Czy to normalne i możliwe?

[antoni97]

Witam

 

Prawda o mnie jest taka, że nie mogę przestać rozpamiętywać przeszłości. Otóż w przedszkolu jeszcze byłem normalny, normalnie gadałem. A jak już poszedłem do zerówki to nagle mowa mi stanęła. Już wtedy u Psychologa stwierdzona niedojrzałość emocjonalna. Miałem echolalie, ale krótko. W drugiej podstawówki poszedłem na terapię sensoryczną i po niej zacząłem normalnie gadać i kontaktować. Czy to normalne, że w wieku 6ciu lat nagle przestałem mówić i czy możliwe żeby właśnie terapia sensoryczna mi pomogła z mową?

 

Ps. Zawsze później się rozwijalem emocjonalnie

[Fuji]

Masz tu i teraz. Myślisz o czymś czego nie ma. Przeminęło i nie wróci. Nie istnieje. 

Martwiąc się o przyszłość masz to samo. Zadręczasz się czymś co także nie istnieje. 

Nie wracaj myślami do tego co było. Skasuj to jak plik w komputerze. Staraj się wyłapywać tą myśl i zamieniać na inną. 

Z czasem będzie tego mniej i mniej. 

 

[mała_mi123]

Godzinę temu, little angel napisał(a):

ja bym zadała inne pytanie - czy to normalne i możliwe, żeby w wieku 28 lat (zakładam po roczniku w nicku), dalej rozpamiętywać to, co się robiło/nie robiło w wieku 6 lat?! 

 

Raczej nie, chyba że na zasadzie miłych wspomnień. Budowanie fortec z piasku, zupy z zebranych na łące ziół, ulubione zabawki i bajki. Sadzanie pluszaków przed mala tablica i pisanie im kreda tematu lekcji, odpytywanie ich i zaznaczanie obecności w zeszycie. Kredki, flamastry. Itp, itd. Ale nie wiem co w przypadku dzieci z trudnym / traumatycznym dzieciństwem. Czy może mają ruminacje na ten temat.

[Dalila_]

46 minut temu, mrNobody07 napisał(a):

Może wskazywać to na rozpamiętywanie, ruminacje po traumie. Te myśli są natrętne , po mimo wielu lat od czasu wydarzenia, okoliczności, sytuacji

Takie myśli mogą „prześladować” nawet przez całe życie.

Tak, mogł np. stracić mowę przez traumatyczny wydarzenie jako świadek lub uczestnik

[mała_mi123]

W dniu 18.09.2025 o 13:22, mała_mi123 napisał(a):

 

Raczej nie, chyba że na zasadzie miłych wspomnień. Budowanie fortec z piasku, zupy z zebranych na łące ziół, ulubione zabawki i bajki. Sadzanie pluszaków przed mala tablica i pisanie im kreda tematu lekcji, odpytywanie ich i zaznaczanie obecności w zeszycie. Kredki, flamastry. Itp, itd. Ale nie wiem co w przypadku dzieci z trudnym / traumatycznym dzieciństwem. Czy może mają ruminacje na ten temat.

Btw, jeden z pluszaków - moich uczniów - był zawsze nazywany Teodorem. Inny Horacym. Jako mała dziewczynka uwielbiałam te dwa imiona.

[mała_mi123]

47 minut temu, little angel napisał(a):

nie dziwię się, piękne imiona  o pięknym znaczeniu

Mój zwichrowany mały mózg zaczerpnął te imiona, z tego co pamiętam, z serialu dr Quinn. Także long time ago, o long Johnson

[Bratek91]

"Prawda o mnie jest taka, że nie mogę przestać "rozpamiętywać przeszłości." 

 

Ja mam to samo za dużo mam złych decyzji podjętych w przeszłości ale to nie do końca moja wina bo miałem nerwicę(ale wpisano padaczka) od urodzenia albo od gimnazjum i nikt mnie nie wspierał, rodzina narzucała mi też co mam robić i nadal tak jest. Czasu nie cofnę. Z 10 czy 15 lat zmarnowanych życia nie potrzebnie chodziłem na studia i do liceum skoro byłem chory. Po to tylko żeby mieć papierek dyplom i tyle? Nawet mi nie radzili iść kilkanaście lat temu do psychiatry(nawet nie wiedziałem kim jest psychiatra zza młodu więc sam bym nie poszedł) czy jakiegoś innego lekarza np psycholog, neurolog.  Teraz chodzę do neurologa.Życie miałbym ciekawsze. U mnie w podstawówce nie przypominam sobie czy był jakiś psycholog, pedagog. Jak się czegoś nie leczy to stan zdrowia przecież może się pogorszyć. 

Nie wiedziałem co to echolalia ale już wiem wyszukałem w necie.

 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez Bratek91