Samotność

[Daimo]

31 minut temu, Shyra napisał(a):

Sama już nie wiem, co ze mną nie tak. Pewnie powinnam wrócić po latach na terapię i pracować nad sobą, a nie się użalać, ale pozwolę sobie na wyrzucenie tego, co mnie gryzie. Albowiem od zawsze byłam dosyć nieśmiałą osobą z zaburzeniami lękowymi, przez co już od dzieciaka te relacje międzyludzkie różnie mi wychodziły, ale zawsze jakichś ludzi miałam wokół. Można by nawet powiedzieć, że ciągnęło ich do mojego towarzystwa i jacyś tam znajomi się zawsze przewijali, ale w pewnym etapie mojego życia odcięłam się od wszystkich, gdyż problemy zdrowotne, psychiczne, rodzinne mnie najzwyczajniej w świecie już przytłoczyły. Od tamtej pory można powiedzieć, że jestem całkiem sama, bo zakończyłam wszystkie relacje i szczerze nie chcę mieć już nic wspólnego z tamtymi ludźmi (nasze wartości się po prostu różnią). Myślałam, że będąc samej będzie mi lepiej, bo z czasem nawet głupie odpisywanie innym stało się zbyt uciążliwe, a teraz?.. Czuję się bardzo dobita i jest mi źle. Jestem sama jak palec, nie wiem, jak nawiązywać nowe znajomości, gdyż jestem trochę wycofana i też przez godziny pracy w tygodniu brak czasu na jakieś kursy, cokolwiek, a nie mam osób, przez które np. mogłabym poznać kolejne.

Czuję się, jakbym zamknęła się w jakiejś klatce. Bardzo chciałabym po prostu dzielić z kimś jakieś hobby, wyjść gdzieś, połazić czy nawet obejrzeć głupi film, ale nie ma po prostu z kim. Mam wrażenie, że nigdzie nie pasuję i że coś ze mną nie tak, bo czy to normalne, aby mając 22 lata nie mieć nikogo? Bliscy się tylko dziwią, że jesteś młoda, nie czerpiesz z życia, czemu jesteś sama, czemu bla bla, eh…

Naprawdę chciałabym się przełamać, ale jak widzę np. innych, którzy mają mnóstwo znajomych, jakichś przyjaciół, drugie połówki, robią wiele rzeczy, mają różne pasje, a ja… ja tylko staram się jakoś przetrwać z dnia na dzień, to jest mi po prostu smutno, bo nie mam nic do zaoferowania, więc że tak powiem z czym do ludzi? Kto chciałby w ogóle gadać z takim odludkiem? Ja też potrzebuję na początku trochę wolnego tempa i spokoju, a mając tyle ludzi do wyboru do choćby pisania przez internet, kto chciałby się męczyć z kimś takim jak ja? Nie udałoby się zbudować dobrej znajomości, bo od razu zostałabym uznana za dziwaka, no bo przecież skoro jestem sama, to pewnie znak, że coś ze mną mocno nie tak… Najłatwiej byłoby się dogadać z kimś równie osamotnionym czy, nie wiem, nieśmiałym, lękliwym, ale czy możliwe w ogóle byłoby wpaść na osobę, która ma podobnie jak ja, tzn. tak jak ja jest całkowicie sama? (Zabrzmiało trochę żałośnie, jakbym miała siebie za jakiś 'cudowny' wyjątek na skalę światową… ale nie, ja po prostu tracę w to wiarę).

Wiem, że to pewnie po prostu wszystko kwestia psychiki i wychodzenia ze strefy komfortu, do ludzi, a ja nie robię ani kroku w kierunku jakichś zmian, bo ciągle się boję...Sama już nawet nie wiem czego... chyba po prostu życie samo w sobie mnie przeraża 

Opisałaś właściwie moje życie 1:1. Też nie wiem jak to zmienić. 

