Wysiłek fizyczny a pogłębienie depresji

Mam pytanie do tych, którzy się może orientują albo przeżyli takie coś. Otóż zapisałam się na spinning (intensywna jazda na rowerze na siłowni). Byłam 2 razy i wysiłek był ogromny, ale zamiast polepszenia nastroju odnotowuję drastyczne pogorszenie. Tyle się pisze, że sport niweluje stres i depresję, a u mnie odwrotnie. Czy ktoś miał podobnie? Czy to może tak na początku jest, a potem będzie lepiej? Jak to możliwe że u mnie to zadziałało w drugą stronę?

Dodam, że mam też nerwicę, zarówno psychiczną jak i wegetatywną.

Kiedyś miałem podobnie. Intensywny wysiłek tylko pogarszał moje samopoczucie. Przestałem na jakiś czas. Po jakimś czasie stwierdziłem, że nie będę się tak katować. Zacząłem ćwiczyć mniej intensywnie, taki umiarkowany wysiłek. Tak, że się troszkę zmęczę i przestaję, aby za bardzo siebie nie obciążać. Po takim treningu muszę przyznać, że czuję się o wiele, wiele lepiej.

Ja tak mam cały czas

Albo wysiłek ponad miarę i wystrzelam sie jak magazynek i potem musze odchorować,albo nie robienie niczego a to potęguje objawy nerwicy i depresji

Psychoterapeutka stwierdziła że musze znaleźć środek

owszem wysiłek dla polepszenia nastroju ,dla rozruszania ale nie taki ponad miarę wytrzymałości

bo robi się z tego wszystkiego błędne koło

strasznie mnie to męczy

Ja mam tak, że jak pogram trochę w ping ponga to ogarnia mnie dezorientacja, taka błędność, sztywność oczu, czoła, takie wręcz pulsowanie w czole. 3/4 do mnie dociera z tego co ktoś do mnie mówi. Na codzień czuję taką sztywność w oczach, głowa jak by nie moja , tyle że się tak jak by nasila pod wpływem wysiłku. Ping pong niby żaden wysiłek ale tak działa.

Aha, to widzę że nie jestem jedyna. Ja na razie nie chcę rezygnować z treningów, ale tak sobie myślę, że z każdym kolejnym wysiłek będzie mniejszy bo kondycja mi rośnie. A wówczas te treningi nie będą już dla mnie takie karkołomne. Zresztą zaczęłam brać żeń szeń z witaminami dla sportowców, żeby uzupełnić to co tracę. Zobaczymy jak będzie. Pocieszam się też tym, że może na początku organizm jest ogłupiony, a potem będzie już tylko lepiej.... Bo same zajęcia na rowerku mi się ogromnie podobają, uwielbiam ten rodzaj aktywności. Wychodzi na to że to pogorszenie to problem organiczny, bo psychologiczny na pewno nie.

nie rezygnuj. zmniejsz intensywność ćwiczeń.

sam też tak mam że jak przesadzę z wysiłkiem to chodzę zamulony, chce mi się spać i jestem ogólnie do niczego.

Nawet nie pomyślałam żeby zrezygnować. Teraz właśnie wróciłam z treningu i czuję się z kolei lepiej. Zobaczymy jak będzie jutro.

Tyle się pisze, że sport niweluje stres i depresję,

Bo tak jest.. tylko trzeba dobrac odpowiednie cwiczenia a nie sie zajezdzic

nie zapominajmy o tym, że sport powinniśmy uprawiać w dobrze wentylowanych pomieszczeniach, a najlepiej na dworku

Nawet nie pomyślałam żeby zrezygnować. Teraz właśnie wróciłam z treningu i czuję się z kolei lepiej. Zobaczymy jak będzie jutro.

może przyzwyczaiłaś się do wysiłku, zresztą zaczynać się powinno od krótkich dystansów, wolniejszych temp i później zwiększać obciążenia a nie od razu się zajeżdżać.

mnie roku temu bieganie wyciągnęło z potężnego bagna emocjonalnego! Zaczęłam biegając 5 minut myśląc, że wypluje płuca i serce mi wyskoczy :) A miesiąc temu przebiegłam swój pierwszy maraton!!!! Po dordze rzuciłam palenie i 10 kg Twierdze, że odpowiednio dobrany do naszych możliwości wysiłek fizyczny leczy również duszę! Endorfiny działają cuda! :):):) U mnie niewinny początek przerodził się w pasję :) już w życiu biegowym, dzięki niemu zdecydowałam się na podjęcie psychoterapii i w ogóle od tego momentu zaczęły się dziać dobre rzeczy w moim życiu! :):) Oprócz psychiki niesamowite korzyści fizyczne i to piękne ciało, mięśnie, kondycja= większa pewność siebie, wiara, że można! Że mam moc sprawczą! Że mam siłę! ! !

