Ja już się kompletnie nie ogarniam, mam już tak dość, że nie daję rady...

[robertina]

No po prostu już nie mogę. Kompletnie nie umiem się ogarnąć przez tę nerwicę. Codziennie mówię sobie - okej, dziś posprzątam, nie mogę żyć w bałaganie... ale zawsze znajdę 10 wymówek a to nie mam siły, bo mnie wszystko boli i nie dam rady, a to był dziś gorszy dzień to muszę się zająć czymś niewymagającym, a to psychicznie nie jestem gotowa i nie chcę się przeciążać... i tak dalej. Wszystkie kreatywne zadania leżą - bo nie mam siły a jak próbuję się zmusić to zaczynam czuć presję na robienie tej rzeczy i tracę do niej zapał już kompletnie. Walczę cały czas z natrętnymi projekcjami różnych nierealnych scenariuszy - to jest skrajnie uciążliwe i drenujące psychicznie tak siedzieć i rozmyślać o głupotach - ale nie umiem przestać. Karałam się już, kiedy to robiłam, odmawiałam sobie przyjemności za każdym razem, jak mi się zdarzy, ale nie działa. Zaczynam myśleć, że chyba tylko jakby mnie ktoś uderzył, to bym się opamiętała i skończyła to rozmyślanie. Ale przecież sama siebie bić nie będę a nikt z rodziny o tych moich mękach nie wie. Ale ja już naprawdę mam tak dość, że chyba oszaleję... podpowiedziałaby ktoś, jak sobie radzi?

Edytowane 19 Listopada 2024 przez robertina

[rados90]

znajdź kanał na youtube zaburzeni odburzeni i oglądaj filmy od początku, wielu ludzi pomógł. Grunt to zaakceptować ten stan.

[robertina]

Byłam już tam. Nie pomogło, bo ja mam inny problem, niż tam sugerowali. Czasem wydaje mi się, że nic mi nie pomoże... 10 cykli terapii w różnych nurtach, ok. 50 wypróbowanych leków i nic, zero poprawy od prawie 25 lat...

[bei]

Ja też nie sprzątam. Tylko, że ja już trochę sobie odpuściłam i ogólnie nie wyrzucam sobie tego za często. Mam nadzieję że kiedyś uda mi się z tym ogarnąć.

[robertina]

 

2 minuty temu, bei napisał(a):

Ja też nie sprzątam. Tylko, że ja już trochę sobie odpuściłam i ogólnie nie wyrzucam sobie tego za często. Mam nadzieję że kiedyś uda mi się z tym ogarnąć.

 

Mi bardzo zależy na porządku z tego względu, że bałagan bardzo pogarsza mój stan i, jeśli nie posprzątam, samopoczucie szybuje w dół. A im gorsze samopoczucie, tym mniej siły na sprzątanie i tworzy się błędne koło. A obecnie nie czuję się aż tak źle, żeby nie być w stanie... i w tym problem. 

[bei]

A gdybyś próbowała sprzątać po części danego dnia i powiedzieć sobie, że nie jest źle? Może nie posprzątasz niewiadomo ile, ale coś zrobisz.

[robertina]

Teraz, bei napisał(a):

A gdybyś próbowała sprzątać po części danego dnia i powiedzieć sobie, że nie jest źle? Może nie posprzątasz niewiadomo ile, ale coś zrobisz.

 

Robię tak, ale zanim sprzątnę jedną część, to na drugiej jest już bałagan. Inna sprawa, że nawet bym nie mogła inaczej, bo jestem strasznie słaba przez to, że cały czas tylko siedzę albo leżę i w sumie nawet jednego pokoju nie dałabym rady na raz posprzątać. W ogóle, ja nie ogarniam na tyle, że mogę zjeść jogurt i trzymać opakowanie po nim na stole 3 dni, chociaż do kosza mam ok. 10 kroków. Nie wiem dlaczego, bo nie jest to wcale trudne, ale przeważnie nie mam siły nawet tego zrobić... i od razu sprzątania jest więcej...

