Dlaczego boicie się schizofrenii?

[Gość]

Zakładam nowy temat bo w temacie strach przed schizofrenią i tak nikt tam nie odpowie bo od dłuższego czasu raczej nikt tam nie zagląda.

 

Więc czego się boicie? Czy boicie się zamknięcia w szpitalu? Mnie np. nie zamknęli a zamknąć w szpitalu to mogą was nawet jak macie myśli samobójcze w nerwicy.

Boicie się, że będziecie się poruszać na lekach jak żombi, będziecie padać z senności na podłogę? Ja biorę max dawkę leku i nic mi się nie dzieje oprócz jadłowstrętu.

 

Czy może boicie się objawów? To też nie było nic strasznego, że byłem np. demonem i miałem twarz diabła i oczy jego - to nie był omam tylko takie coś, że moja twarz była jego.

 

Więc powiedźcie bo mnie to nurtuje.

[eligojot]

Nie, nie boję się schizofrenii. Skąd ten pomysł, że wszyscy boją się schizofrenii.

[Gość]

Bo na tym forum jest sporo osób, które się jej boją więc się pytam

[Gość]

Jantarek, hmm..myślę,że każdemu po jednej chorobie wystarczy,nikt nie pala szczególnym pragnieniem kolejnej.Czy to tak ciężko zrozumieć ?Choroba=cierpienie.Ludzie boją się cierpienia i chcą się chronić przed nim za wszelką cenę.Poniekąd Cię jednak rozumiem-mnóstwo osób tutaj boi się i panikuje,że ma bpd.Dlaczego?Depresja jest równie wstrętna sama w sobie..A z bpd się żyje,chodzi do szkoly,pracuje,zaklada rodziny.Niektórzy mają znakomite geny i wszystko przychodzi im łatwo,inni mają trochę trudniej.Jaki sens ma tracenie czasu na zastanawianie się co mam,czytanie objawów i nakręcanie?Nie wiem,dla mnie jest to zagadką.

Boję się schizofrenii tak samo jak boję się innych zaburzen np zespolu panicznego lęku czy OCD-mam dość wlasnych

[linka]

Ja bym się bała tego, że stracę kontakt z rzeczywistością, nie będę mogła wykonywać, robić rzeczy które teraz robię. Będę uzależniona od leków, mogę przestać nad sobą panować, mogę zrobić komuś coś złego, nie założę rodziny, będę sama z powodu choroby, nie będę mogła pracować tam gdzie chcę, uczyć się,......ominie mnie tyle wspaniałych rzeczy w życiu, stracę pogodę ducha, przestanę się cieszyć z życia.....

 

No ale generalnie się nie boje

[Gość]

Mieszkam z osoba chora na schizofrenie ,czy się boje choroby ? Chyba nie . Faktycznie często spotykam się z traktowaniem schizofreników jak osoby chore na, coś, okropnie zaraźliwego . Społeczeństwo w naszym kraju dopiero wychodzi z PRLowskiej propagandy ..taki malutki ciemnogrodek.

Fora takie jak to bardzo pomagają w zmianie wizerunku osób chorych lub zaburzonych .Ciesze się z tego .

[Chemiste]

Mam remisję, to moge napisać, dlaczego boję się nawrotu (i chyba kilka osób mi znanych na tym przykładzie też wolałoby na nią nie zachorować):

-Bo człowiek chory (w domyśle:ja) pochłonięty jakaś bardziej sensowną lub mniej ideą nie widzi niczego obiektywnie, za to widzi i traktuje wszystkich ludzi dokoła jak wrogów. (a większość z tych ludzi nie ma pojecia o tym, dlaczego tak robimy i nie chcą budować relacji od nowa po wyzdrowieniu-->zwłaszcza rodzina daje w kość)

-Bo podczas nasilenia objawów czuje się prawdziwy lęk i strach (i w sumie nie miałam większego z ,,rzeczywistych powodów"), wogóle większośc z nich była nieprzyjemnie niesamowita, nadwyczajna, ale niewygodna

-Czasem próbując wyrzucac z siebie, to, co we nim siedziało, mocno się okaleczałam. Pominąwszy fakt, że bolało na zewnątrz, ale jak to bolało w środku!

-No i z perspektywy czasu, czowiek ma wrażenie, jakby mu ktoś zrobił przykrą dziurę w życiu, które wygląda potem jak funkcja nieciągła.

-Bo długo to trwa zanim jest lepiej.

-Bo społeczna wiedza o tej chorobie jest żadna, a jej odbiór- bardzo negatywny.

