PAROKSETYNA (Arketis, ParoGen, Paroxetine Aurovitas, Paroxinor, Paxtin, Rexetin, Seroxat, Xetanor)

[forfiter]

Czy paroksetyna moze spowodowac anemie mikrocytarna? mialem tak straszne wyniki ze 9 dni bylem w szpitalu. Mialem juz kiedys mocny niedobor zelaza kiedy jeszcze nie bralem psychotropow, ale wtedy znalezli przyczyne, ktora teraz jest nie aktualna.

[Gość]

W ulotce jest napisane, że może. Psychiatra zapytał mnie dziś o krwawienia i o wagę. Powiedziałam, że mam krwawienia podskórne, krwawiące dziąsła i obfite miesiączki, a waga spadła o 4 kg w ciągu 3 miesięcy, na co on, że tak się właśnie dzieje przy paroksetynie i że co jakiś czas trzeba robić morfologię i łykać żelazo.

[Gość]

kolejny dzien na paxtinie-czekam na poprawe

[Arnin]

W ulotce jest napisane, że może. Psychiatra zapytał mnie dziś o krwawienia i o wagę. Powiedziałam, że mam krwawienia podskórne, krwawiące dziąsła i obfite miesiączki, a waga spadła o 4 kg w ciągu 3 miesięcy, na co on, że tak się właśnie dzieje przy paroksetynie i że co jakiś czas trzeba robić morfologię i łykać żelazo.

 

Zależy od organizmu i dawki, mi np. przy 30mg zwiększa się apetyt i tyję, od października ubiegłego roku do dzisiaj z 78 do 91kg. A z natury miałem szybką przemianę materii i ciężko było mi przytyć.

[hania33]

Ja po paro tyje , 3 kg na razie , mam rowniez zwiekszona ilosc bialych krwinek we krwi..minimalnie , ale jednak.

[Gość]

Ja też przytyłem 4 kg od początku kuracji w październiku, ale przy moim wzroście to niewielki problem.

Na paro nie czuję sytości podczas posiłku. Mogę jeść i jeść i jeść. Ile by nie było nawalone na talerzu, tyle pochłonę.

Dodając do tego lenia, jakiego czuję, nie dziwię się, że waga leci do góry.

[wisnia80]

A może przybieracie na wadze bo macie mniej ruchu? Jak lek zamula, to się człowiek mniej rusza.

[hania33]

wisnia80, Tez to moze byc powodem , ale nigdy nie mialam takiego apetytu na slodycze..

[woowoo]

Powiedzcie mi, jak jest u Was z decyzjami takimi życiowymi. Zastanawiam się czy nie wziąć kredytu na mieszkanie. No wiadomo, mam nerwicę i nie wiem czy i kiedy się z niej wyleczę. no ale pracuję już z nią dwa lata i jakoś idzie.

 

Podejmowaliście się większych decyzji, czy raczej zrezygnowaliście ze zbyt dużego ryzyka?

 

Miłego dnia wszystkim,

 

-- 28 lut 2014, 10:44 --

 

Apropo tycia, ja mam +5 i jestem zdania, że składa się na to zwolniony metabolizm, mniej ruchu, apetyt na słodycze. Nie wiem ile kilo na poszczególny czynnik, ale to wszystko wiąże się z paro, no ale nie mam jakieś tragedii.

[Gość]

woowoo

Ciekawe pytanie.

Nikt nie wie, co nam przyniesie życie. Może jutro już nas nie będzie? Liczy się tylko dzisiejszy dzień i dziś żyjmy tak, żeby zapewnić sobie lepsze jutro.

Nie odkładałbym ważnych decyzji, tylko z powodu nerwicy. Sam zdecydowałem się na drugie dziecko, mam kredyt na 30 lat i staram się żyć normalnie. Na razie daję radę. A co będzie dalej, Bóg jeden wie.

[freda]

Luki_Nerwusik, ja drugie dziecko urodziłam w przerwie między braniem leków,tzn.na początku brałam,ale to już inna para kaloszy.wychowywałam małe dziecko między atakami nerwicy.jestem chora,ale nigdy nie zrezygnowałabym z dzieci,domu,rodziny.zobowiązania pomagają mi w chorobie.daję radę,jak Bóg pozwoli to będzie dobrze.wszystko trzeba przeżyć,choć nie jest lekko

 

-- 28 lut 2014, 10:17 --

 

Kupiłam dziś zamiennik Seroxatu - Parogen (sama wybrałam go spośród zamienników). Jutro rano zaczynam. Mam nadzieję, że mnie nie potelepie

 

 

podziel się swoimi doznaniami,bo też niebawem chcę przejść na coś tańszego

[grzesiek85xxx]

Witam jestem tu nowy. Bylem wczoraj na wizycie u psychiatry. Stwierdzila ze mam poczatki depresji polaczone z silnymi stanami lekowymi. Przepisala mi Paroxinor 20mg-4 dni 1/4 tal 2 tyg 1/2 tab pozniej 1 tab w razie jakby bylo za silne wrocic do 1/2tab. Mam to brac rano oraz Cloranxen 1/2 lub 1 tab na noc. Jestem zapisany na kolejna wizyte oraz wizyte u psychologa. Poki co dzis wzialem 1/4 tab Paroxinor. Moze macie jakies sugestie czy to dziala jak co itp? Z gory dziekuje za pomoc

[Gość]

to tylko ja chudnę na paroksetynie?

