Samotność

[jarek777]

No cóż, ja jako osoba z (wstępnie rozpoznanymi) zaburzeniami depresyjnymi i podejrzeniem borderline mam problemy w relacjach z ludźmi. Czuję się tak jak Ty, i tak samo jak Ty potrafię poczuć się dobrze przy osobie, która ma podejście do życia, o którym ja mogę tylko marzyć. I czasem też pojawia się iskierka, która sprawia, że sama chciałabym spróbować się zmienić dla kogoś. Ale zwykle wychodzi na to, że ta osoba miałaby gdzieś moje starania i wszystko znów wraca do normy, tzn. ogólnej doliny/wqrwa. Otóż to, uczucie jest dobrym lekarstwem - chociaż tylko doraźnym i nieco niebezpiecznym - niestety leczy tylko skutki, a nie przyczyny, i objawy odstawienia są koszmarne.

 

widze jestes full on borderem

zylem z borderka 5 lat ,koszmarna sprawa ,z Twojej wypowiedzi az bucha kreacja i poczucie tzw borderowej winy

 

p.s bez urazy ,ale mam uraz psychiczny

[abrakadabra xx]

Samotność jest zajebista, i nie ważcie mi się tego podważać.

[dar]

abrakadabra xx,

[abrakadabra xx]

dar, no to jest dwóch samotnych, może się zakolegujemy? Tylko że szlag trafi moje motto. Jestem hetero.

 

-- 25 sty 2015, 03:28 --

 

Nie wiem po co zarejestrowałem się na tym forum poraz 10-ty, nadzieja? Tylko na co, zrozumienie? chyba tak.

[abrakadabra xx]

Powietrzny Kowal, no pewnie że tak. Zobacz ilu samotnych tu pisze, jeden obok drugiego. Gdyby połączyć wszystkich samotnych nie było by ich, jadnak chyba każdy szuka kogoś innego, wyjątkowego, słusznie?

[dar]

heheh Nie poddawaj się. Niestety trzeba walczyć o swoje honorowo i czasami chyba lepiej żyć w zgodzie z własnymi poglądami (pisze odnośnie Twojego innego postu gdzie więcej nabazgrałeś). Chociażby takie jest moje zdanie.

[abrakadabra xx]

dar, nie poddaję się. Kilka lat temu pytałem się siebie ile jeszcze człowiek jest w stanie znieść. Teraz wiem że dużo, i nadal się zastanawiam nad tym.

 

-- 25 sty 2015, 03:46 --

 

dar, a właśnie, honor czy upokorzenie? Nawet jeśli miałbyś skończyć na ulicy? Hę? wiem olać to jebał to pies muszę sobie jakoś radzić. Jednak dodajmy że to ekstremum życiowe jeśli chcesz się unieść honorem.

[Gość]

Samotność jest zajebista, i nie ważcie mi się tego podważać.

jest potrzebna odpowiednio dawkowana tak by służyła a nie szkodziła. >wypośrodkowanie.

[abrakadabra xx]

Ja cie znam , dobrze prawisz lecz nie wcielasz tego w swoje życie, tak jak ja...

[Gość]

Ja cie znam , dobrze prawisz lecz nie wcielasz tego w swoje życie, tak jak ja...

Skąd wiesz?żeby kogoś znać trzeba by przeżyć ze sobą kawałek życia nie przypominam sobie

[abrakadabra xx]

Ja widzę ,dedykuję i wiem (ha ha) Kumata jesteś ale to nie wszystko...

[Zebrec]

Samotność jest zajebista, i nie ważcie mi się tego podważać.

 

Nie powiedziałbym...

[abrakadabra xx]

Nie no przecież jaja se robie, przejebane jest. Na dzisiajtyle

[novymivo]

1217 stron gadania o samotnosci jakbyscie nie mogli sie skrzyknac ...

Ja sie chetnie z Wami spotkam , gotowi na zlot ?

[koszykova]

samo spotkanie się z kimś samotności jeszcze nie przegoni, no chyba że ja mam za wysokie wymagania

[chcezyc1526946757]

No ale samym spotkaniem się zrobi więcej w dobrym kierunku niż narzekaniem na forum. Poznawanie nowych ludzi jest miłe.

