Miłość do siebie

[Candy14]

Czyżbym tylko ja zagłosował na tak???

Jeszcze ja Bardzo lubie siebie

[Alienated]

Candy14, starałem się właśnie wcześniej zasugerować, że to przychodzi wraz z wiekiem

Punkt za odwagę dla Ciebie

[depresyjny86]

złowiek nerwica, naprawdę trzeba kochać za coś?nie można ot tak po prostu,że ta osoba jest istnieje na tym świecie?

Svafa - to tak trochę romantycznie zabrzmiało >

Niestety w realnym świecie taka miłość nie miałaby szans...

[Gość]

człowiek nerwica, czego tu się wstydzić?ale pomarzyć można

[Alienated]

Svafa, pomarzyć ludzka rzecz

[depresyjny86]

Jasne,że można .Co do wstydzenia się........Właściwie to nie ma czego,fakt.Ale facetowi chyba nie wypada hmm np. pisać ,że coś dla niego jest romantyczne

[Alienated]

człowiek nerwica, jak nie wypada, jak wypada

[depresyjny86]

Wypada?...aa to oki

[Gość]

człowiek nerwica, wypada nawet to bardzo fajne jest świadczy o wrazliwości.

[Alienated]

człowiek nerwica, jasne Svafa dobrze prawi

[depresyjny86]

Prawda, jestem wrażliwy

[Gość]

człowiek nerwica, No i bardzo się ciesze.

[Gość]

Ja tak kocham siebie , że gdybym miał możliwość wyjść ze swojego ciała i wymierzyć sobie sprawiedliwość , to spuściłbym sobie taki wpier.dol , że teraz zamiast pisać na forum , leżałbym na OIOM-ie w stanie krytycznym

[Gość]

Ja tak kocham siebie , że gdybym miał możliwość wyjść ze swojego ciała i wymierzyć sobie sprawiedliwość , to spuściłbym sobie taki wpier.dol , że teraz zamiast pisać na forum , leżałbym na OIOM-ie w stanie krytycznym

ja w pewnym sensie już tam leże.

[Gość]

Zdziwił mnie wynik ankiety 50/50.Myślałam że na tym forum wszyscy siebie nienawidzą a tu taka niepodzianka

[klarunia]

Fajnie, że się wypowiedzieliście :) Ale nikt jednak nie napisał o sposobach na pokochanie siebie. Może w takim razie ja podzielę się jednym...

 

Często słyszałam, i czytałam w różnych książkach, że dobrze jest kochać siebie. Nigdy jednak nie rozumiałam, co to tak naprawdę znaczy. Kiedy moja psychoterapeutka pytała, czy lubię siebie, nie bardzo wiedziałam, co jej odpowiedzieć. Dopiero ostatnio poczułam, co to znaczy. Odpowiedź przyszła do mnie przypadkiem. Poznałam pewną osobę. Miał długie, zaniedbane włosy, lekki zarost na twarzy (bo chyba mu się nie chciało dokładnie golić...), podkrążone oczy i seplenił. Był też osobą zamkniętą, co wszyscy dostrzegali w jego ruchach i głosie. Wydawało mi się, że bał się pokazać, kim jest naprawdę. W sumie, to znam go tylko z obserwacji i on mnie też pamięta z obserwacji. Zamieniliśmy może ze dwa zdania w ciągu całego roku. Ale ja go tak bardzo polubiłam. Razem z jego wadami. I lubiąc go jakośtak zrozumiałam, że powinnam na swoje wady patrzeć tak, jak patrzę na jego wady i siebie lubić tak, jak jego lubiłam. Zobaczyłam, o co w tym chodzi. I teraz o wiele latwiej mi rano wstawać i cieszyć się tym, że jestem, kim jestem.

 

Zaskakujący jest fakt, jak różni ludzie mogą potężnie wpłynąć na nasze życie i nawet o tym nie wiedzieć...

[black swan]

Dopiero natknęłam się na ten temat. Temat jest fajny, szkoda, że tak szybko umarł. Może ja też dodam swoje zdanie. Uważam, że siebie powinno się kochać bezwarunkowo, pomimo wad - bo jeśli stwierdzimy, że mamy same wady i zero zalet, to przecież nie powinniśmy przestawać siebie kochać, tylko kochać się tak samo, lecz pracować nad zmianą swoich cech, czyli ulepszeniem siebie. Poza tym wobec siebie, zamiast wady i zalety, lepiej używać terminu po prostu cechy. Cechy pożądane, cechy do zmiany. Nie deprecjonować od razu siebie określeniem wady. Nie wszystko zawsze jest oczywistą wadą. Niektóre cechy charakter mają swoje plusy i minusy.

[Gość Dzitek]

Ja rok temu - nienawidzę siebie

Ja w tym roku - lubię siebie