Skocz do zawartości
Nerwica.com
Szukaj w
  • Więcej opcji...
Znajdź wyniki które...
Znajdź wyniki...
Kingar

Co mam robić?

Rekomendowane odpowiedzi

Cześć. Mam niezły mętlik w głowie i potrzebuję rady kogoś bardziej ogarniętego.

 

Historia jakich wiele, z małym specjalnym dodatkiem. Niecały rok temu zakończyłem swój związek z dziewczyną, byliśmy raptem 3-4 miesiące. To było wielkie zakochanie, masa emocji. Po drodze jednak wyszły na wierzch jej problemy z bulimią. Starałem się ją wspierać jak mogłem, ale zaczęła mnie coraz bardziej odpychać, aż w końcu uznałem, że nie ma co tego męczyć i odszedłem. Przez kolejne kilka miesięcy mieliśmy sporadyczny kontakt. Spotkaliśmy się po wakacjach żeby się pogodzić. Dowiedziałem się, że była na skraju wygłodzenia, wszystko wyszło na jaw i podjęła (przymuszone leczenie). Potem spotkaliśmy się jeszcze kilka razy a to na moich urodzinach,a to byliśmy razem na też na studniówce. No właśnie...

 

Generalnie podczas tych spotkań, gdzie się widzieliśmy przez grono wspólnych znajomych, to zawsze ją przyłapuje na tym, że często na mnie zerka, a raz czy dwa to było takie celowe obserwowanie mnie. Kilka razy też zauważyłem, że żartując patrzy jak zareaguje. Powiedzenie, że ona jest nieśmiałą osobą, to jest za mało. To jest tak kompletnie zamknięty człowiek, po którym ciężko zobaczyć jakiekolwiek emocje, dlatego mi trudno cokolwiek z niej wyczytać. To ten typ, że potrafi siedzieć na imprezie dwie godziny milcząc, jeśli go o coś nie zapytasz. Kiedy jakiś czas po studniówce napisała sama z siebie "jak tam?" to szczęka mi opadła. Nic wielkiego, ale jak na nią to naprawdę "wow". Mam mętlik totalny, bo nie wiem czy ona może coś jeszcze czuć? Z jednej strony już z dwa razy wspomniała, że musimy iść się czegoś napić dla rozluźnienia, a z drugiej strony mam wrażenie, że to trochę za mało, by sobie robić nadzieje na cokolwiek. To jest naprawdę najbardziej nietypowa dziewczyna jaką znam...

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Na pytanie "czy ona może coś do Ciebie czuć", tylko ona będzie w stanie Ci odpowiedzieć.

Natomiast na pytanie "co robić w tej sytuacji" - wg mnie najlepiej rozważyć, czy "plusy" tej relacji będą przeważać nad "minusami". Co w Waszym związku było wartościowe, a co nie; co Cię przyciągało do niej - dlaczego akurat ona była (lub nadal jest) ważną osobą w Twoim życiu; dlaczego Ty dla niej byłeś (lub jesteś) ważną osobą w życiu; czy to, że ona jest tak bardzo zamknięta w sobie jest dla Ciebie do zaakceptowania czy może jednak irytuje Cię; czy to co dobre (i złe) w Waszej relacji ma szansę się powtórzyć czy zmienić.

Myślę, że odpowiedzi na takie lub podobne pytania pomogą Ci rozwiać Twoje wątpliwości.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Gość

Kingar, skoro raz nie wytrzymales to nie pakowac sie drugi. Do tej samej rzeki sie nie wchodzi 2 razy.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Kingar, skoro raz nie wytrzymales to nie pakowac sie drugi. Do tej samej rzeki sie nie wchodzi 2 razy.

 

To prawda, ale to dlatego, że rzeka płynie i nigdy nie jest taka sama. Inaczej, wszystko się zmienia. :-))

Ludzie często zapominają o prawdziwym znaczeniu tego przysłowia. :D

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Kingar, skoro raz nie wytrzymales to nie pakowac sie drugi. Do tej samej rzeki sie nie wchodzi 2 razy.