[shadow_no]

Godzinę temu, Shyra napisał(a):

Najłatwiej byłoby się dogadać z kimś równie osamotnionym czy, nie wiem, nieśmiałym, lękliwym, ale czy możliwe w ogóle byłoby wpaść na osobę, która ma podobnie jak ja, tzn. tak jak ja jest całkowicie sama?

A ja tu się nie zgodzę. W najgorszych stanach swoich problemów świadomość, że istnieją podobne osoby do mnie była co prawda w pewnym sensie pomocna, ale przebywanie tylko wśród takich osób powodowało, że ciężko było iść dalej. Raczej sugeruję przebywanie z osobami, które "ciągną w górę" w tej kwestii. Szczególnie w kwestiach lęku i wycofania ważne jest by się przełamywać i tu "zdrowi" znajomi bywają bardzo pomocni

[Dalila_]

2 godziny temu, Daimo napisał(a):

Opisałaś właściwie moje życie 1:1. Też nie wiem jak to zmienić. 

Może spróbujcie razem złapać kontakt z Shyra?

Internetowy przyjaciel to też jakaś wartość dodana

[Dalila_]

2 godziny temu, Shyra napisał(a):

Sama już nie wiem, co ze mną nie tak. Pewnie powinnam wrócić po latach na terapię i pracować nad sobą, a nie się użalać, ale pozwolę sobie na wyrzucenie tego, co mnie gryzie. Albowiem od zawsze byłam dosyć nieśmiałą osobą z zaburzeniami lękowymi, przez co już od dzieciaka te relacje międzyludzkie różnie mi wychodziły, ale zawsze jakichś ludzi miałam wokół. Można by nawet powiedzieć, że ciągnęło ich do mojego towarzystwa i jacyś tam znajomi się zawsze przewijali, ale w pewnym etapie mojego życia odcięłam się od wszystkich, gdyż problemy zdrowotne, psychiczne, rodzinne mnie najzwyczajniej w świecie już przytłoczyły. Od tamtej pory można powiedzieć, że jestem całkiem sama, bo zakończyłam wszystkie relacje i szczerze nie chcę mieć już nic wspólnego z tamtymi ludźmi (nasze wartości się po prostu różnią). Myślałam, że będąc samej będzie mi lepiej, bo z czasem nawet głupie odpisywanie innym stało się zbyt uciążliwe, a teraz?.. Czuję się bardzo dobita i jest mi źle. Jestem sama jak palec, nie wiem, jak nawiązywać nowe znajomości, gdyż jestem trochę wycofana i też przez godziny pracy w tygodniu brak czasu na jakieś kursy, cokolwiek, a nie mam osób, przez które np. mogłabym poznać kolejne.

Czuję się, jakbym zamknęła się w jakiejś klatce. Bardzo chciałabym po prostu dzielić z kimś jakieś hobby, wyjść gdzieś, połazić czy nawet obejrzeć głupi film, ale nie ma po prostu z kim. Mam wrażenie, że nigdzie nie pasuję i że coś ze mną nie tak, bo czy to normalne, aby mając 22 lata nie mieć nikogo? Bliscy się tylko dziwią, że jesteś młoda, nie czerpiesz z życia, czemu jesteś sama, czemu bla bla, eh…

Naprawdę chciałabym się przełamać, ale jak widzę np. innych, którzy mają mnóstwo znajomych, jakichś przyjaciół, drugie połówki, robią wiele rzeczy, mają różne pasje, a ja… ja tylko staram się jakoś przetrwać z dnia na dzień, to jest mi po prostu smutno, bo nie mam nic do zaoferowania, więc że tak powiem z czym do ludzi? Kto chciałby w ogóle gadać z takim odludkiem? Ja też potrzebuję na początku trochę wolnego tempa i spokoju, a mając tyle ludzi do wyboru do choćby pisania przez internet, kto chciałby się męczyć z kimś takim jak ja? Nie udałoby się zbudować dobrej znajomości, bo od razu zostałabym uznana za dziwaka, no bo przecież skoro jestem sama, to pewnie znak, że coś ze mną mocno nie tak… Najłatwiej byłoby się dogadać z kimś równie osamotnionym czy, nie wiem, nieśmiałym, lękliwym, ale czy możliwe w ogóle byłoby wpaść na osobę, która ma podobnie jak ja, tzn. tak jak ja jest całkowicie sama? (Zabrzmiało trochę żałośnie, jakbym miała siebie za jakiś 'cudowny' wyjątek na skalę światową… ale nie, ja po prostu tracę w to wiarę).

