Czy poczucie gorszości może prowadzić do depresji?

[mark123]

A co to studia? Studia nie sprawiają, że ktoś jest lepszy od innych. Jest wielu po studiach, a są głąbami, głupkami. Liczy się też inteligencja, charakter.

Można być po studiach i być o wiele gorszym niż ktoś bez studiów.

Np. ja skończyłem studia, a moja wiedza jest taka, że w starym systemie edukacji to bym raczej tylko podstawówkę skończył.

 

od jakich wszystkich................... wszystkich na forum? wszystkich ktorych znasz? a moze wszystkich na swiecie?

Jestem gorszy od wszystkich, których znałem, od wszystkich na forum chyba też. Co do wszystkich na świecie, to jakby u każdego jakoś wyliczyć średni poziom negatywności, to może byłbym jednym z najgorszych.

 

eh ale z ktorymi innymi?

Najlepiej chyba przede wszystkim z przeciętniakami.

 

z tymi najlepszymi nie?

Przecież napisałem, że rozsądnie trzeba się porównywać.

[Gość Bonus]

Ale studia są potrzebne po to, by mieć, jakieś wykształcenie w danym kierunku i pracę. A teraz są czasy, że dużo ludzi ma studia, ale nie są to dobre kierunki i takie osoby wybrały te kierunki, których nie lubią.

Bo nie zawsze ktoś wybiera kierunek na studiach, który jest ciekawy i który lubi. A po co wybierać jakiś kierunek, który kogoś nie interesuje? To bez sensu.

To tak, jakby ktoś "na siłę" się uczył czegoś, czego nie lubi. Ja bym wolał nie mieć, w ogóle studiów, jeśli miałbym być na kierunku, który mnie nie interesuje. A i tak nie mam studiów.

[mark123]

Mnie nie interesował żaden kierunek studiów; poszedłem na nie głównie z powodu mojego braku asertywności i tchórzostwa.

[elo]

Można być po studiach i być o wiele gorszym niż ktoś bez studiów.

Np. ja skończyłem studia, a moja wiedza jest taka, że w starym systemie edukacji to bym raczej tylko podstawówkę skończył.

od jakich wszystkich................... wszystkich na forum? wszystkich ktorych znasz? a moze wszystkich na swiecie?

Jestem gorszy od wszystkich, których znałem, od wszystkich na forum chyba też. Co do wszystkich na świecie, to jakby u każdego jakoś wyliczyć średni poziom negatywności, to może byłbym jednym z najgorszych.

: DDD

eh mark co cie czyni najgorszym z najgorszych? co do forum to wybacz ale tu akurat masz wybitnie dobra konkurencje i w konie typu the worst user ever nawet na podium nie masz szans i nie mowie tego na zlosc tyko srsli tak uwazam

[neon]

Mark chce być w końcu w czymś najlepszy, nie odbieraj mu tej satysfakcji.

[elo]

ale ale w tym przypadku ostatnie miejsce to przeciez sukces! : D

[mark123]

eh mark co cie czyni najgorszym z najgorszych?

Pisząc krótko to dużo wad, niektóre o skrajnym nasileniu; totalny brak przydatnych zalet oraz bycie dziwadłem.

 

co do forum to wybacz ale tu akurat masz wybitnie dobra konkurencje

Dużo osób na forum nieadekwatnie siebie ocenia.

[neon]

Czyli wszyscy sie mylą, a Ty jesteś emanacją prawdy. Lepszym podejściem jest szukać u innych wad, nie po to by poczuć się lepszym czy wyższym, a poczuć się równym. Każdy z nas ma jakie ułomności.

[mark123]

Czyli wszyscy sie mylą, a Ty jesteś emanacją prawdy.

Nie zgadzam się z tym stwierdzeniem.

 

Lepszym podejściem jest szukać u innych wad, nie po to by poczuć się lepszym czy wyższym, a poczuć się równym. Każdy z nas ma jakie ułomności.

Nie zawsze zauważanie u innych wad daje możliwość poczucia się równym.

[Gość Bonus]

Każdy człowiek powinien być traktowany równo. Nikt nie jest, gorszy lub lepszy. Oczywiście ktoś może być, lepszy czy gorszy w innym pojęciu, ale, psychologicznie, uczuciowo, każdy powinien być traktowany równo.

[neon]

Czyli wszyscy sie mylą, a Ty jesteś emanacją prawdy.