 

To prawda, ale to dlatego, że rzeka płynie i nigdy nie jest taka sama. Inaczej, wszystko się zmienia. :-))

Ludzie często zapominają o prawdziwym znaczeniu tego przysłowia. :D

Dla agusiaww to zbyt trudne jest. :mrgreen:

Nie wiem - spotkaj sie z nią (znaczy zaproś). Pogadaj - bez ściemy. Zapytaj, czy co widzisz jest faktem, czy Twoją iluzją. Zależnie od odpowiedzi i własnego stanu - zdecyduj. Nikt nie zdecyduje lepiej niż Ty, bo to Twoje życie jest.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Gość

NN4V, wystarczy że dla ciebie łatwe :mrgreen: zgaduje że piszesz na własnym przykładzie i raz moczysz raz nie :shock:

 

Kingar, I tak się musisz zastanowić czy warto bo jak znowu będą problemy a będą to czy dasz radę czy znowu zwiejesz.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
NN4V, wystarczy że dla ciebie łatwe :mrgreen: zgaduje że piszesz na własnym przykładzie i raz moczysz raz nie :shock:

...

Najczęściej zamaczam. :mrgreen:

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Macie rację. Tylko jest we mnie taki irracjonalny strach, że jak wyjdę z taką rozmową, to mnie po prostu wyśmieje. Prawda jest taka, że w sumie to wszystko opiera się na przypuszczeniach. To, że kilka razy przyłapałem na obserwacji mnie nie uprawnia mnie do wymyślania nie wiem jakich interpretacji. :? Najgorsze jest to, że z dziewczynami sobie zawsze dobrze radziłem i wynikało to z tego, że dosyć dobrze umiałem odczytywać sygnały - np. wiedziałem kiedy dziewczyna mnie ignoruje, bo chce zwrócić uwagę, a kiedy olewa, bo po prostu chce mnie spławić. :great: A tutaj? Nieprzenikniony mur.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Gość

Kingar, moze sie obawia ze znowu sie nie uda, ale tez ją coś ciagnie skoro sie odzywa...

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Możecie mi pomóc zrozumieć jeszcze jedną kwestię? Od naszego rozstania minie niedługo rok. Myślę, że to całkiem sporo czasu, aby sobie pewne rzeczy w głowie uporządkować, a mimo to mam problemy. Co jakiś czas dopada mnie jakiś amok psychiczny, tj. mam ogromne wyrzuty sumienia, że ją zostawiłem, że nie wytrwałem. Z drugiej strony ona pod koniec związku sprawiała dosłownie wrażenie jakby mną gardziła i męczyła się w moim towarzystwie. Czasem też się gubię w tym jak ją postrzegam - raz widzę w niej biedną, skrzywdzoną osobę, a czasem wyrachowanego człowieka. Próbuję naprawdę wszystkiego, ale jak te myśli mnie dopadną, to nie mam sposobu by je odgonić. Czy to ja jestem wariatem? :hide: Kilka związków w życiu przeszedłem i nigdy tak po żadnym nie reagowałem...

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Mam wątpliwości czy warto takie myśli odganiać - może jednak są wartościowe.

Czemu masz wyrzuty sumienia z powodu niewytrwania? Czy to źle mieć własną granicę wytrzymałości? Czy to źle, że odszedłeś od kogoś, kto Cię odpychał? Czy byłoby lepiej, gdybyś to odpychanie zniósł i nadal trwał w tym związku?

Co do postrzegania jej raz jako biednej i skrzywdzonej, a raz jako wyrachowaną - może wyrachowana stawała się po to, by dać Ci do zrozumienia, byś nie litował się nad nią, by łączyła Was miłość, a nie litość. Z resztą ostatnią rzeczą, jaką potrzebują osoby "z przeszłością", zagubione (czy jak je jeszcze nazwać), to litość. Najlepszą pomocą dla takich osób jest naturalność/"normalność" - obserwując ją wiedzą do czego dążyć.