Wiem, że to pewnie po prostu wszystko kwestia psychiki i wychodzenia ze strefy komfortu, do ludzi, a ja nie robię ani kroku w kierunku jakichś zmian, bo ciągle się boję...Sama już nawet nie wiem czego... chyba po prostu życie samo w sobie mnie przeraża 

Nie jesteś wyjątkiem, z forum nawet tutaj ja poznałam na jakimś etapie osoby z podobnym problemem fobii społecznej. Tylko co z tego że masz 2 osoby z taka fobią skoro ani jedna ani druga nie wytrwa w znajomości bo to będzie dla nich niekomfortowe. To jest duży problem

[jetson]

@Shyra Nie rozumiem dlaczego, przymuszasz siebie do robienia tego co wszyscy, nie możesz robić tego co Ty chcesz musisz kopiować kogoś? Masz 22 lata i super możliwości, jesteś młoda, tylko musisz wmawiać sobie, że będzie dobrze, a nie że będzie źle. Przestań przeglądać popie.... instagram, tiktok, i inne badziewia bo to strata czasu. Możesz przecież zaplanować sobie wycieczkę na wiosnę, teraz jest idealny czas na planowanie, zima za oknem. 

W ogóle mam wrażenie, że na siłę chcesz żeby cały świat Cię polubił, chcesz być taką lokalną światową celebrytką. Po co Ci taka sława? Uwierz mi lepiej mieć jednego przyjaciela niż tysiąc przyjaciół, których i tak nie spamiętasz, chyba że będziesz prowadzić jakiś dziennik. 
Im dalej w las tym widzę bardziej się sama biczujesz tymi myślami, cały czas chcesz być w centrum zainteresowania. Pomyśl sobie, że nie tylko Ty tak masz, spokojnie nie jesteś jedyną osobą na ziemi, której ciężko znaleźć kontakt z innym człowiekiem. 
Masz pracę jak rozumiem, nie chcesz chyba powiedzieć mi, że tam nie masz koleżanki czy kolegów, bo to jest wręcz niemożliwe jak dla mnie. 

I znowu czytam o gnębieniu siebie, po co to robisz. Przecież Ty nie musisz podobać się wszystkim. Uwierz, że życie dorosłego człowieka nie kręci się wokół bycia fajnym, są inne sprawy na głowie.

Najlepiej jak przestaniesz natychmiast gnębić siebie i przestaniesz na siłę szukać znajomości. Ludzie jak ich trochę olewasz, to bardziej lgną do Ciebie. Tylko nie chodzi mi tu, że ktoś do Ciebie mówi, a Ty odpowiadasz weź spadaj, albo się nie odzywasz, po prostu, utrzymujesz kontakt, ale nie wchodzisz w jakieś głębsze rozmowy, z czasem zobaczysz z kim można naprawdę się zaprzyjaźnić kto będzie Twoją bratnią duszą i prawdziwym przyjacielem. 
Kolejny punkt, budowanie znajomości i przyjaźni to nie jest kontrakt, tego nie podpisujesz jak umowy na papierze, trafiliśmy na siebie to teraz masz być moim ziomkiem, to tak nie działa. Przestań myśleć o tym żeby na siłę kogoś poznać. Mówię Ci to z autopsji, bo sam kiedyś na siłę próbowałem być fajny, dziś wiem że zrobiłem największą głupotę będąc w Twoim wieku. Zmień sobie priorytety. Zajmij się książkami, jak nie lubisz książek, to jakaś gra, jakiś serial, i nie musisz wychodzić od razu do ludzi. Spokojnie stopniowo, a nie na już wszystko. Na już to można się zes...ć. 

