moja sytuacja życiowa

[_co]

napisałam dzisiaj cokolwiek to w sumie jest z zamysłem wysłania do kogoś żeby mi pomógł, na tym forum. jeśli nie jest to uznawane za spam już, przepraszam za trudność w czytaniu aczkolwiek nie wiem jak bardzo macie trudność z rozczytywaniem paplanin. jak masz problem napisz na forum i się zawstydź ofc. pozdrawiam. 

 

największy mam problem z tym że w sumie nie jestem na pewno zdecydowana czy chcę zrobić te rzeczy. mam chęć iść między innymi hmmm nawet nie mogę się zdecydować czy słuchać muzyki w tle czy nie. nie wiem czy mi to wspiera samopoczucie czy rozprasza i zaburza koncentrację. chyba powinnam iść na jęczarnie także zamykam się i idę dalej coś próbować. ogólnie jestem dosyć bezużyteczna jak zachowuję się zbyt bezmyślnie. idę cierpień w samotności i próbować być pozytywną. ehhh narzekanie ulubione zajęcie polaka (zart). tak w sumie co do muzyki zauważyłam że możliwe, że japidi ale debil ze mnie, ale że najpierw poprawia samopoczucie a potem jakby psuje . ale cholera to wie. pozdro. co do pierwszego zdania jest taka grupa wsparcia dla młodzieży i tez jest dla dorosłych w moim mieźcie taka, otwarta, i ponieważ nie mam zbyt tych relacji z ludźmi chciałam iść.  i teraz myślę, czy tego typu wiadomości w ogóle warto wysyłać od siebie. (nie warto)0-0 powiedzcie czy warto wysyłać takie bzdury czy nie. bzdury bo bzdury bo co nie jest bzdurą w moim życiu (wszystko z wyjątkami). (aktualnie bzdurą nie jest to że szukam celu)(chcę wsparcia i zrozumienia)japidi.no alw na tą grupę no obawiam się obawiam jej. a do szkoły mam problem żeby się zmusić żeby iść bo jestem zbyt nietęga, żeby pojąć materiał szkolny a nie mam tam ani jednej koleżanki osoby z która bym mogła na luzie porozmawiać. kończy się na tym, ze w sumie nie wiele mi to wszystko daje. i chuj. od lat chodzę na różne spotkanie terapeutyczne psychiatryczne a jedna psycholożka powiedziała że ja nawet nie próbuję się zaangażować w terapie i mnie zwolniła z reszty sama się zwolniłam. pomocy?????może jak pogniję kolejny rok w domu sama to się poprawi pff. jutro w ogóle mam 18stke. ja nawet nie mam tak wielkich problemów po prostu jestem zjebem chyba. może powinnam zdusić to wszystko w sobie jakimś sposobem nie wim nie wiem ..plus uważam że to że mam problem chodzić do tego liceum to po części jst wina samego liceum bo mamy zbyt obszerny materiał no nie?? lol trudno mi to stwierdzić, w sensie to co właściwie jest mim głównym problemem. jest ich wiele różnych.  

 

Mam przeczucie że powinnam iść na tą grupę i przeczucie, że nie powinnam, i które jest to właściwie no nie wiem. 

 

mogę to wysłać czy to jest spam? takie zrzucanie problemów na innych. jakie mam alternatywy tho? pewnie oszaleć mocniej

 

próbowałam poznawać ludzi na internecie ale jakoś mi to nie szło. poznałam jedną osobę z którą dosyć długo utrzymywałam kontakt a także spotykałam się na żywo z nią ale się urwał. anyway, realnie od jakiegoś czasu robię kółka w moim życiu, a mam 17 lat i nie powinnam psuć życia. pewnie ta wiadomość zostanie zdjęta. pozdrawiam. 

 

PS hej a najgorsze z tego wszystkiego jest to że mój straszy o 8 lat brat który studiuję, zdał licencjat i ma znajomych i bliskich przyjaciół za każdym razem jak mnie widzi to mnie nęka,poniża , wywyższa się, życzy najgorszego i że mam się wynosić z domu 

Edytowane 14 Stycznia przez _co

[Dalila_]

Czemu zdjeta? Piszesz bardzo chaotycznie w sumie podobnie do mnie xdd terapia to dobry pomysł jeśli masz problem z aktywnością socjalizacja itd to jest grupową? A chodzisz do psychiatry, na co się leczysz? 