[bei]

Ja też tak robię. To daje takie chwilowe poczucie zadowolenia, że przynajmniej jakiś fragment jest posprzątany. Niestety też szybko robię bałagan i to mnie zniechęca do sprzątania. Dla mnie najgorzej jak mi coś spleśnieje bo mam bakteriofobia i wtedy sobie zarzucam że tego nie ogarnęłam.

[robertina]

7 minut temu, acherontia styx napisał(a):

Ogólnie w swoim pytaniu sama sobie odpowiedziałaś....
Czy Ty uważasz, że każdemu za każdym razem chce się wszystko robić, nigdy nie czuje się zmęczony, nie ma gorszego dnia? No nie. Ja praktycznie codziennie mogłabym znaleźć jakąś wymówkę na robienie różnych rzeczy i fakt, zdarza się, że odpuszczam czasami coś, ale ze świadomością, że kolejnego dnia argument "jestem zmęczona" nie będzie miał prawa bytu i chociażbym zdychała będę musiała przynajmniej część rzeczy zrobić.

Nie ma w przyrodzie osoby, której zawsze wszystko się chce i jest za każdym razem zmotywowana, super wypoczęta etc.

 

Ale też mało jest takich, które są ciągle zmęczoneJa kompletnie nic nie robię w ciągu dnia, ale i tak czuję się, jakbym pracowała w kamieniołomach... a tak po 20 to już mnie na tyle wszystko boli, że czekam na noc. Jest jeszcze sprawa choroby przewlekłej, która powoduje, że czasem naprawdę nie jestem w stanie nic robić. Nie wiem, czy to wymówki, ale tak serio jest. A czasem mam taką silną blokadę psychiczną przed robieniem czegoś, że jeśli zrobię to na siłę jest to dosłownie traumatyczne, powoduje natychmiastowy wzrost poziomu lęku i od tej pory zawsze mam tę blokadę, kiedy mam to zrobić... zwariować można.

[Dryagan]

@robertina 

rozumiem, jak trudna jest twoja sytuacja. To błędne koło – brak działania powoduje zmęczenie, a zmęczenie sprawia, że trudno znaleźć siły, by coś zrobić. Do tego dochodzi choroba przewlekła, która potrafi dodatkowo wyczerpać, oraz blokady psychiczne, które utrudniają każdą próbę działania. Naprawdę nie jest łatwo. Ale wiedz, że jest sposób, żeby powoli zacząć to zmieniać.

Najważniejsze, by zacząć małymi krokami. Nie musisz od razu rzucać się na głęboką wodę – wystarczy zacząć od czegoś drobnego. Może to być pięć minut spaceru, kilka kroków po mieszkaniu, albo nawet rozciągnięcie się przy krześle. Każdy mały ruch jest sukcesem i pierwszy krok do budowania nawyków.

Wiesz, często czujemy się wyczerpani nawet przy braku aktywności, ponieważ ciało i umysł potrzebują działania, by działać sprawnie. Gdy zbyt długo nic nie robimy, nasz organizm popada w rodzaj zastoju. Mięśnie tracą siłę, a serce – wydolność. Wtedy nawet mały wysiłek wydaje się przytłaczający. Podobnie działa mózg – bez wyzwań zaczyna skupiać się na problemach, co tylko potęguje lęki i frustrację.

Chociaż może to brzmieć dziwnie, to właśnie aktywność fizyczna jest jednym z najlepszych sposobów na przerwanie tego cyklu. Nawet niewielki wysiłek pomaga – uwalnia endorfiny, które poprawiają nastrój, zmniejsza poziom stresu i lęku. Ruch nie tylko poprawia kondycję, ale także daje poczucie sprawczości, co jest niezwykle ważne przy radzeniu sobie z psychicznymi blokadami.

