Meta - OCD

[joker27]

Chyba nie ma tutaj takiego tematu, ale ja mam coś takiego, plus lęk, nie wiem które napędza które 

 

"Moje meta-OCD to nieustanne, natrętne myślenie o samym fakcie myślenia:

Skanowanie: Wyłapuję jakąkolwiek myśl lub napięcie i natychmiast odpalam wewnętrzny radar.

Meta-ocena: Zamiast treścią myśli, paraliżuję się tym, że w ogóle myślę („Znowu natręctwo? Czy myślę normalnie?”).

Kompulsja umysłowa: Próbuję na siłę kontrolować głowę, sprawdzać swój nastrój i roztrząsać przyczyny.

Lęk przed terapią i sabotażem: Boję się nawet metod leczenia – natychmiast pojawia się natrętna obawa, że techniki nie zadziałają, a ja na przekór będę myślał dalej i wszystko zepsuję.

Wyczerpanie i dołek: Ciągłe pilnowanie własnego mózgu kompletnie wypala mnie psychicznie; to wycieńczenie wywołuje stany depresyjne, które błędnie biorę za dowód, że przegrywam z chorobą."

 

Czy ktoś zmaga się z czymś takim? Jakie leki przyjmujecie? Jakieś terapie czy inne próby wyjścia z sytuacji? 

 

Edytowane Środa o 19:05 przez shadow_no
Poprawiłem formatowanie tekstu

[joker27]

Nie wiem jak zwiększyć czcionkę, skopiowałem z notatnika i już tak zostało... 

[Niewkopomonowana]

Pytanie skieruję do Ciebie. Czy Ty się leczysz?

[joker27]

42 minuty temu, Niewkopomonowana napisał(a):

Pytanie skieruję do Ciebie. Czy Ty się leczysz?

Tak, farmakologicznie, teraz zmieniam znowu leki... Tak wiem terapia, nigdy nie było mnie na nią stać, jak się czułem lepiej po lekach to uważałem że nie potrzebuje jej i nie ma za dużo objawów żeby tymi myślami pracować i wtedy jak mam względny spokój to terapia by mi to wszystko może wracała (?) 

[Niewkopomonowana]

11 minut temu, joker27 napisał(a):

Tak, farmakologicznie, teraz zmieniam znowu leki... Tak wiem terapia, nigdy nie było mnie na nią stać, jak się czułem lepiej po lekach to uważałem że nie potrzebuje jej i nie ma za dużo objawów żeby tymi myślami pracować i wtedy jak mam względny spokój to terapia by mi to wszystko może wracała (?) 

Miałam natręty myślowe. Okropna sprawa. Tematy tych myśli się zmieniały, gdy tamte zostały powiedzmy "rozwiązane". Pojawiała się znowu natrętna, męcząca myśl, która potrafiłam "googlować" godzinami. Nic nie pomagało. Szczerze mówiąc jakoś to "ogarnęłam"… ale powiem Ci że czasem się ta myśl pojawia jednak jest już blada i potrafię się z nią zmierzyć. Znalazlam na to sposób. Każdy musi znaleźć coś dla siebie. Leki na pewno pomogą, ale druga rzecz, to Twoja praca. Nie musi być to droga terapia. Czasem wystarczy zrobić pierwszy krok, poczytać jak zacząć. Była taka książka, ale nie pamiętam tytułu. Ignorowanie myśli jest trudne i na mnie jakoś nie działało. W szpitalu psycholog powiedział, że dobrze jest się zmierzyć z daną myślą i dać się ponieść i zaakceptować najgorsze - tak to zrozumiałam wtedy i wiesz... Zaczęło się zmieniać. Miałam też okropna fobię społeczną i moje natrętne myśli zawsze dotyczyły ludzi, no ale wiesz, treść nie jest taka ważna. Wiem jak ciężko z tym żyć, ale da się to zrobić.