Nie zgadzam się z tym stwierdzeniem.

 

To jest problem, szukanie u siebie wad, a zarazem wyszukiwanie u innych samych zalet.

[inspektor_erektor]

Czy poczucie gorszości może prowadzić do depresji?

Tak, może. Przejebałem sobie w życiu momenty na dostatnie i szczęśliwe życie przez poczucie bycia gorszym i nie wystarczającym, a teraz płacze nad rozlanym mlekiem bo mam już swoje lata, depreche od lat i stracone marzenia, pisze pierdoły na forum a czasu nie da sie cofnąć hehe. Także ludzie spadać na terapie póki jest czas, żeby nie było za późno

[Gość]

Oj może, może. A jak Ci całe życie wmawiają, że nic nie jesteś wart, to w końcu tak się czujesz. Niezależnie co robisz i jak, zawsze to jest nie tak. Czujesz się jak nieudany produkt, taka wersja która powinna być poddana recyklingowi. Czasem mam wrażenie, że się szamocę jak ćma przy lampie. I tak zapewne skończy się moje życie - jak tej ćmy

[Semir]

No w moim przypadku pewnie jest tak jak sporo osób tu pisze z tym że u mnie śmierdzi to na kilometr. Cały czas mam porównanie do swojej rodziny, cały czas patrzę i czuję jak społecznie oddalają się ode mnie. A ja tylko stoję w miejscu i pomimo 27 czuję jakby już nic w moim życiu nie dało się naprawić. Dochodzi nawet do tego że niby dla każdego związek z kobietą to coś nadzwyczaj powszechnego a ja nawet nie potrafię sobie tego wyobrazić. Do tego brak własnego mieszkania, szans na dobrą pracę i duże zadłużenie nie dadzą mi żyć. Popadam przez to w ciężkie depresje i jak już się z tego wykaraskam to znowu gdzie pójdę pełno szczęśliwych ludzi,rodzina mi wypowiada jakbym był jakimś dzieckiem we mgle a gdy wracam do swojego zdezelowanego mieszkania w którym śmierdzi i właściwie poza tym nic innego nie ma jak po drodze otwieram skrzynkę pocztową to wodospadem sypią mi się wezwania od komorników kruków itp.

[inspektor_erektor]

Semir, piona, widze że masz bardzo podobnie do mnie, a już w szczególności:

 

pomimo 27 czuję jakby już nic w moim życiu nie dało się naprawić.

[mark123]

Czyli wszyscy sie mylą, a Ty jesteś emanacją prawdy.

Nie zgadzam się z tym stwierdzeniem.

 

To jest problem, szukanie u siebie wad, a zarazem wyszukiwanie u innych samych zalet.

Akurat to nie jest moim problemem.

[Gość Bonus]

Świadomość własnych wad, to jedna z form asertywności. To pozytywna sprawa.

[carlosbueno]

Świadomość własnych wad, to jedna z form asertywności. To pozytywna sprawa.

Sama świadomość nic nie daję, co z tego jak jestem świadomy jak nic z tym nie robię z różnych względów. Poza tym upajanie się swoimi wadami co często sam robię jest mocno destruktywne zarówno dla mej psychiki jak i odbioru wśród innych.

[mark123]

mark123, czyli sądzisz, że wad u siebie na siłę nie wyszukujesz?

Nie wyszukuję na siłę wad.

[Gość Bonus]

Ja myślę sobie, że "poczucie bycia gorszym", po części, a może i bardziej, zależy też od innych ludzi. Bo nie jest to zawsze wina tych ludzi, którzy czują się gorsi od innych, tylko może to być, w jakimś stopniu wina innych.

chodzi mi o osoby, które się zna, ktoś w rodzinie.

Czasami obojętność, lekceważenie, czyjeś zaniedbanie powodują, że ktoś inny czuje się gorszy, poniżony. A tak, przecież się dzieje często.

[Gość]

Ja myślę sobie, że "poczucie bycia gorszym", po części, a może i bardziej, zależy też od innych ludzi. Bo nie jest to zawsze wina tych ludzi, którzy czują się gorsi od innych, tylko może to być, w jakimś stopniu wina innych.

chodzi mi o osoby, które się zna, ktoś w rodzinie.

Czasami obojętność, lekceważenie, czyjeś zaniedbanie powodują, że ktoś inny czuje się gorszy, poniżony. A tak, przecież się dzieje często.