[Gość]

Też prawdopodobnie mam schizofrenie.Mój brat na nią też cierpi i boję się stanu w którym on się znajduję.Dziwaczności,utraty samodzielności,nieprzystosowania do społeczeństwa,odrzucenie i braku zrozumienia od innych ,do życia i wiele innych patrząc na ciężki ,ciągle pogarszający się stan brata.

Ciężko,a wręcz nie możliwe znaleźć pracę jeśli to "wyjdzie na jaw" ,ludzie się boją,traktują jako "trędowatego",dla innych to człowiek z marginesu,słyszałam wprost,że ludzie obawiają się o swoje życie,że taki ktoś jest niebezpieczny,zagrażający.

Można żyć w stanie który będzie dla otoczenia niezauważalny, funkcjonować jak osoba zdrowa,uczyć się ,pracować,ale ta choroba niesie za sobą ryzyko,że przy kolejnym rzucie można się nigdy nie podźwignąć.Stany ludzi z tą chorobą są bardzo różne.

Boję się również utraty zdolności intelektualnych.

 

-- 19 paź 2011, 23:39 --

 

Choć przytłumianie emocji alko i lekami wymaga przepracowania na terapii,ale sam musisz podjąć decyzję a Ty się zapierasz przed fachową,skuteczną pomocą

 

-- 19 paź 2011, 23:41 --

 

Nie w tym temacie napisałam ktoś może to poprawić,przepraszam

[frytka]

czytałam ostatnio Poradnik wg Antoniego Kempińskiego Poznaj siebie. m.in. n/t schizofrenii. pozwoliło mi to lepiej zrozumieć tą chorobę. nie wydaje mi się już taka straszna. gdyby każdy coś w życiu przeczytał n/t tego, czego się boi...

 

-- 20 paź 2011, 21:24 --

 

p.s. przeczytał ze ZROZUMIENIEM oczywiście

[zujzuj]

nerwica schizofrenia. Z tego co pewnie nieudolnie udało mi sie pojąć z koncepcji psychologii głębi Junga można te zaburzenia porównac pod pewnym kątem.

W każdym z nich problemem jest stosunek systemu swiadomego do nieswiadomego. Schizofrenia to zalanie swiadomości przez treści nieświadome i brak kontroli. Dochodzi do dezintegracji. W nerwicy system swiadomości jest w stanie sie bronić i jest to coś na zasadzie pół na pół. Z tego chyba wynika lęk, przed schizo. Jung w swojej biografii opisywał swoje zmagania z tresciami nieswiadomymi. Jak sam pisał mógł nie dac rady i nie zasymilować tych treści i popaść w schizofrenię. Lub je wyprzeć przy użyciu brutalnej siły i usztywnić/zneurotyzować osobowość. Czyli schizofrenia to otwarcie na tresci nieswiadome i brak kontroli. Nerwica to częsciowe otwarcie i czesciowa kontrola. To by logicznie tłumaczyło powszechny lęk. Na jakims głebokim nieswiadomym poziomie boją sie otwarcia na tresci nieswiadome.

[wiejskifilozof]

Taki przykład serialowy, kto ogląda Pierwszą Miłość ten wie , a co chodzi . Jeden z bohaterów Kamil , zjawia się w Wadlewie .Jest chory właśnie na schizofrenię , mieszkańcy wioski chcą go wykurzyć .Dla nich schizofrenik to wariat , który w nocy każdego zamorduję i spali wieś . Dopiero przy rozmowie przekonują się ,że fajny , dobry człowiek . A choroba nie wybiera . To tylko serial , ale spójrzmy , czy i my nie boimy się ludzi chorych psychicznie . Czy nie żyjemy w takim wielkim ciemnogrodzie ? Sondaże mówią , aż 80 % Polaków by nie chciało mieszkać z osobą chorą na schizofrenię w pobliżu , o czym to świadczy .

[*Monika*]

aż 80 % Polaków by nie chciało mieszkać z osobą chorą na schizofrenię w pobliżu , o czym to świadczy .

O ciemnocie moim zdaniem, brzydko powiedziawszy.

[wiejskifilozof]

I to nie tylko na wsiach , także w miastach . Sam też czasem słyszę o sobie komentarze , taki młody i na rencie .