Edytowane Środa o 13:25 przez Niewkopomonowana

[joker27]

2 godziny temu, Niewkopomonowana napisał(a):

Miałam natręty myślowe. Okropna sprawa. Tematy tych myśli się zmieniały, gdy tamte zostały powiedzmy "rozwiązane". Pojawiała się znowu natrętna, męcząca myśl, która potrafiłam "googlować" godzinami. Nic nie pomagało. Szczerze mówiąc jakoś to "ogarnęłam"… ale powiem Ci że czasem się ta myśl pojawia jednak jest już blada i potrafię się z nią zmierzyć. Znalazlam na to sposób. Każdy musi znaleźć coś dla siebie. Leki na pewno pomogą, ale druga rzecz, to Twoja praca. Nie musi być to droga terapia. Czasem wystarczy zrobić pierwszy krok, poczytać jak zacząć. Była taka książka, ale nie pamiętam tytułu. Ignorowanie myśli jest trudne i na mnie jakoś nie działało. W szpitalu psycholog powiedział, że dobrze jest się zmierzyć z daną myślą i dać się ponieść i zaakceptować najgorsze - tak to zrozumiałam wtedy i wiesz... Zaczęło się zmieniać. Miałam też okropna fobię społeczną i moje natrętne myśli zawsze dotyczyły ludzi, no ale wiesz, treść nie jest taka ważna. Wiem jak ciężko z tym żyć, ale da się to zrobić.

No właśnie każdy z kim gadam ma jakieś konkretne myśli, na konkretne tematy, a u mnie to jest takie właśnie ze ciężko to wyjaśnić, samo myślenie o myśleniu, myślenie że mam natrętne myślenie, ciężko mi to wyjaśnić i może ja źle to nawet tłumaczę, przez to mam lęk cały czas, albo od lęku mam te myśli, sam już nie wiem, ale jestem czasem tak zrezygnowany i bezsilny że aż ciężko to opisać... 

[Niewkopomonowana]

20 godzin temu, joker27 napisał(a):

No właśnie każdy z kim gadam ma jakieś konkretne myśli, na konkretne tematy, a u mnie to jest takie właśnie ze ciężko to wyjaśnić, samo myślenie o myśleniu, myślenie że mam natrętne myślenie, ciężko mi to wyjaśnić i może ja źle to nawet tłumaczę, przez to mam lęk cały czas, albo od lęku mam te myśli, sam już nie wiem, ale jestem czasem tak zrezygnowany i bezsilny że aż ciężko to opisać... 

Myśli natrętne są bezsensowne bardzo często. Pamiętam jak kiedyś zadreczalam się myślą: Jak to jest, że ja mówię? I to mnie łamało. Okropnie dręczyło i byłam wyczerpana tym dziwnym lękiem przed tą myślą. Rozumiem o co chodzi. To po prostu jest lęk. 

[Omm]

To chyba oznaka jakiegoś postępu.

W dniu 29.09.2026 o 21:10, joker27 napisał(a):

ja mam coś takiego, plus lęk, nie wiem które napędza które 

Oczywiście to lęk (czy też ogólnie jakieś napięcie) przejawia się w różnych formach myślowych. Chwyci się wszystkiego byle tylko Cię wciągnąć. Dlatego do tego trzeba podejść na poziomie rozpoznawania jeszcze przed-myślowego (na poziomie odczuć). 

 

Aczkolwiek dla mnie aż się prosi, żeby dopytać w tym przypadku (tylko nie baw się w "adwokata diabła" przy odpowiadaniu, tzn niech to nie OCD odpowiada):

 

W dniu 29.09.2026 o 21:10, joker27 napisał(a):

Skanowanie: Wyłapuję jakąkolwiek myśl lub napięcie i natychmiast odpalam wewnętrzny radar.

Co to znaczy że odpalasz wewnętrzny radar? I po co to robisz? Ogólnie to dobrze imo, że zauważasz napięcie, ale to właśnie sygnał by je odpuścić i wybrać drogę rozluźnienia.

 

W dniu 29.09.2026 o 21:10, joker27 napisał(a):

Meta-ocena: Zamiast treścią myśli, paraliżuję się tym, że w ogóle myślę („Znowu natręctwo? Czy myślę normalnie?”).

Po co? 

W dniu 29.09.2026 o 21:10, joker27 napisał(a):

Kompulsja umysłowa: Próbuję na siłę kontrolować głowę, sprawdzać swój nastrój i roztrząsać przyczyny.

Po co?

 

W dniu 29.09.2026 o 21:10, joker27 napisał(a):

Lęk przed terapią i sabotażem: Boję się nawet metod leczenia – natychmiast pojawia się natrętna obawa, że techniki nie zadziałają, a ja na przekór będę myślał dalej i wszystko zepsuję.

I co z tego? W czym to będzie gorsze od obecnej sytuacji? Czy chodzi o to, że pojawi się wtedy jakieś niechciane odczucie?