Jeśli jednak jakaś czynność wywołuje ogromny lęk, spróbuj ją oswoić. Czasem pomaga podzielenie jej na mniejsze kroki. Zamiast mówić sobie, że musisz "posprzątać cały pokój", spróbuj zrobić tylko jedną rzecz, na przykład schować trzy rzeczy. W ten sposób zadanie przestaje wydawać się tak przytłaczające, a każdy mały sukces wzmacnia Twoją pewność siebie.

Pamiętaj, że ważne jest bycie łagodną wobec siebie. Twoje odczucia są prawdziwe i nie powinnaś ich bagatelizować. Jeśli czujesz, że to wszystko Cię przerasta, warto porozmawiać z terapeutą. Specjalista może pomóc zrozumieć, skąd biorą się Twoje trudności, i wesprzeć Cię w pracy nad nimi.

Nie jesteś w tym sama, a każdy, nawet najmniejszy krok do przodu, jest wart świętowania. Trzymam za Ciebie mocno kciuki! Wierzę, że uda Ci się stopniowo wyjść z tego błędnego koła.

[Grouchy]

51 minut temu, Verinia napisał(a):

Chyba jedynym dobrym sposobem byłoby tutaj przyzwyczajenie mózgu do wysiłku. W sensie Ty jesteś już zmęczona na samą myśl, gdy masz coś zrobić...ale może pomyśl, że nicnierobienie jest jeszcze bardziej bolesne.

Tak jest. Człowiek musi coś robić. I gdy jest żle, to robić to na siłę. Mózg powoli zacznie wchodzić w inny tryb. Neuroplastycznośc tak zwana.

 

To także rada dla mnie, bo sama demotywuję się ciągle.

To prawda, gdy mam zajęcie to zasoby mózgu włączone są w tryb pracy i nawet jeżeli mam trudności z czynnością to nadal lepsze to niż brak zajęcia i rozmyślanie. Mózg sam prosi o coś, nawet głupie wyjście do sklepu zmienia jego tryb pracy. A najlepiej gdy zadanie wymaga wysiłku intelektualnego, bo na dłuższą metę proste zajęcie i to w samotności też u mnie wyzwala natłok negatywnych myśli.

Edytowane 20 Listopada 2024 przez Grouchy Smurf

[Grouchy]

31 minut temu, acherontia styx napisał(a):

Czuję się słabo? Zapraszamy, wypierdzielać do roboty, zdychaj sobie tam, bo chociaż odwrócisz uwagę od głupich myśli.

Zakładając, że to praca nie jest jedną z głównych przyczyn złego stanu a u mnie często się to zdarza. Dopóki nie znajdę pracy, z której nie będę chciał wyjść po 8 godzinach, póty będę miał nerwicę w pracy jak i bez pracy 

[Grouchy]

18 minut temu, acherontia styx napisał(a):

@Grouchy Smurf, nie chodzi nawet o samą pracę, tylko w ogóle o jakieś zajęcie. Ja np. wiem, że teraz zbliża się okres w którym za dużo wolnego spowodowałoby pewnie duży zjazd, to grudzień mam tak zaplanowany, że poza pracą etatową, mam jeszcze jedną dodatkową, plus 2 kursy  owszem, 3 tygodnie pozapierdzielam jak dziki osioł, ale później dla równowagi będę miała 2 tygodnie bardzo luźne.

To fajnie, że robisz to, co Cię odstresowuje po prostu pracując. A ja dziś też zaczynam kurs na certyfikat CAE z angielskiego.

[Wrwsw]

A robiłaś może diagnostykę w kierunku ADHD? Bo nieumiejętność skończenia czynności, problem z rozpoczęciem mogą wynikać też z tego zaburzenia. A skoro wypróbowałaś tyle leków i brak poprawy, to może warto ten obszar neurorozwojowy sprawdzić? 

W dniu 19.11.2024 o 12:41, robertina napisał(a):

Codziennie mówię sobie - okej, dziś posprzątam, nie mogę żyć w bałaganie... ale zawsze znajdę 10 wymówek a to nie mam siły, bo mnie wszystko boli i nie dam rady, a to był dziś gorszy dzień to muszę się zająć czymś niewymagającym, a to psychicznie nie jestem gotowa i nie chcę się przeciążać... i tak dalej. Wszystkie kreatywne zadania leżą - bo nie mam siły a jak próbuję się zmusić to zaczynam czuć presję na robienie tej rzeczy i tracę do niej zapał już kompletnie. 