[shadow_no]

Zdjąć tematu nie mamy podstaw ani potrzeby. Luzzzz. Bardziej zastanawia mnie ten chaos i dużo poruszonych wątków rozpoczętych i nie dokończonych. Napisałaś mniej więcej o tym czego nie jesteś pewna i co myślisz na różne tematy ale w sumie czego oczekujesz od nas, od siebie i od życia? Może łatwiej byłoby Ci odpowiadać na konkretne pytania niż opisywać wszystko i nic zarazem

[Doktor Indor]

48 minut temu, _co napisał(a):

nawet nie mogę się zdecydować czy słuchać muzyki w tle czy nie

Włącz i zobacz jak się czujesz. Jak lepiej, to zostaw. Jak gorzej, to wyłącz.

 

48 minut temu, _co napisał(a):

ehhh narzekanie ulubione zajęcie polaka (zart)

To nie żart, to nasza cecha narodowa

 

48 minut temu, _co napisał(a):

jutro w ogóle mam 18stke.

Wszystkiego najlepszego!

 

48 minut temu, _co napisał(a):

Mam przeczucie że powinnam iść na tą grupę i przeczucie, że nie powinnam, i które jest to właściwie no nie wiem. 

Spróbuj. Jak się okaże że jest do dupy to przestaniesz chodzić, nikt cię przecież nie zmusi.

 

48 minut temu, _co napisał(a):

mogę to wysłać czy to jest spam? takie zrzucanie problemów na innych. jakie mam alternatywy tho? pewnie oszaleć mocniej

Wysyłaj. Jak ktoś nie ma przestrzeni w danym momencie na cudze problemy to nie będzie czytał.

 

48 minut temu, _co napisał(a):

próbowałam poznawać ludzi na internecie ale jakoś mi to nie szło.

A jak to robisz i gdzie?

 

Masz jakieś zainteresowania?

 

37 minut temu, Dalila_ napisał(a):

Piszesz bardzo chaotycznie w sumie podobnie do mnie xdd

Też tak pomyślałem ale chyba nawet bardziej niż ty  Ale jest taki vibe ADHD. Do diagnostyki oczywiście, bo nawet najlepszy doktor indor świata przez internet nic nie zdiagnozuje (nawet jakby był doktorem).

Edytowane 14 Stycznia przez Doktor Indor

[_co]

szczerze mówiąc nie wiem dlaczego piszę tak że nie kończę wątków mam wrażenie że to może wynikać z tego że jestem po części autystyczna i leniwa, nie mam idealnego charakteru tak nawet poza moimi zaburzeniami patrząc na to, że moi rodzice też nie są idealni.

30 minut temu, shadow_no napisał(a):

Zdjąć tematu nie mamy podstaw ani potrzeby. Luzzzz. Bardziej zastanawia mnie ten chaos i dużo poruszonych wątków rozpoczętych i nie dokończonych. Napisałaś mniej więcej o tym czego nie jesteś pewna i co myślisz na różne tematy ale w sumie czego oczekujesz od nas, od siebie i od życia? Może łatwiej byłoby Ci odpowiadać na konkretne pytania niż opisywać wszystko i nic zarazem

 

chodzę do psychiatry ale to było przede wszystkim z inicjatywy mojej mamy zabrała mnie pierwszy raz w roku 2019. od tamtego czasu różne rzeczy się działy, miałam więcej wizyt. ale podobno zdiagnozowane mam jedynie spektrum. poza tym nie mam diagnozy. nie biorę też żadnych leków. 

45 minut temu, Dalila_ napisał(a):

Czemu zdjeta? Piszesz bardzo chaotycznie w sumie podobnie do mnie xdd terapia to dobry pomysł jeśli masz problem z aktywnością socjalizacja itd to jest grupową? A chodzisz do psychiatry, na co się leczysz? 

to jest terapia taka grupowa właśnie. 