Głowa do góry i będzie dobrze. 

[jetson]

3 godziny temu, Verinia napisał(a):

 

Napiszę Ci, co mniej więcej o tym myślę. Miałam fobię szkolną/społeczną, która trwała długo. Ludzie albo mnie lubili, albo mną gardzili. Bywałam prześladowana, bo nigdzie nie pasowałam, nawet jak były u mnie imprezy, czy tam jakieś wyjscia. Bylo okej, ale czułam, że jestem z innej planety. Jak kosmita. 

 

Teraz mam prawie 31 lat i co? Zerwałam w zeszłym roku wszystkie znajomości. Zostałam sama. Nie mam fejsbuka.

 

Odczuwam samotność, a jednocześnie chęć pogadania z kimś. Zawsze odstaję, nawet gdy inni uważają - jesteś fajna. Ale ja się czuję jak obca. Mogę udwać, że jestem jak oni. Pogadać o pogodzie albo gotowaniu. Mnie tak to męczy. Ale samotność przytłacza i tworzy się pustka i ogrooomna przepaść między mną a nimi.

To już masz z górki, spokojnie przyzwyczaisz się, ludzie są jak pyłek, pojawiają się i za chwilę znikają. 
Ale jak Ty żyjesz, bez facebookowego śmietnika, hmm.... to ciekawe.

[jetson]

3 godziny temu, Dalila_ napisał(a):

Nie jesteś wyjątkiem, z forum nawet tutaj ja poznałam na jakimś etapie osoby z podobnym problemem fobii społecznej. Tylko co z tego że masz 2 osoby z taka fobią skoro ani jedna ani druga nie wytrwa w znajomości bo to będzie dla nich niekomfortowe. To jest duży problem

Są większe problemy w życiu, uwierz na słowo. To akurat da się w prosty sposób przeskoczyć i nie potrzeba tu magii i czarów. Tylko musicie zająć głowę czymś innym niż tylko tymi myślali "że ja to jestem chory czy chora". Stanowczo proszę o zaprzestanie wmawiania sobie takich rzeczy do głowy. Proszę zająć się pracą, czytanie książek, ćwiczeniem pamięci i mięśni co kto woli. 

[jetson]

No i się odpaliłem  ha... 
Powiem wam szczerze, ilu rzeczy mi się nie chce robić i jeszcze jak bym miał zająć głowę myślami o tym, że jestem samotny, matko kochana. Głowy by mi nie starczyło. Jestem sam i trudno tak miało być, w młodości latałem wszędzie nie wiedziałem gdzie jest koniec, partnerek to miałem tyle, że dziś nie pamiętam wszystkich, a co będzie jak dożyję emerytury  Teraz to powiem, że z jednej strony dobrze byłoby jak bym miał z kim dzielić pieniądze i życie, a z drugiej tak sobie myślę. Jak mam się użerać i ciągle słuchać "bo to jest nie tak, tamto jest nie tak", to odechciewa mi się wchodzenia w jakiekolwiek relacje  Ostatnio nawet myślałem żeby założyć sobie profil w jakiejś apce randkowej, ale jak pomyślę sobie o wybieraniu zdjęć i dawaniu jakiegoś gów.... opisu tylko po to żeby kogoś tam gdzieś zadowolić.
Stwierdzam, lepiej obejrzę film, wypiję piwko, albo poczytam książkę. Serio szkoda mi czasu na poświęcanie sekundy na to zaspokajanie dziwnych kobiet. 

Także wracając do waszych myśli. Jesteście młodzi, ja będąc na waszym miejscu i z poradami kogoś starszego posłuchałbym się. Zorganizowałbym sobie jakieś prace domowe, czy zaczął robić coś co mnie naprawdę cieszy, a przestał przejmować się tym czy ktoś mnie polubi czy nie. Dziś macie tysiące możliwości na zagospodarowanie całego dnia. W moim przypadku 24godziny to czasem za mało, śpię przez to dużo krócej. Ale ja nie mam rodziny. A pomyślcie sobie jak funkcjonują ludzie dorośli, którzy mają dzieci, tam to jest dopiero sajgon, zero odpoczynku cały czas coś. 
Może warto spojrzeć też z takiej strony i znaleźć pozytywy w tej waszej samotności. Macie dzięki temu mnóstwo czasu dla siebie. 

