Hej !

[Krzysiekkk]

Postanowiłem założyć konto tutaj i opowiedzieć o swoim problemie, w sumie pewnego rodzaju pułapce czy klatce bez wyjścia w jakiej się znalazłem.

 

Odnoszę wrażenie ,że jest to taka swojego rodzaju mieszanka nerwicy, depresji, braku poczucia sensu i bezcelowości.

Wszystko zaczęło się w zasadzie 8 lat temu kiedy w wypadku zginęła moja partnerka, wpadłem wtedy w taki totalny stan nicości, przez rok w zasadzie byłem jak chodzący trup.

Potem za namową rodziny zapisałem się na terapie, brałem różnego rodzaju leki od ssri do innych tego rodzaju tworów.

O ile poprawa jakaś była to na lekach czułem się po prostu kompletnie jak nie ja, jakbym miał wyłączoną kompletnie empatie, jakieś odczucia, na niczym mi nie zależało, nic mnie nie cieszyło, takie życie z dnia na dzień. 

Terapie w sumie też wydawały mi się kompletnie jałowe, sprowadzające się do powtarzania banałów, droga donikąd.

 

Dlatego to rzuciłem i wrzuciłem na luz, dałem czasowi zrobić swoje i o ile pewne dolegliwości minęły, nerwica czasem ma swoje epizody ale nauczyłem się z nimi żyć i je "kontrolować", o ile można to tak ująć.

Natomiast nadal tkwię w takim poczucie ,że nie umiem na nowo zacząć żyć, cieszyć się zwyczajnie życiem, małymi pierdołami, wszystko robię maszynowo, dom, praca, dom praca...

 

Każda próba nowej relacji kończyła się raczej dośc szybko, zwyczajnie nie umiałem dać z siebie 100 %. 

Zawsze uważam ,że albo coś trzeba robić w 100 % albo wcale, dlatego dałem sobie spokój bo czułem się nie fair, nie mogąc dać drugiej osobie 100 % zaangażowania, nie uznaję substytutów czy jakiś różnych tego rodzaju gierek, plastrów itp itd.

 

Chciałem zapytać się tutaj czy ktoś może miał  w życiu podobne doświadczenie, znalazł jakąś drogę albo chociaż wskazówkę jak poradzić sobie z przeszłością i uwolnić mózg?

Zaznaczam ,że oczywiście nie negują terapii czy leków, wielu osobom to pomaga , natomiast w moim wypadku jak wspomniałem wyżej , było to poczucie straconego czasu a na lekach czułem się jak zombie a nie człowiek.

 

Dzięki i pozdrawiam !

[Dalila_]

Bardzo współczuję straty. Wydaje mi się że nie jesteś po prostu jeszcze gotowy na nowy związek i stąd nie ma tego pozytywnego wpływu nowej relacji. A jak inne relacje z kolegami i ze znajomymi wyglądają ?

[shadow_no]

Godzinę temu, Krzysiekkk napisał(a):

Zaznaczam ,że oczywiście nie negują terapii czy leków, wielu osobom to pomaga , natomiast w moim wypadku jak wspomniałem wyżej , było to poczucie straconego czasu a na lekach czułem się jak zombie a nie człowiek.

Często branie/nie branie leków to jest kompromis pomiędzy tym, co możesz robić a co byś chciał. Na mniejszych dawkach zwykle człowiek nie jest zombie a jednak terapeutyczne działanie już występuje. Czasem można zapomnieć o tym, że nie trzeba od razu wchodzić na końskie dawki jeśli nie ma aż takiej potrzeby. Albo gdy skutki uboczne są równie uciążliwe jak nasze "fabryczne samopoczucie".

 

Godzinę temu, Krzysiekkk napisał(a):

Każda próba nowej relacji kończyła się raczej dośc szybko, zwyczajnie nie umiałem dać z siebie 100 %. 

Zawsze uważam ,że albo coś trzeba robić w 100 % albo wcale, dlatego dałem sobie spokój bo czułem się nie fair, nie mogąc dać drugiej osobie 100 % zaangażowania, nie uznaję substytutów czy jakiś różnych tego rodzaju gierek, plastrów itp itd.

Ostatnio mi ktoś powiedział, że w relacjach wystarczy po prostu być i nie trzeba dawać z siebie 100%. Jest w tym sporo racji. Może po prostu nie traktuj relacji jako zobowiązania i przymusu bycia najlepszą wersją samego siebie tylko po prostu sobie bądź

[Krzysiekkk]

4 godziny temu, Dalila_ napisał(a):

Bardzo współczuję straty. Wydaje mi się że nie jesteś po prostu jeszcze gotowy na nowy związek i stąd nie ma tego pozytywnego wpływu nowej relacji. A jak inne relacje z kolegami i ze znajomymi wyglądają ?

Tutaj wydaje mi się ,że problemów nie mam, ale wiesz, takie relacje z kolegami czy znajomymi nie wymagają aż takiego zaangażowania emocjonalnego, także przychodzą łatwiej, przynajmniej tak mi się wydaje.

[Illi]

2 godziny temu, Krzysiekkk napisał(a):

Tutaj wydaje mi się ,że problemów nie mam, ale wiesz, takie relacje z kolegami czy znajomymi nie wymagają aż takiego zaangażowania emocjonalnego, także przychodzą łatwiej, przynajmniej tak mi się wydaje.

Pytanie kto wymaga od Ciebie zaangażowania emocjonalnego w 100%. Ty czy potencjalne partnerki? No i co Ty rozumiesz przez to zaangażowania w 100%? 