 

w dodatku moja mama właśnie wróciła i miałam z nią awanturę, i ogółem stwierdza, że skoro nie chodzę wystarczająco regularnie do szkoły to powinnam znaleźć sobie pracę. to że regularnie nadrabiam materiał ze szkoły to inna rzecz. znaczy w miarę regularnie. szkoła dla mnie wiąże się z tym że jestem w sali pełnej osób, z których większość mnie nie lubi, a z nikim nie mam jakiejś relacji żebym mogła np porozmawiać na spokojnie. w dodatku materiał szkolny z którym mam nieprosty problem, oraz stres, związany z ludźmi w szkole, z grafikiem, ze wszystkim. może właśnie taka będzie moja przyszłość osoby bez edukacji.  nie poprawia sytuacji fakt, że jestem w dosyć dobrej szkole więc ludzie mają wysokie standardy. ja widzę moją sytuację tak, iż zamierzałam skończyć liceum możliwe że w chmurze możliwe, że nie, na wakacje mieć pracę w zielenii miejskiej najlepiej albo gdzieś indziej i ewentualnie skończyć szkołę w chmurze jak będzie bardzo niedobrze z frekwencją, ale zobaczymy. po tym szkoła policealna albo kursy zawodowe, jakoś wytrwać być w miarę pozytywną, możliwe, że na antydepresantach. teraz już po prostu mówię o sobie to na pewno. miałam tą awanturę z mamą o chodzenie do szkoły, i nawet dostałam motywacji, żeby iść bo jakieś wyrzuty sumienia czy poczucie winy się pojawiło. ale szybko zniknęło, a nastąpiła myśl, że będzie jak będzie? że nie dam rady nie poradzę sobie w tej szkole, taka myśl. nie wiem jak się zmotywować , ale też nie wiem czy naprawdę sobie w tej szkole poradzę, mogę sobie mówić że na pewno sobie poradzę, w końcu mam tam po prostu być, ale jednak.

[_co]

13 minut temu, Doktor Indor napisał(a):

 

 

A jak to robisz i gdzie?

 

Masz jakieś zainteresowania?

 

 

byłam na serwerze związanym z moim miastem i tam się udzielałam. poza tym napisałam też do niektórych osób na dm, i sobie rozmawialiśmy. z zainteresowań ma głównie ekologię, psychologię, i  w ogóle język polski. ale to takie ogólne . 

nie mam zbyt nastroju na świętowanie ale życzenia zawsze są miłe, podziękować

[Doktor Indor]

6 minut temu, _co napisał(a):

byłam na serwerze związanym z moim miastem i

Discord?

 

Wpadaj na naszego forumowego. https://discord.gg/Ghwa4SesVV

 

6 minut temu, _co napisał(a):

z zainteresowań ma głównie ekologię, psychologię, i  w ogóle język polski. ale to takie ogólne . 

No to dobrze, najgorzej jak ktoś nie ma żadnych zainteresowań bo nie ma z nim o czym gadać  

[shadow_no]

36 minut temu, _co napisał(a):

chodzę do psychiatry ale to było przede wszystkim z inicjatywy mojej mamy zabrała mnie pierwszy raz w roku 2019. od tamtego czasu różne rzeczy się działy, miałam więcej wizyt. ale podobno zdiagnozowane mam jedynie spektrum. poza tym nie mam diagnozy. nie biorę też żadnych leków. 

A jakbyś jednym zdaniem miała powiedzieć co jest Twoim największym problemem z którym nie umiesz sobie poradzić, to co byś odpowiedziała?

[Dalila_]

To pisanie to spektrum a nie adhd

W każdej klasie każdej jednej są osoby co się nie integrują, odstaja czy nie są lubiani. To zupełnie normalne. Myślę że powinnaś przetrwać ta szkołę, przecież jesteś już w 2 liceum. Ostatni rok zleci jak strzała. I wtedy wolność, zrobisz co chcesz pójdziesz do szkoły policealnej, kursy co będziesz chciała. Coś wybierzesz. Głowa do góry. Udzielaj się na discordzie to może zapewni Ci dawkę międzyludzkich kontaktów A może poznasz kogoś tutaj tez:) 

[_co]

34 minuty temu, shadow_no napisał(a):

A jakbyś jednym zdaniem miała powiedzieć co jest Twoim największym problemem z którym nie umiesz sobie poradzić, to co byś odpowiedziała?