To jest bardzo typowe dla ADHD

[Grouchy]

Godzinę temu, Wrwsw napisał(a):

A robiłaś może diagnostykę w kierunku ADHD? Bo nieumiejętność skończenia czynności, problem z rozpoczęciem mogą wynikać też z tego zaburzenia. A skoro wypróbowałaś tyle leków i brak poprawy, to może warto ten obszar neurorozwojowy sprawdzić? 

To jest bardzo typowe dla ADHD

Czyli ja mam

[Wrwsw]

zależy od intensywności pewnie też.... Bo tak ma pewnie większość populacji, ale jeżeli u kogoś problem występuje na tyle, że pisze o nim na forum to adhd nie jest wykluczone

[Grouchy]

13 godzin temu, Wrwsw napisał(a):

zależy od intensywności pewnie też.... Bo tak ma pewnie większość populacji, ale jeżeli u kogoś problem występuje na tyle, że pisze o nim na forum to adhd nie jest wykluczone

Ale coś w tym jest bo prokrastynacja to moje drugie imię. Czasami jednak w ostatniej chwili się zbiorę i w trybie turbo coś zrobię w dzień, co mógłbym na spokojnie w tydzień. Są jednak rzeczy, których nie zrobiłem i już przepadło

[antoni97]

W dniu 19.11.2024 o 19:12, robertina napisał(a):

 

Ale też mało jest takich, które są ciągle zmęczoneJa kompletnie nic nie robię w ciągu dnia, ale i tak czuję się, jakbym pracowała w kamieniołomach... a tak po 20 to już mnie na tyle wszystko boli, że czekam na noc. Jest jeszcze sprawa choroby przewlekłej, która powoduje, że czasem naprawdę nie jestem w stanie nic robić. Nie wiem, czy to wymówki, ale tak serio jest. A czasem mam taką silną blokadę psychiczną przed robieniem czegoś, że jeśli zrobię to na siłę jest to dosłownie traumatyczne, powoduje natychmiastowy wzrost poziomu lęku i od tej pory zawsze mam tę blokadę, kiedy mam to zrobić... zwariować można.

A się zapytam: Jak u Ciebie z intelektem?

[robertina]

W dniu 20.11.2024 o 16:07, Verinia napisał(a):

Chyba jedynym dobrym sposobem byłoby tutaj przyzwyczajenie mózgu do wysiłku. W sensie Ty jesteś już zmęczona na samą myśl, gdy masz coś zrobić...ale może pomyśl, że nicnierobienie jest jeszcze bardziej bolesne.

Tak jest. Człowiek musi coś robić. I gdy jest żle, to robić to na siłę. Mózg powoli zacznie wchodzić w inny tryb. Neuroplastycznośc tak zwana.

 

To także rada dla mnie, bo sama demotywuję się ciągle.

 

No i właśnie planuję przyzwyczaić, ale zawsze, kiedy zakładam, że w danym dniu coś zrobię, odzywa się w nim choroba przewlekła. Dziś miałam wyprać i posprzątać, ale tak mnie boli, że chyba zostanie mi tylko łóżko, albo fotel z kocem. Chciałabym móc zacząć coś robić dziś na siłę, ale ciężko jak ci się ciało składa wpół z bólu... i już nie wiem jak mam sobie w takiej sytuacji dać radę...

W dniu 20.11.2024 o 16:32, Dryagan napisał(a):

@robertina 

rozumiem, jak trudna jest twoja sytuacja. To błędne koło – brak działania powoduje zmęczenie, a zmęczenie sprawia, że trudno znaleźć siły, by coś zrobić. Do tego dochodzi choroba przewlekła, która potrafi dodatkowo wyczerpać, oraz blokady psychiczne, które utrudniają każdą próbę działania. Naprawdę nie jest łatwo. Ale wiedz, że jest sposób, żeby powoli zacząć to zmieniać.