Oczywiście to moja opowieść i opinia, nie musicie się ze mną zgadzać. 

[Dalila_]

17 minut temu, jetson napisał(a):

Są większe problemy w życiu, uwierz na słowo. To akurat da się w prosty sposób przeskoczyć i nie potrzeba tu magii i czarów. Tylko musicie zająć głowę czymś innym niż tylko tymi myślali "że ja to jestem chory czy chora". Stanowczo proszę o zaprzestanie wmawiania sobie takich rzeczy do głowy. Proszę zająć się pracą, czytanie książek, ćwiczeniem pamięci i mięśni co kto woli. 

Niedokładnie napisałam. Ja nie mam fobii społecznej. Ale chodziło mi o rzeszę osób które ja ma, że nawet że ich łączy ten sam problem może być to za mało żeby nie poczuć się samotnym

[Dalila_]

I to jest takie błędne koło, a jeśli fobia ma mechanizm fobii to chyba jedynym skutecznym lekiem na lęk jest wystawienie na czynnik stresowy, az w końcu uglaszczesz lwa jesteś zdrowy. 

[jetson]

1 minutę temu, Dalila_ napisał(a):

I to jest takie błędne koło, a jeśli fobia ma mechanizm fobii to chyba jedynym skutecznym lekiem na lęk jest wystawienie na czynnik stresowy, az w końcu uglaszczesz lwa jesteś zdrowy. 

Powiem tak, mamy głupkowate czasy, młode osoby nie potrzebnie nakładają sobie do głowy pewne rzeczy, tego by nie było, gdyby internet zakończył się na stronie internetowej "grono". A dziś mam wrażenie, że każdemu jest wygodniej użalać się nad sobą niż pomyśleć "Cholera jestem sam, nie mam nikogo, ale za to mam mnóstwo czasu na inne rzeczy". Ja tam się cieszę że nikt mi głowy nie zawraca jakimiś pierdołami, że mogę skupić się na tym co mam do zrobienia, że jeśli ktoś chce kontaktu ze mną to o ten kontakt tak samo się postara. 
Dobry przykład mam z przed chwili, ktoś mówi że czegoś mu tam w domu brakuje, odpowiadam że mogę pomóc tylko niech powie kiedy, słyszę po chwili "nie bo to będzie dla Ciebie problem", Nie to nie, przyjąłem do wiadomości, dla mnie ta pomoc nie była problemem, ale jak ktoś tak lubi gadać, to nie ma problemu nie pomogę i tyle, temat kończę i idę dalej, po co mam tracić czas i energie na to, że chcę dać tej osobie coś od siebie. To ona ma teraz problem nie ja. 

[Dalila_]

3 minuty temu, jetson napisał(a):

Powiem tak, mamy głupkowate czasy, młode osoby nie potrzebnie nakładają sobie do głowy pewne rzeczy, tego by nie było, gdyby internet zakończył się na stronie internetowej "grono". A dziś mam wrażenie, że każdemu jest wygodniej użalać się nad sobą niż pomyśleć "Cholera jestem sam, nie mam nikogo, ale za to mam mnóstwo czasu na inne rzeczy". Ja tam się cieszę że nikt mi głowy nie zawraca jakimiś pierdołami, że mogę skupić się na tym co mam do zrobienia, że jeśli ktoś chce kontaktu ze mną to o ten kontakt tak samo się postara. 
Dobry przykład mam z przed chwili, ktoś mówi że czegoś mu tam w domu brakuje, odpowiadam że mogę pomóc tylko niech powie kiedy, słyszę po chwili "nie bo to będzie dla Ciebie problem", Nie to nie, przyjąłem do wiadomości, dla mnie ta pomoc nie była problemem, ale jak ktoś tak lubi gadać, to nie ma problemu nie pomogę i tyle, temat kończę i idę dalej, po co mam tracić czas i energie na to, że chcę dać tej osobie coś od siebie. To ona ma teraz problem nie ja. 

