Nieumiejętność podejmowania decyzji. Chaos w głowie.

[Zupapomidorowa]

Jak już większość stałych forumowiczów wie jestem DDA i DDD. Mam objawy nerwicowe i chyba depresje.

Dziś na terapii wyszło mi, że mam problem w podejmowaniu właściwych decyzji. Coś jakbym nie umiała słuchać własnego wewnętrznego głosu i stawiania granic. Takim przykładem jest to, że jeśli usłyszę od kogoś że 26 lat to młody wiek i wszystko przede mną mój humor poprawia się i zaczynam w to wierzyć. Jeśli gdzieś usłyszę inną opinię np. że 26 lat to już jest staropanieństwo i generalnie już z górki dla kobiety to siada w tym czasie moje poczucie własnej wartości. Nie ma we mnie czegoś co mogłoby być filtrem nazwijmy go takiego własnego kręgosłupa moralnego czy światopoglądowego, który przetwarzał by informacje tak abym nie robiła sobie krzywdy złym myśleniem o sobie. Te sprzeczności które są na zewnątrz powodują chaos w mojej głowie i zamiast działać w życiu to ja wyhamowuje, popadam w doły bo ciągle muszę tłuc się z myślami?

Czy to jest syndrom jakiejś konkretnej choroby? Czy ktoś tak ma?

[Gość]

Chyba większość osób z DDA/DDD tak ma, ale da się z tym walczyć

[Zupapomidorowa]

Kokojoko, ale jak? Jednego dnia myślę sobie, że np. moja lekka nadwaga dodaje mi uroku, żeby następnego dnia myśleć że wyglądam jak gówno i nie jestem nikogo warta.

[Gość]

Musisz być bardziej pewna siebie. Wtedy Twoje decyzje i Twoje postrzeganie nie będzie tak bardzo zależne od innych. Mi pomaga z tym walczyć terapia i odcięcie się od toksycznych osób.

Nie wiem jak jest u Ciebie w domu, ale ja byłam wiecznie krytykowana. Cokolwiek bym nie zrobiła, zawsze było źle. Przyzwyczaiłam się do tego, że postrzegam swoją osobę i swoje działania poprzez to co mówią inni.

Teraz nie pozwalam na to, żeby inni mówili mi co powinnam itd. Chcę sama podejmować decyzje i nie słyszeć ich komentarzy. Nie interesują mnie bo nic pozytywnego nie wnoszą do mojego życia. Jedynie sieją zamęt. Moja matka nie potrafiła tego zrozumieć, więc juz nie rozmawiamy ze sobą i jest lepiej. Im mniej toksycznych ludzi dookoła tym człowiek spokojniejszy...

Edytowane 3 Grudnia 2013 przez Gość

[Zupapomidorowa]

Kokojoko, mi dziś terapeutka powiedziała, że jak ona gdyba różne pierdoły to ja przytakuje. Mój ex też twierdzi, że da się mnie "urobić". Czasami próbuje się położyć i posłuchać siebie. Zadaje sobie wtedy pytanie - Patka czego ty chcesz i za co siebie lubisz - no i dupa, chaos. Myślę, że lubię np. swoje nogi aby za chwilę pomyśleć że jednak nie bo są grube. Albo cieszę się że jestem malarką jednak za chwilę myśl, że to gówno nie robota, szkoda że nie mam konkretnego zawodu takiego jak np. lekarz. Ja piernicze...

[Gość]

Myślę, że lubię np. swoje nogi aby za chwilę pomyśleć że jednak nie bo są grube. Albo cieszę się że jestem malarką jednak za chwilę myśl, że to gówno nie robota, szkoda że nie mam konkretnego zawodu takiego jak np. lekarz. Ja piernicze...

 

Mam tak samo... To chyba niska samoocena i syndrom DDA/DDD... Nigdy nie jestem do końca zadowolona z siebie - zawsze mogłoby być lepiej...

Chyba tylko terapia może to zmienić...

[Zupapomidorowa]

Kokojoko, strasznie męczący jest taki stan, bo człowiek próbuje znaleźć rozwiązanie a nie potrafi...

[Gość]

Wiem... Mam tyle planów na życie a zawsze z tyłu głowy pojawia się myśl: "Co powiedzieliby na to rodzice? Czy pochwaliliby moją decyzję?". Nosz k... Dwadzieścia parę lat a myślenie jak dzieciak... Wkurza mnie to!

Ale walczę...

 

[Zupapomidorowa]

Kokojoko, świetny mem.

Mnie uczy moja psycholog dobrego do siebie podejścia. Np. przychodzę do niej i mówię, że bicie dzieci jest złe bo tak czuje ... no ale nie jestem pewna, jest tyle opinii na ten temat itp. Ona wtedy daje mi do zrozumienia, że mam racje i już do tego nie wracam bo wiem. Ale jest jeszcze tyle spraw ech...

