[antonina_j]

ekhm...jak mozna krasc kota 

[johnn]

W dniu 25.03.2023 o 21:02, antonina_j napisał(a):

ekhm...jak mozna krasc kota 

Schować do worka.

W dniu 22.03.2023 o 21:01, Białoczarna napisał(a):

Nie było w moim dzieciństwie troski o mnie, całusków czy przytuleń. Ze strony ani matki ani ojca czy dziadków. Czy to mnie tak skrzywiło? Pamiętam w wieku 8 czy 11 lat często wzruszałam się na telenowelach. Przy czułych gestach, a potem wychodziłam i płakałam. Marzyłam by ktis mnie kochał i uratował. Tak się nie stało. I do dziś nie założyłam rodziny i nie mam nawet dziecka. Czuję się jak ufo. Czy miał ktis podobnie? 

Mam zespół Aspergera zdiagnozowany w wieku ponad 30 lat. Podobnie mój młodszy brat. Mam trudności z uczuciami. Spotkania z psychologami nie przynoszą poprawy. Staram się poprawić moją sytuację ale to trudne. Często pojawiają się myśli o tym, że jestem nikim oraz żal za straconymi szansami. Staram się je odganiać ale nie zawsze się to udaje. 

 

Życzę miłego dnia,

John

[gabrysia38]

W dniu 22.03.2023 o 21:01, Białoczarna napisał(a):

Dopadło mnie w wieku 30 lat, a teraz dobiegam 35 lat. Nie było w moim dzieciństwie troski o mnie, całusków czy przytuleń. Ze strony ani matki ani ojca czy dziadków. Czy to mnie tak skrzywiło? Pamiętam w wieku 8 czy 11 lat często wzruszałam się na telenowelach. Przy czułych gestach, a potem wychodziłam i płakałam. Marzyłam by ktis mnie kochał i uratował. Tak się nie stało. I do dziś nie założyłam rodziny i nie mam nawet dziecka. Czuję się jak ufo. Czy miał ktis podobnie? 

Bardzo mi przykro ..rozumiem Twoje emocje bo też marzyłam żeby ktoś mnie przytulił czy powiedział słowo "kocham". Moja mama zawsze mówiła że to słowo jest zbędne że liczą się czyny tylko za tymi czynami była tylko krytyka , narzekanie , ciche dni dopóki nie przeproszę , wyśmiewanie ...raz chciałam żeby mnie po głowie pogłaskała to było tylko "czego chcesz " ? Przyniosłam jej kwiaty polne żeby przeprosić to mnie odepchnęła jak psa ...a najlpesze mając 6 lat patrzyłam jak że sznurkiem na szyi wyskakuje przez okno i idzie się wieszać ... Rozumiem Twój ból ..tego nie da się niczym zastąpić ..przytulam

[Kama_9393]

Przykro mi:( uważam że każde dziecko powinno mieć zapewnione uczucie, przytulenie,słowa: "jestem z ciebie dumna" czy "kocham cię".

Ja też tego nie miałam, był w domu alkohol, awantury... byłam szczęśliwa gdy rodzice poszli spać a ja mogłam posprzątać. Lubiłam to i do dziś kocham porządek. Zawsze myślałam że oboje rodzice miałam surowych ale teraz po latach uważam że jednak mama była surowsza.

Pamiętam jak czegoś się nie umiałam nauczyć i nerwowe słowa mamy: "ty tuku..." na co mój tata stawał w mojej obronie i mówił żeby na mnie nie krzyczała. Dziś mam dobre relacje z mamą... ale nie rozmawiamy o przeszłości. Gdybym powiedziała że na przykład miała wtedy problem z alkoholem pewnie obraziła by się i powiedziałaby że niczego mi nie brakowało-mam na myśli; nowe książki do szkoły, nowe ciuchy.... owszem czasem pieniędzy nam nie brakowało póki mama pracowała. Później została zwolniona i już było gorzej. Ale czy nie wie że mi jako dziecku brakowało miłości?? czasem myślę że na terapię na którą chodzę powinnam chodzić z mamą, ponieważ z panią psycholog już potrafię o tym rozmawiać ale z mamą nie... Nie potrafię powiedzieć mamie że ją kocham (a kocham bardzo). 

 

Przytulam wszystkich  

[Wesselina]

W przyrodzie zdarzają się takie matki, które odrzucają swoje dziecko zaraz po jego narodzinach. Wygląda na to, że to mój przypadek.

 

Jak daleko sięgam pamięcią, to nie mam żadnego, ciepłego wspomnienia ze swoją matką. Rodzice nie bardzo mieli czas albo nie chcieli zajmować się mną i zbyt często podrzucali mnie do babci. Więc nie wytworzyłam z nimi więzi. Do matki nie lgnęłam w najmniejszym stopniu, nie szukałam jej towarzystwa, nie szukałam jej wzrokiem. Bo wiedziałam już, że nic nie uzyskam. Była zimną emocjonalnie kobietą, nieczułą, skoncentrowaną na sobie i swoich potrzebach.

Pamiętam, że byłam potwornie samotnym dzieckiem i z tej samotności modliłam się o rodzeństwo. Liczyłam, że jak przyjdzie na świat, to będziemy się razem bawić, to będę miała przyjaciela... itd. No i przyszedł - mój brat. Niestety różnica 10 lat była zbyt duża. Oczko w głowie moich rodziców. Wyściskany, wycałowany... najukochańsze dziecko. Była ogromna przepaść w tym, jak traktowali mnie, a jak traktowali jego.

Babcia do ciepłych osób również nie należała, ale przynajmniej miała jeszcze w sobie ten instynkt macierzyński i opiekowała się mną. Nie odrzucała mnie tak, jak matka. 

 

Ze strony matki najwięcej doświadczyłam pogardy. Permanentna krytyka, żadnej pochwały, za to wyzwiska: "ty głupia", "wstrętny bachorze", "tępy tłuku"... długo wymieniać.

 

Idę przez życie z takim głębokim przekonaniem, że nie jestem godna miłości. Nie wiem, co znaczy być kochanym. Nie wiem, czym jest miłość. Wiem czym jest odrzucenie i jak bardzo boli. A boli dosłownie. 

 

Czuję się trwale uszkodzona emocjonalnie, czuję jak odstaję od reszty ludzi. Noszę w sobie mrok, smutek i poczucie nierealności. Przez całe dzieciństwo, młodość i większość dorosłego życia byłam chorobliwie nieśmiałą,  wycofaną i głęboko niedowartościowaną osobą. Tytaniczną wręcz pracą włożoną w samą siebie udało mi się wyjść nico z tego stanu zamrożenia, ale nadal jestem wycofana i izoluję się od ludzi. Dobrze czuję się jedynie wśród zwierząt. Dzięki nim i dla nich żyję. 

 

Nie znalazłam nigdy zrozumienia i już od dawna go nie szukam. Samotność, to mój stan naturalny. Niczego, poza nią, nie zaznałam. Ale na szczęście jest już bliżej końca niż dalej.

 

Tak matka potrafi zniszczyć życie własnemu dziecku.

 

Trzymajcie się od takich matek jak najdalej. Nie pokochała cię, kiedy byłeś małym, bezbronnym dzieckiem, to nie pokocha cię - starego konia.

[mała_mi123]

2 godziny temu, Wesselina napisał(a):

Ale na szczęście jest już bliżej końca niż dalej

Poniżej nie spuszczaj