Korba, kochana, może tak na Ciebie działają rozstania z osobami dla Ciebie ważnymi. Poobserwuj siebie od tym kątem :-)

Ksiażkę przeczytałam w 3 dni, z przerwami. Jestem pod wrażeniem.

Korba, nie zadręczaj sie kochana. Wiesz, że każdemu nalezy sie taka chwila szczescia, a już napewno Tobie za to ile przeszłaś. I nie powinnaś czuć sie winna za to że przeżywasz takie chwile.
Spróbuj patrzeć na to tak "Należa mi sie takie chwile, nalezy mi sie szczeście! " Nie można się karać za przezywanie innych emocji niż dołki i depresje. Przyzwyczailismy sie do bólu, przygnębienia, deprechy, że dobre momenty uważamy za jakieś dziwactwa, które nie są dla nas.

Ps fajny jakiś ten kolega ?

Monika1974, tak, coś w tym jest. Jest też w tym coś z niewiary w takie chwile - że są złudzeniem.

Czyli dobrze zrobiłam, że Ci ją poleciłam? Bałam się, że może Cię przestraszyć, albo nakręcić. Jest bardzo emocjonalna, ale bardzo mądra.

ALEKS*OLO, dzięki Słoneczko. To są tak piękne chwile, że chciałabym je kolekcjonować w specjalnym kuferku i do nich zaglądać, kiedy zechcę. Niby nic takiego, głębokie rozmowy, ale też wygłupy i spacer, trzymając go pod rękę. Nic takiego, ale jednak jak wiele. No bo to moja miłość wielka, Marek, pewnie pisałam o nim miliony razy tutaj Trochę nam się popsuło niedawno, myślałam nawet, że nic już do niego nie czuję..., ale znowu się do siebie zbliżyliśmy i cieszy mnie to, bo bardzo mi go brakowało w moim życiu. Nie nastawiam się na nic, cieszę się, że jest :)

Ano widzisz, to tym bardziej uśmiech na twarzyczce !! a nie parszywy humor
Swoją droga, te Marki to .... ahhhh

A jak Ty się czujesz? Lepiej troszkę?

Korba, Tak kochana, cieszę się,że poleciłaś mi taką lekturę. Czytałam prawie z rozdziawioną buzią. Czułam ten ból psychiczny Rachel. Nawet terapeutce powiedziałam,że mi ją poleciłaś. Zapytała w jakim celu ją czytałam. Broniłam się , usprawiedliwiałam się,że to pierwsza moja książka o takim charakterze. Skwitowała mnie stwierdzeniam "pani Moniko, pani testuje wciąż mnie i Grześka".
Wiesz, ona mi nie powiedziała dokładnie jakie mam zaburzenia. Powiedziała,że nie jest mi to do niczego potrzebne. Mam sie zajac sobą i własnym życiem. Wywnioskowałam,że wciaż doszukuję się w sobie czegoś o czym nie mam pojecia.
Książka bezcenna. Daje nadzieję. I wiarę przede wszystkim w terapię.

Monika1974, ja przypuszczam, że moja lekarka zareaguje podobnie jak jej powiem o książce. Też mi nigdy nie powiedziała, co mi jest, dokładnie tak samo to argumentując, że nic mi ta wiedza nie da.... Ciekawa jestem, czy tak faktycznie myślą, czy po prostu nie wiedzą, co nam jest...

Korba, Nie bój się, wiedzą napewno. Nie mówią dlatego,że nie ma dwóch jednakowych przypadków, każdy jest inny. MOżemy mieć pewne cechy zaburzeń osobowości,a moze nie. Mooże nasilony lęk, utrwalone nawyki, lepiej moze sie nie zastanawiać. Bo objawy i pewne cechy zaburzeń z klasyfikacji każdej z osobowości mozemy mieć.
Wazne,żeby przejsć przez terapię i uświadomic sobie te konflikty, a potem pracować,żeby wyeliminować to, w co brniemy z niewyjaśnionych dla nas wcześniej przyczyn.
Damy radę? :-)

te same słowa z ust innych osob, zachowania innej osoby podobne do tej z ktora mialem wczesniej
wywoluje u mnie dziwne reakcje... mam ochote znowu uciekać...

Monika1974, damy radę!! Prawda?

Korba, Monika - dacie radę!!! Wiara i optymizm to podstawa.

Korba, Musimy dać, bo chcemy!

Dziś znowu chcę skończyć z sobą. Nienawidzę siebie. Nie jestem nic warta.

Korba, szkoda że takie myśli przychodzą ci do głowy akurat wtedy kiedy już śpię, bo dołożyłbym wszelkich starań żeby cie przekonać , że to co powiedziałaś pochodzi od negatywnych emocji i w żadnym razie nie jest obiektywną prawdą.

Teraz jest lepiej, ale ten kryzys i te myśli będą wracać...

nie wiem dlaczego za każdym razem kiedy poznaje jakaś dziewczynę,
przypominają mi się jakieś sytuacje z przeszłości które mnie spotkały wcześniej i nagle zaczyna mi odpie.....
wydaje mi się że znowu trafiłem na taką samą kobietę pod względem charakteru i spotka mnie to samo co kiedyś...
nagle łapie lęk i boje się że znowu mnie spotka to samo... a żeby tego uniknąć zaczynam się bronić pisząc różne
głupoty i chce uciekać...

Mi jak się jakaś dziewczyna spodoba to myślę sobie , że nie dam jej tyle szczęścia co inni, że lepiej by ułożyła sobie życie z kimś innym i nawet nie próbuję niczego rozwijać.

Ja miałam dziś ciężki dzień zakończony załamaniem z powodu poniesionej porażki. Niby nie miałam na to większego wpływu, zrobiłam co mogłam, ale ciężko jest mi o tym zapomnieć, bo zostałam odrzucona... Mimo wszystko staram się jakoś sobie z tym poradzić. Zamiast się dobijać i zadręczać popłakałam się.
Cieszę się, że żyję chociaż czasem jest ciężko, nawet częściej niż czasem... Kompletnie zmieniłam nastawienie, nie poznaję sama siebie. Po powrocie do domu z wyjazdu do dalekiej rodziny zaczęłam nagle bardzo doceniać życie, każdą minutę... Aż mi z tym dziwnie. Tęsknię bardzo za tą rodziną, tym bardziej, że nie zobaczymy się znowu prędko...

Rozumiem Was - też miewam takie kryzysy i takie dziwne myśli przy poznawaniu nowej dziewczyny. Dlatego postanowiłem niedawno wrzucić na luz w tej kwestii.