 

W dniu 29.09.2026 o 21:10, joker27 napisał(a):

Wyczerpanie i dołek: Ciągłe pilnowanie własnego mózgu kompletnie wypala mnie psychicznie; to wycieńczenie wywołuje stany depresyjne, które błędnie biorę za dowód, że przegrywam z chorobą."

Skoro piszesz, że "błędnie bierzesz", to czy tak naprawdę to "bierzesz"?

 

"Ciągłe pilnowanie własnego mózgu kompletnie wypala mnie psychicznie; to wycieńczenie wywołuje stany depresyjne"

 

To zrozumiałe. To jest zatem sygnał by pójść inną drogą. Drogą mniej uczęszczaną. Nową drogą.

 

Folgowanie / uleganie OCD to luksus - czy możesz sobie na niego pozwolić, ze świadomością dokąd prowadzi Ciebie każda taka decyzja?

 

Ogólnie widzę, że się starasz z tego wyjść i to się chwali.

Edytowane 16 godzin temu przez Omm

[Niewkopomonowana]

44 minuty temu, Omm napisał(a):

 

Ogólnie widzę, że się starasz z tego wyjść i to się chwali.

Tak. Widać wolę walki i chęć do zmian, szukanie rozwiązania. To dobry znak, to już dobrze wróży.

[joker27]

15 godzin temu, Omm napisał(a):

To chyba oznaka jakiegoś postępu.

Oczywiście to lęk (czy też ogólnie jakieś napięcie) przejawia się w różnych formach myślowych. Chwyci się wszystkiego byle tylko Cię wciągnąć. Dlatego do tego trzeba podejść na poziomie rozpoznawania jeszcze przed-myślowego (na poziomie odczuć). 

 

Aczkolwiek dla mnie aż się prosi, żeby dopytać w tym przypadku (tylko nie baw się w "adwokata diabła" przy odpowiadaniu, tzn niech to nie OCD odpowiada):

 

Co to znaczy że odpalasz wewnętrzny radar? I po co to robisz? Ogólnie to dobrze imo, że zauważasz napięcie, ale to właśnie sygnał by je odpuścić i wybrać drogę rozluźnienia.

 

Po co? 

Po co?

 

I co z tego? W czym to będzie gorsze od obecnej sytuacji? Czy chodzi o to, że pojawi się wtedy jakieś niechciane odczucie?

 

Skoro piszesz, że "błędnie bierzesz", to czy tak naprawdę to "bierzesz"?

 

"Ciągłe pilnowanie własnego mózgu kompletnie wypala mnie psychicznie; to wycieńczenie wywołuje stany depresyjne"

 

To zrozumiałe. To jest zatem sygnał by pójść inną drogą. Drogą mniej uczęszczaną. Nową drogą.

 

Folgowanie / uleganie OCD to luksus - czy możesz sobie na niego pozwolić, ze świadomością dokąd prowadzi Ciebie każda taka decyzja?

 

Ogólnie widzę, że się starasz z tego wyjść i to się chwali.

Nie umiem tutaj cytować po kawałku, to mi napisał Gemini, na podstawie moich odczuć których sam nie umiem opisać chyba. 

Pytasz po co, nie robię tego bo chce, zmieniam obecnie leki, pół dawki brintelixu od 9 dni i 1/4 na razie escitalopramu piąty dzień, czuję ogromny lęk cały dzień, myśli już są takie że nigdy z tego nie wyjdę, nie będzie lepiej itp, to mnie aż paraliżuje, budzę się i chce mi się płakać, napięcie, niepokój, lęk, depresja, nic mnie nie interesuje nie cieszy, to nabrało takiego kalibru że jestem załamany, czuję ogromną bezsilność, nie umiem z tym walczyć ani tego olać, to jest po prostu przerażające 

[Omm]

Imo dobrze, że rozmawiasz o tym z AI - to może pomóc poukładać pewne rzeczy, wyrazić je i je lepiej zrozumieć.

 

Rozumiem, że piszesz o Pure O.

Chciałbym natomiast jasno rozróżnić tutaj 2 rzeczy - obsesje (i wszelkie inne objawy) od wykonywania kompulsji.

Kiedy piszesz "nie robię tego bo chce" - masz na myśli, że:

 

a) To się dzieje samo, niezależnie od Twojej woli?

b) Czujesz jakieś napięcie, przymus i decydujesz się mu ulec, bo masz poczucie, że "musisz", choć nie chcesz?