[freda]

grzesiek85xxx, pewnie,że działa.to dobry lek.początki mogą być nieciekawe.powodzenia

[grzesiek85xxx]

No mam nadzieje ze jeszcze w polaczeniu z terapia wyde z tego. Nie sadzilem nigdy ze to moze byc az tak ciezkie i to ze ludzie nie potrafia tego zrozumiec teraz prawde mowiac mnie dziwi chociaz jeszcze niedawno sam taki bylem

[Gość]

Bo nerwicy, czy depresji nie zrozumie ten, kto tego nie doświadczył.

Rok temu śmiałem się z depresji, myślałem że ludzie sobie to wmawiają. Uważałem, że psycholog jest dla wariatów i to takie sranie w banie.

Życie jest cholernie przewrotne. Dziś sam się leczę i chodzę na psychoterapię, bo sam nie byłem w stanie sobie poradzić z nerwicą. Wręcz błagałem psychologa o pomoc, bo nie dawałem sobie rady z własną głową.

[Gość]

Myślałam podobnie w liceum, aż do momentu, kiedy w III klasie mnie to spotkało. Kiedy dostałam skierowanie od lekarza rodzinnego do psychiatry wyszłam z gabinetu totalnie załamana i zszokowana, bo jak to? Ja u psychiatry??? Pamiętam jak siedziałam na poczekalni do psychiatry wyłączona i przerażona. Miałam ochotę krzyknąć tamtym ludziom, czekającym na swoją kolej, że to oni są walnięci, a nie ja i że to jakaś cholerna pomyłka. Jednak było już za późno, bo przyszła moja kolej i stało się. Pierwsza wizyta i leki... I tak do dziś, z remisjami. Są chwile, kiedy nawet nie mam nic przeciwko byciu inną... ale są też momenty, kiedy zazdroszczę tym zdrowym i mam chęć na płacz, skargi i krzyk...

[Gość]

magnolia84, ja od dziecka, po tym co mi fundowala matka, wiedzialam, ze wyladuje w koncu u psychiatry i zaluje, ze stalo sie to tak pozno... Gdyby stalo sie to wczesniej, uniknelabym wielu powaznych bledow, ktore popelnilam...

A z nerwica i depresja mialam kontakt od malego, wiec to dla mnie nic niezwyklego. Najpierw moja matka chorowala i wyzywala sie na mnie, pozniej ja zachorowalam.

[Gość]

Kokojoko, ja chyba nie podejrzewałam, że skończę u psychiatry, mimo tego, że miałam sporo okropnych doświadczeń za dzieciaka, a mój ojciec od kiedy sięgam pamięcią jest alkoholikiem. Uświadomiłam to sobie dopiero na pierwszej wizycie u psychiatry.

[Gość]

Ja u psychiatry? Nigdy bym w to nie uwierzył. Prędzej w zęby bym dał, temu kto by mnie tam pokierował.

Wydawało mi się, że całe życie mam pod kontrolą. Zawsze opanowany i pociągający za sznurki własnego losu. Jeden dzień, jeden atak paniki i z podkulonym ogonem, grzecznie siadłem w poczekalni do psycha.

[depas]

Ooo, ja od zawsze wiedziałem że coś jest nie tak ze mną i moją rodziną zresztą też, i było dla mnie oczywiste że prędzej czy później wyląduje w gabinecie psychiatrycznym. A już w ostatniej klasie podstawówki i na początku liceum wiedziałem że muszę tam trafić jak najszybciej. Niestety, wtedy lekarka nie potrafiła mi pomóc, ale też mi brakowało dyscypliny żeby brać leki odpowiednio długo, co chwila odstawiałem i szedłem po nowe bo "te nie działają"...

[Gość]

Ja jednak wolałabym nie mieć tej świadomości będąc jeszcze dzieckiem i tak jak napisałam wyżej - nie miałam jej.

Za młodu byłam silną i temperamentną osobą. Stawałam w obronie mamy przed atakami psychicznymi i fizycznymi ojca. Ona stawała też w mojej obronie. Jako jedynaczka, musiałam sobie radzić z tym w pojedynkę.

Jeżeli chodzi o mój pierwszy lek, to okazał się najlepszym na jaki mogłam trafić. Czułam się po nim nawet lepiej, niż kiedy byłam jeszcze zdrowa Później był już inny psychiatra i tony innych, od czapy przepisywanych i zupełnie nietrafionych leków, aż do kwietnia ubiegłego roku

[Gość]

Ta, paro to debeściak, stawia na nogi, choć nie wszystko staje jak przedtem :) Mnie nie dotyczy!

[Gość]

mnie również nie

[depas]

magnolia84, jaki to był ten pierwszy lek, tak z ciekawości?

 

Luki_Nerwusik, ha ha, no ja niestety nie mam tyle szczęścia w tej drugiej kwestii...