Podpisuję się pod tym

[inspektor_erektor]

Ja myślę sobie, że "poczucie bycia gorszym", po części, a może i bardziej, zależy też od innych ludzi. Bo nie jest to zawsze wina tych ludzi, którzy czują się gorsi od innych, tylko może to być, w jakimś stopniu wina innych.

chodzi mi o osoby, które się zna, ktoś w rodzinie.

Czasami obojętność, lekceważenie, czyjeś zaniedbanie powodują, że ktoś inny czuje się gorszy, poniżony. A tak, przecież się dzieje często.

 

dokładnie tak. bardzo trafne ziom. na siłe wmawia sie ludziom że to ich wina że mają sie za gówno, a tak na prawde nic nie dzieje sie z przypadku, choć wiadomo słaba psychika/nadwrażliwość danej osoby też są czynnikiem potęgującym owe poczucie

[Gość Bonus]

Bo to tak jest, że jak traktuje się kogoś gorzej, mówi się komuś negatywne rzeczy, zarzuca się komuś nieprawdę, to nic dziwnego, że to "poczucie gorszości" w kimś siedzi.

I wtedy jest to wina tych, którzy tak traktują kogoś, nie zdając sobie sprawy, że ktoś ma uczucia, psychikę i mogło go to dotknąć. To jest bezmyślne traktowanie kogoś, jak "nieważny przedmiot"...A jeżeli ktoś ma wrażliwe uczucia, to bardziej to odczuwa.

[Białoczarna]

Odkopię stary wątek.Mam nadzieję, że to nie zakazane? Mam wrażenie,że poczucie gorszości wyssałam z mlekiem matki.Może to brak uwagi w stosunku do mnie sprawił ,że jestem w jakimś sensie tym kim jestem.Dużo rzeczy zawaliłam, myśli o byciu "nikim" setki i dużo gorszych mimo,że być może obiektywnie nie było powodów?Nadwrażliwość często. Poczucie bycia balastem dla świata i innych , oczywiście nie mówiłam tego głośno. Wszystko przeżywałam w sobie, obwinianie się o przeszłość itd. Nastolatką nie jestem już dawno, a to czasami wraca.

Z drugiej strony miałam stany,że mogę wszystko.

[Gość Bonus]

Fajnie, że powracamy do tego tematu.

Nie zawsze tak jest, że czyjeś poczucie gorszości spowoduje depresję. W niektórych przypadkach tak jest i jest to smutne.

Często jest tak, że ludzie, którzy czują się od kogoś gorsi, są przygnębieni, zagubieni i mają ogromny żal do losu, że tak ich potraktował, niesprawiedliwie.

Znam to sam po sobie. Choć odczuwam czasami poczucie jakiejś gorszości, to staram się sobie z tym radzić.

Tylko że takie poczucie można różnie odczuwać. Jedni się czują gorsi z powodu biedy i braku, różnych, materialnych rzeczy, inni z powodu brzydkiego wyglądu, braku jakichś umiejętności, a jeszcze inni z powodu niespełnionych marzeń, jakiegoś odrzucenia przez społeczeństwo.

 

Chociaż to wszystko w jednym powoduje poczucie gorszości u niektórych ludzi.

Można starać się to sobie tłumaczyć w taki sposób, że "wprawdzie żyję biednie i nie mam nic swojego, nie stać mnie na nic, ale mam w sobie wartości, dobry charakter, szanuje innych ludzi i to jest powód do dumy".

Ja zawsze sobie to tłumaczyłem, w takich chwilach, gdzie czułem się gorszy, z czymś było mi źle, więc mam teraz jest mi z tym łatwiej, nawet jak odczuwam gorszość.

To jest tak naprawdę praca nad sobą, żeby chcieć sobie wytłumaczyć pewne rzeczy w chwilach trudnych.

Trzeba mieć do tego właściwe nastawienie psychiczne, ale tego trzeba się nauczyć. Samo z siebie nie przyjdzie. Tylko może nie każdy tak by potrafił się na to nastawić i żyć luźniej, bo łatwe to nie jest dla każdego.

Jeżeli ktoś nie chce się załamać, mieć depresji z poczucia gorszości, z jakiegoś przygnębienia, to powinien się starać o to zawalczyć, żeby żył sobie spokojnie.

Bardzo dużą rolę w takich sprawach odgrywa psychika i odpowiednie nastawienie do tego.