Najważniejsze, by zacząć małymi krokami. Nie musisz od razu rzucać się na głęboką wodę – wystarczy zacząć od czegoś drobnego. Może to być pięć minut spaceru, kilka kroków po mieszkaniu, albo nawet rozciągnięcie się przy krześle. Każdy mały ruch jest sukcesem i pierwszy krok do budowania nawyków.

Wiesz, często czujemy się wyczerpani nawet przy braku aktywności, ponieważ ciało i umysł potrzebują działania, by działać sprawnie. Gdy zbyt długo nic nie robimy, nasz organizm popada w rodzaj zastoju. Mięśnie tracą siłę, a serce – wydolność. Wtedy nawet mały wysiłek wydaje się przytłaczający. Podobnie działa mózg – bez wyzwań zaczyna skupiać się na problemach, co tylko potęguje lęki i frustrację.

Chociaż może to brzmieć dziwnie, to właśnie aktywność fizyczna jest jednym z najlepszych sposobów na przerwanie tego cyklu. Nawet niewielki wysiłek pomaga – uwalnia endorfiny, które poprawiają nastrój, zmniejsza poziom stresu i lęku. Ruch nie tylko poprawia kondycję, ale także daje poczucie sprawczości, co jest niezwykle ważne przy radzeniu sobie z psychicznymi blokadami.

Jeśli jednak jakaś czynność wywołuje ogromny lęk, spróbuj ją oswoić. Czasem pomaga podzielenie jej na mniejsze kroki. Zamiast mówić sobie, że musisz "posprzątać cały pokój", spróbuj zrobić tylko jedną rzecz, na przykład schować trzy rzeczy. W ten sposób zadanie przestaje wydawać się tak przytłaczające, a każdy mały sukces wzmacnia Twoją pewność siebie.

Pamiętaj, że ważne jest bycie łagodną wobec siebie. Twoje odczucia są prawdziwe i nie powinnaś ich bagatelizować. Jeśli czujesz, że to wszystko Cię przerasta, warto porozmawiać z terapeutą. Specjalista może pomóc zrozumieć, skąd biorą się Twoje trudności, i wesprzeć Cię w pracy nad nimi.

Nie jesteś w tym sama, a każdy, nawet najmniejszy krok do przodu, jest wart świętowania. Trzymam za Ciebie mocno kciuki! Wierzę, że uda Ci się stopniowo wyjść z tego błędnego koła.

 

Bardzo dziękuję za wsparcie. Na szczęście aż tak źle ze mną nie jest. Jeszcze zamieść i umyć podłogę w całym mieszkaniu dam radę, problem jest tylko z brakiem siły fizycznej na coś więcej. A blokady nie wiem skąd się biorą, chyba właśnie z tego poczucia, że nie dam rady, ale nawet, jak mi się nie uda to mnie nie motywuje... nie jestem chyba po prostu miłośniczką drobnych kroków i zwyczajnie mieszam się z błotem, jeśli wszystko mi na raz nie wyjdzie. Przez to każde hobby w końcu staje się przymusem aż nie mogę go dłużej znieść.

W dniu 20.11.2024 o 17:12, acherontia styx napisał(a):

Dlatego właśnie mój lekarz uważa, że ja nie mogę mieć za dużo wolnego. U mnie bezczynność dłuższa = równia pochyła.
Oczywiście, że odpocząć też trzeba, ale no moje standardowe zwolnienie lekarskie od psychiatry przy pogorszeniu samopoczucia już od 2-3 lat obejmuje mniej więcej 2-3 dni, nie dłużej i mam zapierdzielać z powrotem do roboty.
Czuję się słabo? Zapraszamy, wypierdzielać do roboty, zdychaj sobie tam, bo chociaż odwrócisz uwagę od głupich myśli.