Tak więc życzę powodzenia wszystkim początkującym! Nie zniechęcajcie się! Pozwólcie sobie czasami na odpuszczenie jak zwyczajnie Wam się nie chce! Pamiętajcie o odpoczynku

Mariposa28,

ja przez prawie że zmuszanie do biegania w młodości żeby iść w ślady tatusia maratończyka mam biegowstręt ale rowerem jeździć lubię.

carlosbueno, nie dziwię się, że masz wtręt- bo nic na siłę! Ja mam taką naturę, że jak ktoś mnie do czegoś zmusza to nawet gdybym to lubiła to z przekory wypnę się

Dlaczego po wysiłku fizycznym czujemy się gorzej? To proste – jesteśmy zmęczeni podwójnie psychicznie (nerwica, depresja i walka z nią) i fizycznie . Przy zaburzeniach nerwicowych wsłuchujemy się w siebie, analizujemy każdą myśl, zmęczenie fizyczne to dodatkowy bodziec do analiz. Czy wysiłek ma być intensywny, czy nie? To zależy od naszego nastawienia czyli myśli. Na pewno warto jest uzupełniać niedobory minerałów i witamin – szczególnie magnezu.

wysiłek fizyczny przy niedoborze noradrenaliny to końcówa serce nie wyrabia pluca nie mają takiej wydajności jak u zdrowej osoby szybciej się tworzy kwas mlekowy w mięśniach brakuje tlenu i cukru ból jest mocniejszy

Nie wiem jak ty HansKlosz, ale mnie właśnie podczas wysiłku fizycznego opuszczają te wszystkie nerwicowe myśli. To taka chwila ukojenia mojego skołatanego systemu nerwowego :)

Kiszka stolcowa, Co ty za koleś jesteś ? Masz fiksację na punkcie gówna ?

diatas, wszystko zależy od człowieka.

przy długotrwałym wysiłku, typu bieg maratonowy etc, traci sie chyba sporo mikroeementow.

regularne ale jednorazowo nie za długie ani nie za bardzo wyczerpujace ćwiczenia powinny poprawiać samopoczucie..

Jak mnie życie boli za bardzo idę biegać i pomaga bo w rozrachunku zmęczenie przewyższa na chwilę ból psychiczny. Tylko co ja teraz zrobię w zimie?

stracony zima to nie problem, ja w zeszłą przy -15C biegałem i było fajnie :) tylko w moim małym miasteczku to jeszcze ludzie się dziwnie patrzą, a nawet sprawiaja wrażenie zaniepokojonych, że ktoś biegnie w ich stronę

stracony, mam tak samo zmęczenie przewyższa ból psychiczny- dokładnie

Ja biorę żeń szeń z witaminami i już tak intensywnie nie reaguję na wysiłek. Jestem już po 5 sesjach więc organizm się nieco przyzwyczaił. Zauważyłam, że spinning pełni u mnie funkcję terapeutyczną również ze względu na świetną atmosferę podczas zajęć. Jak leci fajna muzyka, instruktor się drze dopingująco i cała grupa pedałuje aż iskrzy to czuję się niemal jak na jakiejś imprezie, zwłaszcza jak wejdę w rytm. No i ta satysfakcja po zejściu z roweru, że się po raz kolejny dało radę, chociaż pot kapał na podłogę. Bezcenna!

Podbijam wątek, chętnie poczytam o waszych doświadczeniach ze sportem i ruchem.

Ja mam zupełnie odwrotnie. ostatnio dopiero odkryłam jak duża jest zależność między psyche i fizis.

Po pierwsze, zajebista jest satysfakcja, kiedy pomimo złego samopoczucia/pogody/lenistwa etc zmobilizuje się i pójde pobiegać. w innym wypadku, straciłabym kolejną godzine przed kompem, udając że pracuje albo nawet nie próbując udawać. siłą rzeczy, jak człowiek biegnie jest silniej skupiony na oddechu i samym biegu niż na pozostałych przyziemnych problemach.

Od niedawna co prawda wkręciłam się w systematyczne bieganie, ale ta regularność wyznacza troche lepszy rytm codzienności. no i zapewnia zdrowszy sen, co jest pozytywnym skutkiem ubocznym którego się nie spodziewałam. porównuje wysiłek fizyczny trochę np do wizyty u fryzjera, chodzi o to że zrobiłam coś dla siebie. Na początku byłam tak zajarana, ze żałowałam że nie zaczęłam wcześniej bo może fala depresji, byłaby nieco mniejsza :)

W temacie samego biegania, polecam książkę H. Murakami, "o czym mówię, kiedy mówie o bieganiu" baardzo ciekawa pozycja, troche inna od pozostałych tego autora, ale warta uwagi!!