Co do takiego, a nie innego reagowania - może zainwestowałeś zbyt dużo siebie w ten związek, a otrzymałeś niewiele w zamian?

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Mam wątpliwości czy warto takie myśli odganiać - może jednak są wartościowe.

Czemu masz wyrzuty sumienia z powodu niewytrwania? Czy to źle mieć własną granicę wytrzymałości? Czy to źle, że odszedłeś od kogoś, kto Cię odpychał? Czy byłoby lepiej, gdybyś to odpychanie zniósł i nadal trwał w tym związku?

Co do postrzegania jej raz jako biednej i skrzywdzonej, a raz jako wyrachowaną - może wyrachowana stawała się po to, by dać Ci do zrozumienia, byś nie litował się nad nią, by łączyła Was miłość, a nie litość. Z resztą ostatnią rzeczą, jaką potrzebują osoby "z przeszłością", zagubione (czy jak je jeszcze nazwać), to litość. Najlepszą pomocą dla takich osób jest naturalność/"normalność" - obserwując ją wiedzą do czego dążyć.

Co do takiego, a nie innego reagowania - może zainwestowałeś zbyt dużo siebie w ten związek, a otrzymałeś niewiele w zamian?

 

Twoje słowa o litości coś mi przypomniały. Kiedyś (niedługo przed rozstaniem) mieliśmy taką rozmowę, bardzo się otworzyła ze swojego cierpienia, płakała. Dosłownie drżała. Przytuliłem ją wtedy mocno i powiedziałem, że ją kocham. Potem jeszcze odbyliśmy taką rozmowę, w której jej powiedziałem, że kiedy mi pokazała swoje słabości, to ją pokochałem jeszcze bardziej. Ona tylko odpowiedziała "szkoda, że w taki sposób...".

Chyba mogła to odbierać jako litość. :(

 

Mądrzy ludzie są tu na forum.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Owszem, mogła zinterpretować Twoje zachowanie jako litość nad nią. Równie dobrze mogła się obawiać (na podstawie swoich wcześniejszych doświadczeń), że ktoś wykorzysta jej słabości przeciw niej.

 

Dla mnie intrygujące jest, dlaczego wszedłeś w tę relację. Dlaczego związałeś się z kobietą, która miała (lub ma) spore problemy - dlaczego ona, a nie jakaś inna z "mniejszym bagażem"? Spełniasz się w relacjach, w których występujesz w roli opiekuna? Nie brak Ci w takich relacjach równowagi, partnerstwa?

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Dla mnie intrygujące jest, dlaczego wszedłeś w tę relację. Dlaczego związałeś się z kobietą, która miała (lub ma) spore problemy - dlaczego ona, a nie jakaś inna z "mniejszym bagażem"? Spełniasz się w relacjach, w których występujesz w roli opiekuna? Nie brak Ci w takich relacjach równowagi, partnerstwa?

 

Szczerze to początki nic takiego nie zapowiadały. Dopiero w trakcie wszystko wyszło. Brak komunikacji mnie uwierał i doprowadzał do szaleństwa, dlatego pewnego dnia postanowiłem przerwać błędne koło i poinformowałem jej rodzinę przez brata, który jest moim najlepszym przyjacielem. Powiem szczerze, że temat zaburzeń dotychczas dla mnie nie istniał. Moje poprzednie związki były bardzo zdrowe, a rozpadały się, bo na pewnym etapie rozmijały się cele życiowe moje czy moich partnerek. :bezradny:

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Brak komunikacji mnie uwierał i doprowadzał do szaleństwa,
Skoro wtedy brak komunikacji Ci przeszkadzał, to czy teraz mogło by być podobnie?

 

Pewnie, że tak. Nie ukrywam jednak, że na początku się potrafiliśmy komunikować i to bardzo dobrze. "Doświadczenie to rzecz, którą nabywam po tym jak było nam potrzebne", mądre zdanie. :DD

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się

×