Paniczny strach o najbliższych

[Katika]

Cześć, ja też mam podobny problem. Męczy mnie paniczny (dosłownie) strach o ukochanego. Jego praca opiera się na wyjazdach (nie aż tak bardzo częstych ale jednak). Kiedy jedzie w dalszą trasę po prostu nie mogę usiedzieć w miejscu. Bardzo mnie to męczy, zabiera radość, nie mogę się niczym cieszyć. Wciąż tylko układam czarne scenariusze i strasznie się boję.

Napiszcie czy ktoś z Was sobie z tym jakoś radzi a jeśli tak to w jaki sposób....

[tineczka]

Witaj

 

No cóż.. ja mam podobny problem. Mam faceta, z którym mieszkam już wiele lat. Jednak największy lęk odczuwam myśląc o mojej mamie.. Codziennie do niej dzwonie. Jeśli zdarza się, że nie odbiera ode mnie mnie, np. w przeciągu trzydziestu minut, zaczynam dostawać napadu histerii - wyobrażam sobie jej pogrzeb, płacze, serce mi bije jak oszalałe, robi mi się słabo - czuję jak mdleje.. Takie sytuacje są w moim przypadku niebezpieczne, zważając na fakt, że jestem 100% samodzielna, nie zwierzam się z tego bliskim, no i często jadę wtedy pędem do mamy - samochodem lub motorem. Oczywiście sama do mieszkania nigdy nie idę, bo powtarzam sobie, że jak zobaczę moją mamę, która nie reaguje na moje krzyki, to dostanę zawału serca - wtedy nie pomogę ani jej, ani sobie. Nie ukrywam, to strasznie męczące. Jeśli natomiast jest to dla Ciebie jakikolwiek impuls pocieszający - takie sytuacje mają miejsce wiele razy w ciągu tygodnia!! To jest dopiero bzik.. W ciągu miesiące wylewam bezpodstawnie wiadro łez za moją mamę, przez te wszystkie, chore myśli..

[jolemka]

Witam Was.

Z góry przepraszam bo nie chcę nikogo urazić, ale ucieszyłam się gdy znalazłam ten wątek, bo już myślałam,że ja sama, samiuteńka na tym świecie z takim problemem.Męczy mnie koszmarny strach o mamę, głównie, że umrze a ja tego nie przeżyje bo jak żyć bez niej./ Jestem dorosła, mieszkamy od dawna oddzielnie, samodzielna też jestem/ ale uczepiła się mnie ta francowata nerwica lękowa z dużymi dawkami paniki. Nie ma się co rozpisywać jak reaguję w sytuacji stresogennej bo wszyscy zachowujemy się podobnie.

Nie mogłam już sobie dać rady, jak jeszcze pojawiły mi się myśli samobójcze to pocwałowałam do psychiatry.Pół roku łykam cital + hydroksyzynę /oba w dużych dawkach/ + doraźnie xanax. Poszłam na terapię, nic jeszcze nie mogę powiedzieć bo krótko chodzę.

Macie za sobą terapię, pomaga faktycznie i po jakim czasie / wiem, że to sprawa indywidualna/

Jak sobie z tym rodzajem nerwicy radzić, podzielcie się, jeśli możecie, swoimi doświadczeniami.

[tynkak]

Mam tak samo. Boję się panicznie , gdy np maż jeździ samochodem. Nie chce mu o tym mówić. Szukam pretekstu , aby sprawdzić, czy wrócił, wysyłam smsa z jakimś zapytaniem. Cokolwiek, aby odpowiedział. Gdy wiem, że wybiera się boje się dzień wcześniej. Jest dobrze, gdy w pracy zapomnę, a gdy mam chwilę na telefon już mogę skontaktować się.n Często stoi w korku, albo jest dosłownie chwile później niż sobie założyłam i już mam czarne myśli. Staje się to coraz bardziej męczące. Nie wiem, co będzie, gdy syn zrobi prawo jazdy?

[sagu8]

Witajcie. Również bardzo martwię się o nabliższe osoby - moich rodziców. Od pewnego czasu miewam bardzo złe sny.

Śni mi się, że cierpią albo odchodzą, co powoduje że przez parę kolejnych dni żyję w ciągłym napięciu.

Ten strach pojawił się chyba po zawale ojca wiele lat temu. Niestety jestem podatny na depresyjne myśli i brak wiary w siebie.

Staram się uciekać świat książek. A jak wy sobie radzicie?