 

A ja właśnie odwrotnie - pogarsza mi się, jeśli dużo nie wypoczywam. W szkole, to gdzieś 5 - 6 lekcję spędzałam już w toalecie z atakiem paniki, płacząc i często dzwoniąc po mamę, żeby mnie zabrała do domu. Jestem jakoś mało wydolna fizycznie i psychicznie i też dlatego przeraża mnie perspektywa podjęcia pracy... chyba bym w wariatkowie po tygodniu skończyła, albo w normalnym szpitalu ze skrajnym wyczerpaniem.

W dniu 20.11.2024 o 18:50, Wrwsw napisał(a):

A robiłaś może diagnostykę w kierunku ADHD? Bo nieumiejętność skończenia czynności, problem z rozpoczęciem mogą wynikać też z tego zaburzenia. A skoro wypróbowałaś tyle leków i brak poprawy, to może warto ten obszar neurorozwojowy sprawdzić? 

To jest bardzo typowe dla ADHD

 

Ja miałam na myśli, że tak jest podczas nawrotu nerwicy a nie przez cały czas... kiedy mam remisję normalnie wszystko ogarniam, tyle, że od 7 lat miałam tylko dwa razy remisję ok. 2 - 3 miesiące, więc problem stał się poważniejszy.

20 godzin temu, antoni97 napisał(a):

A się zapytam: Jak u Ciebie z intelektem?

 

To znaczy? Bo nie rozumiem. 

Edytowane 22 Listopada 2024 przez robertina

[minou]

Zastanów się, po co chcesz sprzątać? Dlaczego? Chodzi o to, że taki jest wymóg społeczny? Czy może lubisz sprzątać? Czy chodzi o to, że już ciężko Ci znaleźć czystą skarpetkę? Czy o to, żeby mieć jakąś rutynę?
Ciężko jest robić coś bez chęci i motywacji, to normalne. Zastanów się, dlaczego chcesz posprzątać i dlaczego Ci na tym zależy. Pamiętaj, że robisz to dla siebie. Jeśli nie przeszkadza Ci lekki rozgardiasz, to po co sprzątać? Zawsze musi być powód. Niektórych sam proces sprzątania odpręża. Inni nie mogą się odprężyć w zagraconej przestrzeni. Inni mają mało rzeczy, np ubrań i naczyń i muszą często prać i zmywać. 
Sam proces sprzątania powinnaś dostosować do siebie. Jak lubisz? Codziennie po 30 min czy może raz w tyg na maxa? Przy muzyce, w ciszy czy przy audiobooku? Bez przerwy czy z przerwami? To Twoje życie i niezbędne czynności musisz wykonywać tak, żeby sprawiały Ci największą przyjemność. Lubisz sprzątać „mimochodem” spoglądając na serial? A może chcesz się za to zabrać jak za filozofię i najpierw przeczytać poradnik Marie Kondo jak uporządkować przestrzeń na zawsze? A może jest to tylko przykry obowiązek, który wykonujesz, żeby nie zarosnąć brudem? 
Pamiętaj, że stan czystości mieszkania nie stanowi o Tobie jako osobie. Chodzi o Twój komfort. Sprzątasz dla siebie, żeby przestrzeń życiowa była funkcjonalna i przyjemna. Robisz to dla swojego komfortu. Więc jeśli masz dzień, w którym bałagan Ci nie przeszkadza i jedyne na co masz ochotę, to leżenie pod kocykiem, to okej. Twoją przestrzeń ma służyć Tobie, nie na odwrót. Jeśli przestrzeń staje się niekomfortowa, nie masz czystych ubrań, jest kurz, nieprzyjemny zapach, nie możesz znaleźć swoich rzeczy, to sprzątanie staje się aktem troski o siebie. Sprzątasz, bo chcesz sprawić, by Twoja przestrzeń była dla Ciebie komfortowa i sprawiała Ci przyjemność. Wtedy też samo sprzątanie sprawi Ci przyjemność bo będziesz mieć poczucie ze robisz to dla swojego komfortu 

[robertina]

24 minuty temu, minou napisał(a):