Bardzo dobre podejście;)

[jetson]

Teraz, Dalila_ napisał(a):

Bardzo dobre podejście;)

Też mam złe i lepsze dni, jak każdy, ale nie ma co się załamywać, trzeba zacisnąć poślady i spojrzeć na jutrzejszy dzień jeśli ten był kiepski.
 

[jetson]

22 godziny temu, Verinia napisał(a):

Masz dobre podejście.

 

Usunęłam fejsbuka, bo to dla mnie niebiezpieczny portal. Zawsze ktoś chciał wykorzystać mooje dobro. Przez ostatne spotkanie, rok temu, trafiłam do szpitala. Podano mi dopalacz wraz z kłamstwem, że jest to na uspokojenie manii. Na szczęscie policja mnie znalazła, i od razu szpital. Nie bede mowić wiecej szczególów, bo to nie o to chodzi. Zaprosiłam do znajomych za dużo ludzi. Wtedy bylam już na krawędzii, w ty szppitalu. No i.. ale wyszłam szybko dosyć. 

 

Nie chcę problemów. Boję się facetów. Okropnie się do mnie zwracano, wyłudzano kasę na tym fb. Potem Zhakowali mi konto i wyludzali kasę od mojej przyjaciółki.

 

Dobrze, że myślisz, tak jak myslisz. Samotność bywa dobra. Więcej problemów nie pamietam

to tak z przymmrużeniem oka

 

dzięki za Twoje rady!

Hmm... nie znasz człowieka i przyjmujesz od niego substancje, to trochę dziwne. Prosta zasada nie znam nie przyjmuję. Myślę że trafiłaś tam przez środowisko w jakim się obracasz. 

Różnych ludzi poznawałem w życiu i nigdy nikt mi nie podawał dziwnych rzeczy. Aplikacja śmieciowa jest do użytku, ale trzeba po prostu olewać to co tam się dzieje i wyświetla. 

[Dalila_]

10 minut temu, jetson napisał(a):

Hmm... nie znasz człowieka i przyjmujesz od niego substancje, to trochę dziwne. Prosta zasada nie znam nie przyjmuję. Myślę że trafiłaś tam przez środowisko w jakim się obracasz. 

Różnych ludzi poznawałem w życiu i nigdy nikt mi nie podawał dziwnych rzeczy. Aplikacja śmieciowa jest do użytku, ale trzeba po prostu olewać to co tam się dzieje i wyświetla. 

Niektórzy robią w życiu różne głupie rzeczy. Taki ciąg do adrenaliny. Ja np w sumie spoko że wciąż żyje xd także ludzie roznieee maja

[jetson]

1 godzinę temu, Dalila_ napisał(a):

Niektórzy robią w życiu różne głupie rzeczy. Taki ciąg do adrenaliny. Ja np w sumie spoko że wciąż żyje xd także ludzie roznieee maja

Co to za adrenalina jeśli możesz stracić życie. To akurat dla mnie głupota, dopuścić do takiej sytuacji. Liczę, że nigdy więcej tego nie zrobisz.

[Dalila_]

15 minut temu, jetson napisał(a):

Co to za adrenalina jeśli możesz stracić życie. To akurat dla mnie głupota, dopuścić do takiej sytuacji. Liczę, że nigdy więcej tego nie zrobisz.

No ale to nie jest coś takiego że grozi ci utrata życia. Ale statystycznie możesz być tym rzadkim przypadkiem który ląduje zabity gdzieś w krzakach co nie i inne takie. Ale to rzadko bywa. No i też takie są czasy, Internet, przez to poznaje się dużo obcych osób. Internet daje korzyści ale daje też zagrożenia 

[shadow_no]

14 godzin temu, jetson napisał(a):

Co to za adrenalina jeśli możesz stracić życie. To akurat dla mnie głupota, dopuścić do takiej sytuacji. Liczę, że nigdy więcej tego nie zrobisz.