 NO WIĘC napisałam w ostatnim zdaniu, że szkoła jest najtrudniejsza. dodałam coś też że jestem za często smutna i samotna.

a tutaj poniżej rozwinięcie xd

nie wiem jak dla mnie równie dobrze nie mam problemów mogę powiedzieć i jedyne co mi przyjdzie do serca to, że w sumie jestem trochę za często smutna, samotna. ale patrząc z innej strony.. eh za chwilę powiem, że dużo różnych problemów jest.. trudno stwierdzić ale spróbuję stwierdzić. chciałam jednak o czymś powiedzieć mianowicie od jakiego już dłuższego czasu zastanawiałam się co w sumie jest ze mną nie tak, tak sama z siebie się zastanawiałam bo żaden psychiatra nie dał mi wystarczająco satysfakcjonującej odpowiedzi. i mianowicie moje problemy zaczęły się po poczęciu bo moja mama miała depresję, silną taką w ciąży, oraz m. in. nerwicę, sama pochodziła z domu patologicznego a dom który stworzyła dla swoich dzieci i dla siebie , również okazał się patologicznym. z powodu ojca. mój ojciec w chwili mojego poczęcia był osobą uzależnioną od wielu substancji, narkotyków, dopalaczy, alkoholu, papierosów. (najciekawsze est to ze z zawodu jest onkologiem). anyway, nie wiem czym powinnam opisywać swoją historię życiową w pigułce,.. no bo podejrzewam u siebie mianowicie tak poza jakimś stopniem spektrum autyzmu, to zaburzenia osobowości dyssocjacyjne. mam większość czynników parawdopodobieństwa. jak tak czytam na stronie medycyna praktyczna. ale od lat kilku to podejrzewam, poza tym mam na pewno jeszcze coś może coś związanego ze schizoidalnościa. no to moje teorie. już jako dziecko kilkukrotnie kradłam ze sklepu pare rzeczy. no ale chyba szkoła to jest mój główny problem. nie wiem jak się zająć tym materiałem, z której strony podejść. wydaje mi się niemożliwe żebym zrozumiała material, bo jest zbyt obszerny a ja mam niewiele czasu, o ile zrozumienie go w ogóle wchodzi w grę. jak dotąd naprawdę nie wiem czy w ogóle w szkole cokolwiek się nauczyłam chyba zadziałała metoda zakuj zdaj zapomnij przy większości spraw m in matematyce. ok to nie jest jednym zdaniem. 

 

 

ale szczerze mówiąc problem mam ze zanim cokolwiek zrobię muszę się namyśleć i przemyśleć z wielu stron i to też zajmuje dużo czasu

Edytowane 14 Stycznia przez _co

[shadow_no]

@_co a oprócz tych sesji terapeutycznych, to od zawsze chodzisz tylko do tego samego jednego psychiatry? Czy byli różni lekarze i wszyscy mówili, że nie potrzebujesz tabletek i nie postawili diagnozy?

Bo to aż dziwne, że o tym co może być nie tak, sama się dowiadujesz z sieci, a nikt Ci o tym nie powiedział.

 

Może warto zasięgnąć drugiej opinii? Na forum nikt Cię nie zdiagnozuje i nie powie ze 100% pewnością, że masz to, to albo to. Ale wydaje się, że masz w domu czynniki ryzka i pewne obciążenie, które może wskazywać na trochę głębszy problem niż tylko przejściowy smutek i samotność.

 

16 minut temu, _co napisał(a):

szkoła to jest mój główny problem

A wychowawca/pedagog coś wie o Tym z czym się zmagasz? Na swoim przykładzie powiem, że to, że nauczyciele wiedzieli o moich problemach ułatwiało mi życie. A wychowawczynie miałem cudowną, która bardzo starała się pomóc. Wiem, że nie zawsze tak jest, ale myślę, że akurat wychowawca i pedagog szkolny powinni poznać Twój punkt widzenia na problemy jakie masz

16 minut temu, _co napisał(a):

ale szczerze mówiąc problem mam ze zanim cokolwiek zrobię muszę się namyśleć i przemyśleć z wielu stron i to też zajmuje dużo czasu

overthinking _co?