[zujzuj]

Taki przykład serialowy, kto ogląda Pierwszą Miłość ten wie , a co chodzi . Jeden z bohaterów Kamil , zjawia się w Wadlewie .Jest chory właśnie na schizofrenię , mieszkańcy wioski chcą go wykurzyć .Dla nich schizofrenik to wariat , który w nocy każdego zamorduję i spali wieś . Dopiero przy rozmowie przekonują się ,że fajny , dobry człowiek . A choroba nie wybiera . To tylko serial , ale spójrzmy , czy i my nie boimy się ludzi chorych psychicznie . Czy nie żyjemy w takim wielkim ciemnogrodzie ? Sondaże mówią , aż 80 % Polaków by nie chciało mieszkać z osobą chorą na schizofrenię w pobliżu , o czym to świadczy .

 

Tylko że ja mam wrazenie, że to zupelnie nie o taki lęk strach, chodzi. Przynajmniej czytając posty niektórych osób, to oni zupelnie nie pisza o czyms takim. Pozatym nerwica to tez jest jakas tam stygmatyzacja. Do tego dochodzi kwestia innych chorób. Przeciez nie ma wątków "boje sie że mam paranoje" . Boje w takim neurotycznym sensie.

[tahela]

Ja bym nie chciała przechodzić opętania przez szatana ani wiwisekcji robionej przez kosmitów może boleć a dla schizofrenika to szczera prawda, dzienkuję za tak przyjemność dlatego się boję.

[zujzuj]

No ale tak boi sie kazdy. Nie zaleznie czy nerwicowiec czy nie

[tahela]

zujzuj,

ale ja napisałm o swoich odczuciach i dlaczego się boje tyle w temacie

[Montexy]

Po częsci ta choroba niszczy zycie, patrząc na innych ludzi zastanawiasz sie dlaczego nie mozesz zyc tak jak oni...Chyba to mnie najbardziej boli, jesli chodzi o sytuacji theli, przerbialem to milion razy, tez mialem akcje z szatanem i z ufo i z wieloma innymi rzeczami. I ciagle pytanie czemu jestes nienormalny od innych ? Swieta, urodziny, wesele, dla kazdego cos nie zywklego, dla mnie normalna sytuacja, bez wiekszych emocji, cholera przezyc tego nie moge.

[tahela]

Montexy,

ja się boje, ale nie miałam jeszcze akcji z ufo i szatanem, ale nie chciałabym i sie boje tego ,że moze kiedyś...

[gregory haus]

Z tego samego powodu co wszyscy - strata swojego ego, utrata kontroli nad sobą, śmierć duszy.

[Gunia76]

Dlaczego boję się schizofremii?????

Mieszkałam z mamą chorą na schizofremię , byłam małym dzieckiem, ale pamiętam jak ja się jej bałam i o nią bałam. Bałam się jej obojętności na otoczenie( mówiłam do niej szturchałam ją , a ona nie reagowała), bałam się jej gadania do kogoś nieobecnego( jakby rozmawiała z kimś w niej), bałam się jej agresywności gdy sanitariusze wiązali ją w pasy bezpieczeństwa, bałam się o nią gdy wychodziła z domu i szła nie wiadomo dokąd, bo nie wiedziałam czy wróci...Jej generalnie było wszystko jedno co się z nią dzieje, co się koło niej dzieje... gdzieś miała rodzinę, przerażone dzieci, miała swój chory świat.

I dlatego właśnie boję się zachorować na schizofremię lub na inną poważną chorobę. Boję się że moje dzieci przeżyją traumę strachu o mnie. A nie powinno tak być, żeby dziecko zamartwiało się o rodzica. Po to jestem matką żeby się martwić o dziecko, nie odwrotnie.

[*Monika*]

Gunia76, Czy Twoja mama żyje?

[Gunia76]

Gunia76, Czy Twoja mama żyje?

Nie, zmarła jak miałam 16 lat

[*Monika*]

Gunia76, Przykro mi kochana

Domyślam się jak jest Ci ciężko z tą myślą.

[Gunia76]

Gunia76, Przykro mi kochana

Domyślam się jak jest Ci ciężko z tą myślą.

Tak naprawdę całe dzieciństwo wyparłam z pamięci. Do 14 roku życia nie pamiętam prawie nic. Dopiero kilka dni temu zaczęłam czytać do DDD i zastanawiać sie dlaczego ja. Rozmawiałam szczerze ze starszą o 10 lat siostrą i włos mi się jeżył na głowie jak mi opowiadała o chorobie mamy, piciu ojca i awanturach w domu.Ja osobiście pamiętam 2 epizody ( na razie) ale sam fakt świadomości co się działo w moim życiu bardzo mnie przytłacza. Dlatego zamierzam iść na terapię lecz na razie strasznie się boję zadzwonić do terapeuty.