Zastanów się, po co chcesz sprzątać? Dlaczego? Chodzi o to, że taki jest wymóg społeczny? Czy może lubisz sprzątać? Czy chodzi o to, że już ciężko Ci znaleźć czystą skarpetkę? Czy o to, żeby mieć jakąś rutynę?
Ciężko jest robić coś bez chęci i motywacji, to normalne. Zastanów się, dlaczego chcesz posprzątać i dlaczego Ci na tym zależy. Pamiętaj, że robisz to dla siebie. Jeśli nie przeszkadza Ci lekki rozgardiasz, to po co sprzątać? Zawsze musi być powód. Niektórych sam proces sprzątania odpręża. Inni nie mogą się odprężyć w zagraconej przestrzeni. Inni mają mało rzeczy, np ubrań i naczyń i muszą często prać i zmywać. 
Sam proces sprzątania powinnaś dostosować do siebie. Jak lubisz? Codziennie po 30 min czy może raz w tyg na maxa? Przy muzyce, w ciszy czy przy audiobooku? Bez przerwy czy z przerwami? To Twoje życie i niezbędne czynności musisz wykonywać tak, żeby sprawiały Ci największą przyjemność. Lubisz sprzątać „mimochodem” spoglądając na serial? A może chcesz się za to zabrać jak za filozofię i najpierw przeczytać poradnik Marie Kondo jak uporządkować przestrzeń na zawsze? A może jest to tylko przykry obowiązek, który wykonujesz, żeby nie zarosnąć brudem? 
Pamiętaj, że stan czystości mieszkania nie stanowi o Tobie jako osobie. Chodzi o Twój komfort. Sprzątasz dla siebie, żeby przestrzeń życiowa była funkcjonalna i przyjemna. Robisz to dla swojego komfortu. Więc jeśli masz dzień, w którym bałagan Ci nie przeszkadza i jedyne na co masz ochotę, to leżenie pod kocykiem, to okej. Twoją przestrzeń ma służyć Tobie, nie na odwrót. Jeśli przestrzeń staje się niekomfortowa, nie masz czystych ubrań, jest kurz, nieprzyjemny zapach, nie możesz znaleźć swoich rzeczy, to sprzątanie staje się aktem troski o siebie. Sprzątasz, bo chcesz sprawić, by Twoja przestrzeń była dla Ciebie komfortowa i sprawiała Ci przyjemność. Wtedy też samo sprzątanie sprawi Ci przyjemność bo będziesz mieć poczucie ze robisz to dla swojego komfortu 

 

Sprzątam, bo bałagan mnie dołuje. Nie lubię tego procesu, ale lubię efekty. Generalnie, muzyka mnie drażni i powoduje natrętne myśli więc odpada a na serialu lubię się skupić w 100%, bo mam problemy z pamięcią po covidzie i jak opuszczę jakieś sceny to potem nie ogarniam fabuły. Prać muszę regularnie, rzeczy mam dużo i jeśli wszystkie będą brudne na raz to jest praca na cały dzień, więc bardziej mi się opłaca wyprać kilka rzeczy, które są już brudne bardziej na luzie, kiedy mam siłę, niż czekać aż mi się skończą i dosłownie musieć to zrobić natychmiast bo na rano nie będzie co założyć. Za to kąpiel jest dla mnie relaksująca i bardzo pilnuję, żeby być cały czas czysta, bo po prostu czuję się fizycznie lepiej. Choć już z robieniem sobie fryzur, ładnymi ciuchami, makijażem, itd. jest gorzej, bo nie wychodzę nigdzie to nie mam po co robić. Ale ten poradnik o porządkowaniu to genialny pomysł i chyba go sobie ściągnę.

[antoni97]

4 godziny temu, robertina napisał(a):

 

No i właśnie planuję przyzwyczaić, ale zawsze, kiedy zakładam, że w danym dniu coś zrobię, odzywa się w nim choroba przewlekła. Dziś miałam wyprać i posprzątać, ale tak mnie boli, że chyba zostanie mi tylko łóżko, albo fotel z kocem. Chciałabym móc zacząć coś robić dziś na siłę, ale ciężko jak ci się ciało składa wpół z bólu... i już nie wiem jak mam sobie w takiej sytuacji dać radę...