[_co]

odpowidź do shadow : oj tak ojjj byłam i przeżyłam wiele z tego co stwierdzasz. za meisiąc mam spotkanie z psychiatrą tąn nastarszą więc mam nadzieję na sensowną rozmowę. szkoła wie dlatego jeszcze jestem dopuszczona do nastepnego półrocza. sama nie wiem żałuję swojej egsystencji. 

miałam plan napisać na wątku jak się czujesz ale wyszło ... wyszedł prawie spam

 

chyba nijak ale w tym momencie czuje się fatalnie i fatalnie wkurwiona bo jeden mój brat dzisiaj wyjechał to dobrze bo za jego obenościa  nieprzepadam bo czuje sie jakos neistabilnie w jego otoczeniu jakis lek czuje , i wiem ze niedługo wraca. wiem ze on moze nie miec złych intencji a część mojego leku wyniak z tego ze po prostu go nie rozumiem ale juz w przeszłosci robił mi krzywdę . poza tym kolejne awantury z matka. niestety haahhaha. w kazdym razie czuje sie przez nie niezrozumiana i jestem też zła bo kolejna sytuacja ? no zgubiłam telefon ogólnie i dzwonilosmy z mamy telefonu do brata i on mowi czy ona nie schowała swojego telefonu w sensie ja. i ja oczywiscie wkurzona bo czemu niby miałabym go chować. i pytam mamy czemu, a ona mnie zbyła, potem mowi ze dlatego niby bo rozmawiałą nadal z bratem i nie mogla odpowiedziec, ale mogła przecież mogliśmy rozmawiać w grupie i tak było z mojego punktu widzenia, no i powiedziała że on tak powiedział przez to że wcześniej była awantura w której mama powiedziała że mi go zabierze, eh . mam ogólem dosyć i to chyba źle ze gadam gdzies na jakims forum. ewidetnie niedobrze. mam sie uczyc dzisiaj. poza tym jest mi niedobrze gastrologicznie. chcujjchujchucchucj poza tym mam plany zajęć organizowane przez miasto na te ferie od wczoraj, ale nie mam totalnie z kim isc, i w ogole zycie nie ma sensu. lol zastanawiam się nad zmianą szkoły na jakąś z niższego rankingu w mieście bo zostało mi 1,5 roku szkoły, ale w tej czuję się fatalnie. będę też dzwonić jutro do tej grupy wsparcia, nie wiem czy takowa jest stosowna dla mnie, no ale dobra popytam. matka dzis tez powiedziala zebym z nia w ogole nie rozmawiala , i jak na razie stosuje to. nei wiem na jak dlugo mam z nia nie rozmawiac ani jak powazna byla z tym ale wezme to zupelnie na powaznie. poza tym rozwazam sens mojej egzystencji i to tyle ehh i nawet nie ma komu to wyslac bo przeciez was nie znam  a to jest forum. wiem ze relacje internetowe sie nie trzymaja. u mnie. 

na ogół nie znam przyszłości, ale jak będzie choć ociupinkę gorzej to zacznę realnie żałować bycia urodzoną to był błąd. te moje wypociny też są słabe. 

leniwa się ze mnie zrobiła sroka, to przez brak pracy, mam co prawda szkołe, ale jak dla mnie ja tam wyłąćznie tracę czas, nie uczę się imo, chodzi też o to żeby to była jakaś praca z sensem np jak na umiejętności jakie posiadam chciałabym robić coś związanego z  i ciekawe komu na co ja to w ogóle piszę... miałam taką znajomą trans z która niby miałam kontakt ale ostatecznie nie wiem terraz jak z nią rozmawiać skończyły mi się pomysły, i gdyby nie to forum inne internetowe możliwości kontaktu choćby minimalnego z ludźmi to pewnie popadlabym w jeszcze głębszą deprechę albo nawet nie ale w niefunkcjonującu tryb życia bo pewnie brakłoby mi odwagi i umiejętności na odwalanie jakichś spontanicznych akcji typu socjalizacja, przez wzgląd na mój autyzm. poza tym w pierwszej liceum a nawet drugiej byłam w dwóch różnych klasach i próbowałam zakolegować się z każdym z klasy i skończyło się to po prostu moim wycofaniem ehhhh nie ogarniam chyba . 

wiem ze nie rozmawianie a wrecz dystans od mojej matki wplynie na mnie negatywnie , ale wiem ze nie chce tak na niej polegać jak dotąd, jak mowi zebym nie rozmawiała z nia to  przestane, aczkolwiek ona czesto mowi rzeczy rzuca na wiatr i potem ich nei realizuje

[shadow_no]

Godzinę temu, _co napisał(a):

za meisiąc mam spotkanie z psychiatrą tąn nastarszą więc mam nadzieję na sensowną rozmowę

Myślę, że ta wizyta to jedna z kluczowych rzeczy jakie się wydarzą w Twoim życiu teraz. To dobre miejsce na poszukiwanie odpowiedzi na nurtujące Cię pytania. Bądź szczera z lekarzem i może spisz sobie wcześniej pytania jakie do niego masz. Podczas wizyty czasem się o czymś zapomni a to co piszesz do nas może być istotne w tym aby można było zaproponować Ci ukierunkowaną pomoc.