Poza tym ona jeszcze nie wie skąd mi się wzieła ta nieumiejętność podejmowania decyzji. Ciekawe czy jeśli wyjdzie to na terapii to to jakoś pomoże i się wszystko poukłada

[Gość]

Poukłada się... Wierzę w to

[Po prostu maciek]

Często tez mam ten problem z podejmowaniem decyzji. Nie potrafię podjąć żadnej konkretnej. Od spraw błahych jak np co robić danego dnia albo gdzie pójść do spraw poważnych jak np wybór zawodu. Masakra.

[mark123]

Wiem... Mam tyle planów na życie a zawsze z tyłu głowy pojawia się myśl: "Co powiedzieliby na to rodzice? Czy pochwaliliby moją decyzję?". Nosz k... Dwadzieścia parę lat a myślenie jak dzieciak... Wkurza mnie to!

Ale walczę...

Też przy podejmowaniu decyzji mam podobne myśli; "co na to rodzice? czy byliby na mnie źli za taką decyzję?"

[Harpija]

Również mam podobnie. Czasem dochodzi od tego, że nie mogę podjąć jakiejś decyzji jeśli ktoś jej nie poprze, nie powie mi że mam racje i też by zrobi w ten sposób. Jak znajdzie się osoba, która się ze mną nie zgadza... Potrafię bardzo przekonująco przedstawić swój punkt widzenia, choć wtedy już zaczynam wątpić w to co mówię ale... dążę do tego by ktoś poparł moje zdanie. Jak już tak się zdarzy jestem zadowolona, że każdy ma takie zdanie jak ja więc moja decyzja będzie słuszna. Ostatnio miałam problem z wyjazdem do domu. Planuję jechać do domu do mamy swojej już od miesiąca, ale za każdym razem jak mówię że jadę.. nikt nic nie mówi tylko przytakuje. Więc ja przekładam wyjazd aż ktoś mi powie żebym pojechała konkretnego dnia i że to popiera, że nie robię nic źle :|

 

Boję się co moja mama pomyśli jak będę z ojcem mojego dziecka, i jestem już bliska by odejść..

 

 

Ja na prawdę potrzebuję terapii :)

 

Luktar, myślę że jak jest dobry psychoterapeuta, to potrafi człowiekowi pomóc. Trzeba być dobrej myśli

[Gość]

Czasem dochodzi od tego, że nie mogę podjąć jakiejś decyzji jeśli ktoś jej nie poprze, nie powie mi że mam racje i też by zrobi w ten sposób. Jak znajdzie się osoba, która się ze mną nie zgadza... Potrafię bardzo przekonująco przedstawić swój punkt widzenia, choć wtedy już zaczynam wątpić w to co mówię ale... dążę do tego by ktoś poparł moje zdanie. Jak już tak się zdarzy jestem zadowolona, że każdy ma takie zdanie jak ja więc moja decyzja będzie słuszna.

 

U mnie to samo...

[bedzie.dobrze]

Problem polega na tym, ze boimy sie podejmować decyzje...bo chcielibysmy, aby podjeta decyzja byla zawsze trafna...nas przerazaja konsekwencje podjetej decyzji. Prawda jest taka, ze nie da sie w zyciu uniknac rozczarowac i porazek...to normalna czesc zycia...to jest wlasnie branie odpowiedzialnosci za swoje decyzje.

[monk.2000]

Odwołuję się do pierwszego posta. Chorobą to może być co najwyżej to, że dopatrujesz się tu choroby.

Zwykła ludzka cecha po prostu.

 

Dla mnie jedyna metoda to nie przejmowanie się zbytnio losowymi myślami. Jak obserwuję swoje własne, to widzę, że często są one ze sobą sprzeczne. Raz myślę, że jest tak, raz że inaczej. Jest jakiś prąd myślowy, który uznaje, ze na prawdę składa się ileś różnych poglądów i one dopiero ukazują rzeczywistość w odpowiednim świetle.

 

Ja miałem podobny problem z tym jak więcej czytałem na tematy światopoglądowe. Na raz tyle sprzecznych idei wparowało mi do głowy. Ostatecznie pomogło mi zwiększenie elastyczności na różne opinie i umiejętność tolerancji. Teraz wszelkie sprzeczki ideologiczne wydają mi się zbędne, bo widzę, że każdy ma trochę racji, ale za bardzo się przy niej okopuje i potem powstają niepotrzebne spięcia między ludźmi.

[Kaźmisz]

Co do podejmowania decyzji, mam ten sam przypadek - ciągłe szukanie aprobaty, potwierdzenia. Najgorsze jest, gdy rodzina mówi "musisz sam podjąć decyzje", a punkt widzenia najlepszego przyjaciela nie pokrywa się z Twoim :) Ciężko wtedy stwierdzić czy to DDA czy niedojrzałość.

[mark123]

Ja mam różnie, czasem chcę, aby ktoś potwierdził, że moja decyzja jest słuszna, a czasem, żeby ktoś podjął ją całkowicie za mnie.