Życie można stracić nawet wychodząc wyrzucić śmieci gdy jest ślisko. Nie przewidzisz.

Ale zgadzam się, że należy odróżniać adrenalinę od brawury. Bo co innego w kontrolowanych warunkach szukać wrażeń a co innego igrać ze śmiercią lub kalectwem

[Dalila_]

40 minut temu, shadow_no napisał(a):

Życie można stracić nawet wychodząc wyrzucić śmieci gdy jest ślisko. Nie przewidzisz.

Ale zgadzam się, że należy odróżniać adrenalinę od brawury. Bo co innego w kontrolowanych warunkach szukać wrażeń a co innego igrać ze śmiercią lub kalectwem

Patrząc ile pojebów poznałam w necie to te warunki takie średnio kontrolowane zresztą psychopaci to najpierw wybiorą ofiarę potem dają się jej poznać

[shadow_no]

2 minuty temu, Dalila_ napisał(a):

Patrząc ile pojebów poznałam w necie to te warunki takie średnio kontrolowane zresztą psychopaci to najpierw wybiorą ofiarę potem dają się jej poznać

Niektóre z Twoich opowieści zdecydowanie zaliczam do brawury;p ale z mojej perspektywy to, że ryzykujesz ma też swoje plusy:P

[Dalila_]

10 minut temu, shadow_no napisał(a):

Niektóre z Twoich opowieści zdecydowanie zaliczam do brawury;p ale z mojej perspektywy to, że ryzykujesz ma też swoje plusy:P

Nie brawura zdecydowanie nie, to tylko tinder xd

[Dalila_]

33 minuty temu, brum.brum napisał(a):

Odważna jesteś, poznając i spotykając się z ludźmi z neta. Kilka ładnych lat temu, może z 13-14 również miałem fazę na takie znajomości. No i nie żałuję niczego  Kilka razy trafiła mi się wariatka, jakaś pierdolnieta ( bo same wariatki są okej  ), pojeździłem po kraju od Krakowa, po Gdańsk i Zielona górę i to były bardzo fajne znajomości . 

Hahaha twoje podsumowanie musi trafić do tego wątku z cytatami kultowymi. Tylko gdzie on był. Dziś to nie jest odwaga ani brawura tylko taka rzeczywistość. To która wybrałeś ta z Gdańska, Krakowa czy zielonej góry? 

[Lusesita Dolores]

Godzinę temu, brum.brum napisał(a):

Odważna jesteś, poznając i spotykając się z ludźmi z neta. Kilka ładnych lat temu, może z 13-14 również miałem fazę na takie znajomości. No i nie żałuję niczego  Kilka razy trafiła mi się wariatka, jakaś pierdolnieta ( bo same wariatki są okej  ), pojeździłem po kraju od Krakowa, po Gdańsk i Zielona górę i to były bardzo fajne znajomości . 

Ja się 2 razy spotkałam z osobą poznaną w internecie. Z jedną byłam 5 lat a z drugą leci 15 rok:-)

Można,można.

[Lusesita Dolores]

9 minut temu, brum.brum napisał(a):

Pewnie że można. I bardzo dobrze , że  internet daje takie możliwości. Mnie np. wywiało na drugi koniec Polski, za tą miłością. Ogólnie to było szalone jednak, jak sobie pomyślę

Trochę to irracjonalne i niefrasobliwe. Ciekawa jestem jak to się skończyło???:-)

[Lusesita Dolores]

1 minutę temu, brum.brum napisał(a):

No tym, że siedzi właśnie koło mnie, pijemy herbatę i mieszkamy, żyjemy z sobą 10 lat. Czyli chyba okej - tak sobie myślę

O jaaa, ale fajnie pozdrów ją