 

Fajnie, że działasz z podejmowaniem decyzji co do swojego życia. Ważne, żeby nie siedzieć na tyłku i czekać aż cos się samo naprawi. Trzeba działać i walczyć o siebie. 

[Dalila_]

Narzekaj ile chcesz to też forma socjalizacji i wgl może ktoś sobie ulżyć i wtedy pomaga. Z matką klotniami się nie przejmuj i wgl w domu z rodzeństwem jesteś q takim wieku właśnie nastoletniego buntu jeszcze to normalne że wtedy są najgorsze relacje z rodziną. Dużo wkurzania się i wgl. Staraj się podejmować dojrzale decyzje, dbając o siebie na terapiach czy u lekarzy i psychologa, i też dac radę skończyć te szkole lub inna placówka. Potem taki wiek ze będzie jakaś praca jaka będziesz chciała znajdziesz sobie A z bratem może warto zaskoczyć go i spróbować się z nim zbliżyć, pogadać, trochę opiekuńczych uczuć że stosunki z rodzeństwem są ważne okazać, choćby na krótki czas ale sie fajnie pogodzicie. W domu i na co dzień rodzeństwo robi na złość ale jestem pewna że mimo to jak większość braci ma uczucia opiekuńcze względem siostry, w ważnej chwili próby na pewno nie zawiódł by

Zawiodlby*

[_co]

 

ja się zastanawiam, czy nie zadzwonić do kliniki takiej z psychologami takiej jakiejś pomocy kiedyś tam byłam jakoś 6-7 moze lat temu z mamą jeszcze w podstawówce. za miesiąc mam spotkanie u psychiatry. i nie da rady przenieść na wcześniej. szczerze mówiąc czuję się okropnie. są teraz ferie a ja niepotrafię jakoś zrobić zupełnie nic. nie wiem dlaczego czy to lenistwo czy to brak motywacji. jeszcze między nowym rokiem a feriami dużo szkoły opóściłam myślę, że dlatego że nie widzę wystarczająco sensu w tej mojej nauce... i skoro nie widzę sensu to dlaczego mam się wręcz katować szkołą, sama nie wiem. nawet nie jestem pewna czy te słowa które piszę mają większy sens. w zeszłym roku byłam prawie rok w domu i tygodniami wręcz miesiącami nie wychodziłam z łóżka. zmieniłam sie przez ten czas sporo, dużo pisałam wtedy. układam sobie różne plany na życie ostatnio ale nie wiem czy to  ma w ogóle sens. nie mam też zbyt odwagi żeby dzwonić do tej przychodni tego ośrodka psychologicznej pomocy. czy w ogóle dadzą radę jakoś mi pomóc czy ja jestem przypadkiem któremu taka rzecz jakoś pomoże , no nie wiem. mam dość tego wszystkiego szczerze mówiąc. mieszkam z moją matką i codziennie z nią rozmawiam i jest jedyną osobą z którą mam regularny kontakt tak naprawdę. mam też historię takiej przemocy z matką albo po prostu słabego zachowania względem niej. ona jest specyficzną osobą. uczy dzieci w klasach 1-3. sama jest bardzo inteligentna ale ma cechy spektrum i sama nie wiem co więcej powiedzieć. mam kur dosyć. moje życie czasami kręci się wokół mojej matki a ja zastanawiam się jak to zmienić. w każdym razie chciałabym coś zmienić. ... taa moja matka sprawia, że czuję że jestem po prostu nawet nie oddzielną osobą a kawałkiem tej osoby. nie wiem czy nie piszę na wyrost, ale nie wiem jak inaczej to ująć. w ogóle mam wrażenie że w życiu często potrzebuję jakiegoś takiego punktu zaczepienia. czasami takim punktem zaczepienia może być np stymulowanie jakąś zabawką w przestrzeni publicznej np na lekcjach, nie wiem czy to podchodzi pod tę samą kategorę a i te zabawki np jakiś długopis nie działają idealnie. kiedy miałam psychoterapię też musiałam zakładać jakąś maskę przed panią terapeutką i tworzyłam nie do końca realną wersję siebie na spotkaniach. i też czasami pisałam do pani wiadomości typu to co robię właśnie teraz ale ostatecznie terapia się zakończyła bo chyba nie było większego sensu. 