 

Ja na brak znajomych nie narzekam, mam kogo odwiedzić,z kim wyjść, itd. Brakuje mi po prostu partnerki, i to jest moja samotność.

[Sebi]

Mam podobny problem co przedmówca. A co do spotkania, to rzeczywiście poznawanie ludzi, którzy czują to co my jest miłe, bo przynajmniej nie słucha się tekstów zawartych w tym wątku teksty-ktore-us-yszysz-od-ludzi-b-d-c-w-depresji-t52324.html

 

A ponadto można się spotkać z osobami, które Nas zrozumieją i spędzą z nami miło czas. A więc Krakowianie, Małopolanie i nie tylko - piszcie do mnie jeśli jesteście zainteresowani spotkaniem, na pewno uda się coś skombinować. Ja obecnie jestem w szpitalu, ale jak wyjdę to obiecuję, że zorganizuję jakieś spotkanie, jeśli tylko pojawią się chętni.

[devnull]

Problemem nie są spotkania, tylko to, że bardzo trudno zgrać się na takie spotkanie,

tzn. by każdy danego dnia czuł się względnie ok, na tyle by móc bez lęku lub silnego smutku

się spotkać. Niestety bardzo trudno o to, a dodatkowo każdy chce wypaść dobrze,

bo każdy boi się drugiej nieznanej osoby, która może go nieświadomie zranić.

 

Uwierzcie mi, że to nie jest łatwa sprawa, jedna osoba ma lekką depresję i osobowośc,

która usiana jest cynizmem, druga osoba odczuwa ogromny lęk, a więc ta pierwsza

osoba staje się dla niej zagrożeniem. Podobnych przykładów mógłbym dawać dziesiątki,

przerabiałem już takie spotkania, poznałem w ten sposób ponad 50 ludzi.

 

To jest trudniejsze niż Wam się wydaje, tutaj trzeba kogoś odpowiedzialnego,

kto w takim spotkaniu pełniłby funkcję mentora/prowadzącego, który umiałby

takie osoby pozytywnie zjednać ku sobie. Niestety wielu nie jest świadomych

swojego egoizmu, pychy, chamstwa itp. co stwarza wielkie niebezpieczeństwo

dla innych.

 

Więc jeśli ktoś ma potrzebę, to jest PRIV i można tam się poznawać,

dodatkowo osobno mamy spotkania wg. miast w odpowiednim dziale forum.

Więcej nie da się zrobić.

 

Mi by się marzyło zrobienie wspólnej, darmowej terapii dla nas, w której

uczestniczyłyby osoby z dużym doświadczeniem psychologicznym, stażyści psychologii czy

psychoterapeuci zdobywający doświadczenie ale posiadający już wiedzę teoretyczną.

[lunatic]

ja bym się chętnie wybrał na jakieś spotkanie jak mi odpuszczą stany lękowe

 

-- 25 sty 2015, 20:50 --

 

w domu chcą mnie leczyć spacerem, byłem z psem na spacerze i dostałem po przyjściu napadu lęku, nie pomógł spacer tylko benzo

[Flora3]

Samotność to taka straszna trwoga......

[Follow_]

Samotność to taka straszna trwoga......

 

Ogarnia mnie, przenika mnie.

[Flora3]

Samotność to taka straszna trwoga......

 

Ogarnia mnie, przenika mnie.

 

dokładnie...

[Gość]

Flora3, Follow_, Macie misia futrzaka na pocieszenie.

 

[Flora3]

Messiah,

[koszykova]

Problemem nie są spotkania, tylko to, że bardzo trudno zgrać się na takie spotkanie,

tzn. by każdy danego dnia czuł się względnie ok, na tyle by móc bez lęku lub silnego smutku

się spotkać. Niestety bardzo trudno o to, a dodatkowo każdy chce wypaść dobrze,

bo każdy boi się drugiej nieznanej osoby, która może go nieświadomie zranić.

 

Trudno się zgrać. W większym gronie jeszcze większy problem. Spotkania są raz na jakiś czas, nie wiem jak Wy, ale ja w takim trybie nie jestem w stanie się "oswoić" z ludźmi nawet po kilku miesiącach takich spotkań. Może w mniejszej grupie, malutkiej... W sumie wzrasta szansa częstszych spotkań, gdy mniej osób ustala termin.