Choroba psychiczna to powód do wstydu - artykuł w Newsweeku

[Gość]

I co wy na to?

http://polska.newsweek.pl/wizyta-u-psychiatry-choroba-psychiczna-powod-do-wstydu-,artykuly,365686,1.html#fp=nw

z wieloma rzeczami bym się zgodził. Sam doznałem swoistego ostracyzmu w środowisku, kiedy sprawa wyszła na jaw

[Arhol]

Nic dodać nic ująć,polska to ciemnogród średniowieczny niejednokrotnie,jeśli się da,lepiej się ukrywać,maskować i nic nie mówić.

[Gość]

Arhol, ale nie zawsze się da. U mnie się nie dało na przykład, bo w pełnej manii chodziłem do roboty no i coś tam narozrabiałem. A teraz to się już za mną ciągnie. Znaczy niezależnie co zrobię i tak pozostanę wariatem.

[Arhol]

Dlatego pisałem "jeśli" się da,niestety nie zawsze da rady,zależnie od rodzaju naszych zaburzeń,czynnika losowego itd .

Szkoda tylko że lata mijają, a polandia jak była ciemnogrodem w tych kwestiach,tak dalej jest i będzie.

[wiejskifilozof]

Róbcie to co ja.Ja nikomu nie mówię,że jestem chory.Wiem to trudno.Kiedyś powiedziałem dwóm koleżankom.Lat 40 i lat,że mam psycholożkę.Ich reakcja była taka.Powiedziały aha i tyle.Pewnie uznały.Mój problem.Ktoś powie, lekceważą,sobie dziewczyny. A ja powiem tak.Lepiej lekceważyć niż dopytywać co i jak.

[Gość]

Detektyw, czasem nie trzeba mówić, samo wyłazi. A psycholog to nie to samo, co psychiatra

[neon]

Ludzie myślą, że choroba psychiczna jest jak trąd, można się nią zarazić.

[Gość]

Nie sądzę, żeby bali się zarazić. Raczej boją się chorego. To znaczy jego reakcji. Coś nieznanego, niezrozumiałego, nietypowego zawsze wzbudza strach. No ja to trochę rozumiem chyba.

[wiejskifilozof]

Detektyw, czasem nie trzeba mówić, samo wyłazi. A psycholog to nie to samo, co psychiatra

Mam dwie.I doktorkę i psycholożkę.

[Gość]

Choroby się nie wybiera ,tyle

[elo]

Nie sądzę, żeby bali się zarazić. Raczej boją się chorego. To znaczy jego reakcji. Coś nieznanego, niezrozumiałego, nietypowego zawsze wzbudza strach. No ja to trochę rozumiem chyba.

no wiadomix sraja sie ze to moze jakos wplynac na ich zycie negatywnie i ze taka osoba okaze sie byc tylko zbednym balastem czy po prostu dodatkowym problemem

[PannaNatalia]

O tym,że mam zaburzenia lękowe wie moja najbliższa rodzina,jedna koleżanka,były chłopak i szefowa.Kurde i ludzie z terapii grupowej...czyli dużo osób o tym wie,nie odczuwam z tego powodu jakiś nieprzyjemności,ludzie raczej nie traktują mnie inaczej

[Gość]

Ja nawet myślę, że łatwiej się ludziom pogodzić z ciężką chorobą somatyczną niż z choroba psychiczną u bliskiej osoby. Wiem to po moim ojcu. On po prostu WIE, że to moja wina

[Gość]

Nigdy się nie przyznawać-,,złota zasada,,

[Gość]

Wolf, sam wiesz, że to nie zawsze możliwe. Ja tam już mam pozamiatane. Dużo mogę teraz narobić... A plotki to wiesz jak się szybko rozchodzą

[Gość tosia_j]

Mozna jesli tego po nas nie widac

Ja dzis piec razy musialam powiedziec - prosze mnie nie przytulac

Koniec roku. Wszyscy sie zegnają

[Gość]

temat dyskusji brzmi - czy się wstydzicie. Wychodzi na to, że tak. Bo nieprzyznawanie się wynika ze wstydu, z braku akceptacji TAKIEJ choroby przez społeczeństwo i przez nas samych w sumie też. A gdyby było inaczej? Gdyby choroby psychiczne potraktować tak samo jak cukrzycę czy inną przewlekłą, nieuleczalną chorobę? Byłoby inaczej? lepiej?

[Gość]

Na "zewnątrz" lepiej w ogóle nie mówić o sobie za dużo. Miejsce pracy to nie rodzina tylko zbiór przypadkowych ludzi, z którymi trzeba przebywać. To nie są przyjaciele. W rodzinie jest trochę lepiej, ale to też zależy od stopnia świadomości, miłości itp.

 

Wstydzić się nie ma czego, ale warto zrobić sobie potencjalny bilans zysków i strat, gdy coś nam podpowie, żeby się ujawnić.

[elo]

no robota to idealna miejscowa - juz sobie to wyobrazam jak przychodze na rozmowe kwali i z mostu wale ze jestem schizofreniczka paranoidalna :~)

Edytowane 26 Czerwca 2015 przez Gość

[Gość]

Nicholas1981, Ja się nie wstydzę tylko nie mówię o tym pierwsze lepszemu człowiekowi,wiedzą tylko nieliczne osoby-tzw pewniacy

[Lord Cappuccino]

Dokładnie. Niektórzy o zaburzeniach psychicznych nie mówią pierwszej napotkanej osobie nie dlatego, że się tego wstydzą tylko z powodu niechęci do nadmiernego ekshibicjonizmu emocjonalnego. Analogiczny przykład- to, że zeszłej nocy uprawiałeś seks analny z dwoma ponętnymi azjatkami może niekoniecznie jest powodem do wstydu, ale też nie rozpowiadasz o tym na lewo i prawo- hydraulikowi, mamie, proboszczowi, hę? Tak samo nie chodzisz po ludziach i nie rozpowiadasz- "hej, wie pan/pani, że mam ChAD?" czy na spotkaniu z nową poznaną osobą albo pierwszej randce - "Cześć, jestem Maciek i mam schizofrenię. a Ty?"

[Gość]

Dark Passenger, Hydraulik tez sie podbojami miłosnymi nie chwali

[Gość]

No nareszcie ruszyła dyskusja . Ja przecież też nie opowiadam na prawo i lewo, że jestem chory. Ale jednak chyba łatwiej się przyznać do innej choroby niż do psychicznej - np. w tym artykule można przeczytać, jak psychiatrzy na życzenie pacjentów usiłują ukryć napis "psychiatra" na zwolnieniu na przykład. Czy ktoś z Was też tak kombinował?

[Gość]

Mnie zwolnienie nie było potrzebne, ale lekarz powiedział, że gdyby było źle, to może mi je wystawić ze zwykłą pieczątką (bez określania specjalizacji).

[elo]

ja zawsze daje te z pieczatka bo unikam wtedy zbednych pytan