 

 

boże jestem świadoma, że wysyłając więcej wiadomości tylko wam zatruję dupę i tak dalej bo przecież sama nie wiem co bym mogla napisać żeby miało to realny sens. to jakbym miała publikować swój pamiętnik, na ktory byście mieli odpowiadać, to ejst w połowie dla mnie monolog w połowie bardziej pamiętnik dla siebie. sama się gubię w myślach. piszę sobie rzeczy i piszę mnóstwo na laptopie aktualnie. mam dość, nie wiem jak funkcjonować, nie jestem wystarczająco pusta nie jestem wystarczająco pełna żeby sie gdziekolwiek wpasować. jestem tez chyba pseudofilozofem no ale też pół na pół . nie ma żadnego miejsca gdzie bym mogła być. czasem tak myślę. albo to komuś robię psychiczną krzywdę, albo zwodzę na manowce, albo jestem sama a nadal nie mam jakiegoś sprecyzowanego celu, np kariery, pasji cokolwiek. czemu bym mogła się poświęcać. w liceum tracę energię i wręcz tracę czas nie zyskując nawet tej wiedzy którą każą przepisy się uczyć. zawsze chciałam robić zabiłabym swoją matkę bo jest idealniejsza ode mnie i zabiera mi sens w ogóleistnienia.  wzbudza zaufanie którego wolałabym nieodczuwać, gdyz bardziej od zaufania przypomina to wzbudzanie u mnie naiwności jakiejś, może jakiejś ślepoty we mnie. to jest okrone uczucie, nie ufam jej ale wzbudza zaufanie, więc.. nie mogę nic powiedzieć jej bono nie uda to się, próbowałam, zawiodło. to jest jakby wszelkie próby komunikacji z nią zawiodły bo jest na tyle pokręcona. do cna. ona funkcjonuje też wyłącznie na prochach . noe wiem co bierze ale jest silne i to ma od ilu.. 9-7 lat. na oko. jest pokręconą osobą ale wspaniała. a ja jakby nie jestem jak ona, nie przewyższam jej , nie dorównuje, z drugiej strony nie ufam jej, wolałabym zachować jakąś czujność, samodzielność umysłu. ale no wzbudza u mnie ślepotę, wzbudza zaufanie, wzbudza chęć porzucenia mej martnej egzystencji. trudno mi się skupić przy najmniejszych zakłoceniach a własnie pewna domowniczka poszła połazić po domu coś szykować. anyway- dawno nie byłam na tyle szczera. normalnie pamiętnik którym bym się chciała podzielić z innymi, a czy forum to odpowiednie do tego miejsce .. strony internetowej jeszcze nie zrobiłam dla swojego bloga. mam wattpada, ale .. no mam tam kilka swoich dzieł ale jakoś omijam tę apkę. nie jest to mój ulubiona rzecz ever. zeszłam z tematu oczywiście. pozdrawiam. oby nikt tego nie przeczytał bo żem jest tyle warta że.. ciągle rozważam jakby mogął najlepiej się społeczeństwu przydać. nadal nie wymyśliłam. 

chciałabym po prostu nawiązać nowe relacje.. pytanie gdzie.

[shadow_no]

@_co z tego co piszesz, to Twoja matka nie do końca odnajduje się w tej roli. To co napisałaś o dorównywaniu jej itd. Nie tak ta relacja powinna wyglądać. Skąd wzięło się to, że próbujesz jej dorównać a nawet ją prześcignąć (i w czym)?

 

Wchodzisz w taki wiek, że zaczynasz być odpowiedzialna za samą siebie. a przypadkiem to nie jest trochę tak, że próbujesz być sama matką swojej matki? Czy źle to interpretuje