 

Bardzo dziękuję za wsparcie. Na szczęście aż tak źle ze mną nie jest. Jeszcze zamieść i umyć podłogę w całym mieszkaniu dam radę, problem jest tylko z brakiem siły fizycznej na coś więcej. A blokady nie wiem skąd się biorą, chyba właśnie z tego poczucia, że nie dam rady, ale nawet, jak mi się nie uda to mnie nie motywuje... nie jestem chyba po prostu miłośniczką drobnych kroków i zwyczajnie mieszam się z błotem, jeśli wszystko mi na raz nie wyjdzie. Przez to każde hobby w końcu staje się przymusem aż nie mogę go dłużej znieść.

 

A ja właśnie odwrotnie - pogarsza mi się, jeśli dużo nie wypoczywam. W szkole, to gdzieś 5 - 6 lekcję spędzałam już w toalecie z atakiem paniki, płacząc i często dzwoniąc po mamę, żeby mnie zabrała do domu. Jestem jakoś mało wydolna fizycznie i psychicznie i też dlatego przeraża mnie perspektywa podjęcia pracy... chyba bym w wariatkowie po tygodniu skończyła, albo w normalnym szpitalu ze skrajnym wyczerpaniem.

 

Ja miałam na myśli, że tak jest podczas nawrotu nerwicy a nie przez cały czas... kiedy mam remisję normalnie wszystko ogarniam, tyle, że od 7 lat miałam tylko dwa razy remisję ok. 2 - 3 miesiące, więc problem stał się poważniejszy.

 

To znaczy? Bo nie rozumiem. 

No jak ogólnie według Ciebie jest z intelektem? Czy też uważasz że masz słaby intelekt?

[robertina]

22 minuty temu, antoni97 napisał(a):

No jak ogólnie według Ciebie jest z intelektem? Czy też uważasz że masz słaby intelekt?

 

Po covidzie mi się bardzo pogorszyła pamięć i zdolności koncentracji - i robię przez miesiąc to, co bym kiedyś zrobiła w kilka dni, ale ja ogólnie zawsze w testach na inteligencję wychodziłam powyżej progu swojego wieku, więc jest chyba okej.

[Gość Relfi]

W dniu 19.11.2024 o 17:15, robertina napisał(a):

Mi bardzo zależy na porządku z tego względu, że bałagan bardzo pogarsza mój stan i, jeśli nie posprzątam, samopoczucie szybuje w dół. A im gorsze samopoczucie, tym mniej siły na sprzątanie i tworzy się błędne koło.

 

A mogłabyś wydzielić sobie taką przestrzeń, chociaż jej kawałek, jakby była gotowa tylko dla gości?
Chodzi że jak ją sprzątniesz, to postanowisz, że nie będziesz jej zaśmiecać zwłaszcza opakowaniami po jedzeniu. Ma być tam czysto i kropka, a nawet gdy coś masz to wyrzucasz od razu, nie czekasz na później.
 

[robertina]

9 godzin temu, Relfi napisał(a):

 

A mogłabyś wydzielić sobie taką przestrzeń, chociaż jej kawałek, jakby była gotowa tylko dla gości?
Chodzi że jak ją sprzątniesz, to postanowisz, że nie będziesz jej zaśmiecać zwłaszcza opakowaniami po jedzeniu. Ma być tam czysto i kropka, a nawet gdy coś masz to wyrzucasz od razu, nie czekasz na później.
 

 

Ja mam mało wolnej przestrzeni w pokoju, bo otoczyłam się różnymi rzeczami, które ją ograniczają - nie znoszę, kiedy jest gdzieś za duża przestrzeń. I na tej przestrzeni, którą mam jestem cały dzień i po prostu nie jestem w stanie wydzielić miejsca, bo to jest jedyne miejsce...