[Dalila_]

3 godziny temu, Krzysiekkk napisał(a):

Tutaj wydaje mi się ,że problemów nie mam, ale wiesz, takie relacje z kolegami czy znajomymi nie wymagają aż takiego zaangażowania emocjonalnego, także przychodzą łatwiej, przynajmniej tak mi się wydaje.

No na pewno łatwiej się je buduje a w związku musi być dobrze żeby mógł w ogóle być. Mam coś podobnego bo też nie potrafię wejść w związek bo czuje że jak jest żal za czymś z przeszłości to tak jakbyś oszukiwał tą drugą osobę nie wiem jak to wyjaśnić. Chociaż stawiam karty jasno dlaczego nie próbuje w związki. Myślę że gdybym spróbowała to skutek byłby taki sam jak u Ciebie

No ale to nie jest twoje  największe zmartwienie teraz, tylko żebyś poczuł chec do życia. A to wyżej to wg mnie zmieni tylko czas. Bo każdy ma swój czas żałoby jeden ma rok A inny 10 lat

[Dalila_]

 

7 godzin temu, shadow_no napisał(a):

Ostatnio mi ktoś powiedział, że w relacjach wystarczy po prostu być i nie trzeba dawać z siebie 100%. Jest w tym sporo racji. Może po prostu nie traktuj relacji jako zobowiązania i przymusu bycia najlepszą wersją samego siebie tylko po prostu sobie bądź

Jemu chyba chodziło że nie daje sto procent w sensie że nie czuje się tak przywiązany jak ta 2 strona jakby wypadało kiedy strony coś już zadeklarowaly

I dlatego nie jest w stanie dawać sto procent zaangazowania w te twory zwiazkow z tymi dziewczynami

Ja tak zrozumialam ale ciekawe co powie

[shadow_no]

3 minuty temu, Dalila_ napisał(a):

 

Jemu chyba chodziło że nie daje sto procent w sensie że nie czuje się tak przywiązany jak ta 2 strona jakby wypadało kiedy strony coś już zadeklarowaly

A może tak. Ale to moja odpowiedź i tak ma sens xd

[Krzysiekkk]

3 godziny temu, Dalila_ napisał(a):

 

Jemu chyba chodziło że nie daje sto procent w sensie że nie czuje się tak przywiązany jak ta 2 strona jakby wypadało kiedy strony coś już zadeklarowaly

I dlatego nie jest w stanie dawać sto procent zaangazowania w te twory zwiazkow z tymi dziewczynami

Ja tak zrozumialam ale ciekawe co powie

Bingo, dokładnie o to mi chodziło i w tym jest mój problem...Kiedy robi się poważnie, mam problem w tym 100 % przywiązaniu, ciągle czuję jakiś taki strach ,że znowu coś złego się wydarzy i to mnie blokuje.

Źle to ubrałem w słowa i nie chodziło mi o 100 % najlepsza wersje siebie, tylko to przywiązanie.

 

Jak robi sie poważnie to z jednej strony chcę w to iść, z drugiej ogarnia mnie strach ,że znowu może się wydarzyć coś takiego jak 8 lat temu i zaczynam się blokować...Brzmi pewnie absurdalnie ale tkwię w takiej klatce do której nie mam klucza.

[Krzysiekkk]

I ten strach i sytuacja z którą nie potrafię sobie poradzić też powoduję ten spadek radości z życia.

 

Jak wspomniałem na początku próbowałem terapii, trzech terapeutów ale sam nie wiem, po każdych takich sesjach odnosiłem wrażenie ,że to wszystko juz wiem, to wszystko rozumiem i nie czułem żadnego progresu.  Było to bardziej takie klepanie sloganów i dreptanie w miejscu.

[Doktor Indor]

@Krzysiekkk, bardzo współczuję ci straty. Moje kondolencje.

 

Moim zdaniem ty nadal nie przeżyłeś żałoby po tej stracie. Leki mogą pomóc zakopać traumę, zdusić, mogą pomóc żyć, ale nie pomogą sobie z nią poradzić na stałe.

To wszystko, o czym mówisz, ten brak chęci do życia, to emocjonalne odrętwienie, brak możliwości zaangażowania się w relację, to są tylko objawy. Przyczyną jest ten wypadek, trauma z nim związana i nieprzeżyta żałoba.

 

Traumę trzeba przeżyć, poczuć, a po stracie ukochanej osoby przeżyć żałobę. Czasem trwa to latami.

 

Jeśli zdecydowałbyś się jeszcze raz na terapię, to poszukaj takiej, która specjalizuje się stricte w „przerobieniu” traumy. Może EMDR nie byłoby złym wyborem. Tylko sam musisz być na to gotowy.

[Dalila_]

3 godziny temu, Krzysiekkk napisał(a):

I ten strach i sytuacja z którą nie potrafię sobie poradzić też powoduję ten spadek radości z życia.

 

Jak wspomniałem na początku próbowałem terapii, trzech terapeutów ale sam nie wiem, po każdych takich sesjach odnosiłem wrażenie ,że to wszystko juz wiem, to wszystko rozumiem i nie czułem żadnego progresu.  Było to bardziej takie klepanie sloganów i dreptanie w miejscu.

Też tak miałam to chyba dość częste

[Dalila_]

Nie więc co więcej mogę doradzić. Jak Ci bardzo zależy żeby być z kimś to może postaw sprawę jasno może trafisz na taką dziewczynę co nie będzie zupełnie naciskać i cieszyć się będzie z tych małych rzeczy jakie możesz dam od siebie... jeśli czujesz że związek ci przyspieszy wyjście z żałoby, jeśli czujesz że nie to może daj sobie wolność i czas. Czas goi rany, życzę żebyś kiedyś odzyskał radość pełne zdrowie