Chorowałemn na depresje teraz schizofrenia

[lucynk4]

W dniu 19.07.2024 o 19:11, mienta napisał(a):

Jak już pisałam, raz na 2-3 lata nawrót i kilka tygodni w szpitalu. Poza tym żyje się normalnie. Natomiast osoby z depresją całymi miesiącami nie mogą wstać z łóżka.

Na depresję też są leki i tak samo można mieć długie remisję. Poza tym po lekach antypsychotycznych się tyje. Przy schizofrenii ludzie nie traktują cię poważnie.

[sailorka]

27 minut temu, lucynk4 napisał(a):

Przy schizofrenii ludzie nie traktują cię poważnie.

co masz na myśli? rozwiń, proszę

[Venencja]

Schizofrenia lepsza od depresji? nie sądzę. Miałam dwie osoby chore na tę okropną chorobę- babcie i wujka. Żadna z nich nie żyła normalnie, wujek jest w ten chwili w DPS’ie. Nie był w stanie samodzielnie egzystować, leki go na przemian usypiały i ożywiały w zależności od rodzaju. Gadał bzdury i był na rencie od 25 roku życia. Koszmar. Moja babcia też wiecznie spała po lekach i zero siły na cokolwiek. Oboje mieli\ mają paranoidalną i ja oceniam ich życie jako wegetację bez szans na normalne funkcjonowanie 

Edytowane 25 Lipca 2024 przez Venencja

[sailorka]

35 minut temu, acherontia styx napisał(a):

Też się człowiek czuje źle, ale nie "odkleja" go od rzeczywistości.

myślałam, że to odklejanie jest charakterystyczne dla wszystkich chorób psychicznych. Może do pewnego stopnia.

[Wrwsw]

Na potrzeby dyskusji, zacytuję wypowiedź osoby ze schizofrenią z jednego z forów, który odpowiedział na pytanie "Jeżeli mógłbyś wybrać, co byś wolał mieć autyzm czy schizofrenię?"

 

 

"Mam zaburzenie schizoafektywne, które ma cechy wspólne ze schizofrenią. Mój brat ma autyzm.

Zauważyłem, że obaj mamy słabe umiejętności społeczne. On woli siedzieć przy komputerze, a ja wolę wychodzić z domu.

Oczywiście, nie ma żadnych podobieństw, jeśli chodzi o narkotyki. Jestem uzależniony od narkotyków.

Moja osobowość sprawiła, że miałem kilka przelotnych romansów. Dla celów dzielenia się informacjami i narażania się na ryzyko, że zabrzmię jak chwalący się dziwak, pocałowałem ponad 25 kobiet, a on nie pocałował żadnej.

On ma dobrych przyjaciół, z którymi regularnie gra w Yugioh. Moi dawni przyjaciele nie chcą mieć ze mną nic wspólnego.

On ma licencjat z informatyki, a ja mam świadectwo ukończenia szkoły średniej tylko na podstawie technikaliów.

On musi radzić sobie z niemożnością wyrażenia tego, co czuje. Ja muszę radzić sobie z tym, że mnie nie rozumieją.

Słyszę głosy i mam urojeniowe skojarzenia z liczbami. On ma obsesję na punkcie liczb i niepoprawnych obliczeń.

On musi mieć rację. Nie lubię poprawiać nikogo ani być poprawiany.

On potrzebuje swojej przestrzeni, ja potrzebuję swojej przestrzeni. Ja także potrzebuję interakcji z ludźmi. On wolałby wysłać wiadomość tekstową.

Na koniec, gdy jest zdenerwowany, spędza godziny, nic nie mówiąc, w wewnętrznym konflikcie. Krzyczy na szklankę, ale nie wydobywa z siebie dźwięku. Gdy jestem zdenerwowany, moje samopoczucie tak się obniża, że czuję fizyczny ból.

Wolałbym być nim, i jestem pewien, że rozumiesz dlaczego."

 

Ten post uświadomił mi jak poważnym zaburzeniem jest schizofrenia. 

 

Z drugiej strony, psychiatra lekami może wyeliminować objawy wytwórcze w 100%, a np. w OCD nie ma takich leków, które wyeliminują obsesje w 100%, zawsze to jest jakieś 70%-80% max, a najczęściej jeszcze mniej. Więc biorąc leki osoby ze schizofrenią mogą normalnie funkcjonować. Gorzej jeżeli jakiś pacjent źle reaguje na leki, wtedy już nie ma szans na normalne funkcjonowanie, bo terapia nie działa na objawy wytwórcze. 

Edytowane 25 Lipca 2024 przez Wrwsw

[sailorka]

@Raccoon ja też sobie zdaję sprawę z tego, że teledyski nie mogą nieść przesłania skierowanego specjalnie do mnie. A jednak to poczucie czasami jest takie silne, że nikt a ni nic nie jest w stanie mnie przekonać, że jest inaczej.

 

@Wrwsw to zapytaj pierwszej lepszej osoby z depresją albo nerwicą, czy zamieniłaby się na schizofrenię. Jestem przekonana, że powie tak, na 100%.

[Wrwsw]

20 minut temu, mienta napisał(a):

 

@Wrwsw to zapytaj pierwszej lepszej osoby z depresją albo nerwicą, czy zamieniłaby się na schizofrenię. Jestem przekonana, że powie tak, na 100%.

Nie mając wiedzy o tym zaburzeniu na pewno powie "tak"  Sory, ale (według statystyk) 80% nie jest w stanie pracować, a 10% popełnia samobójstwo, więc no jednak od nerwicy jest napewno gorsze.

 

Depresja to jest ogromne spektrum - od łagodnych objawów przez umiarkowane do ciężkich. Schizofrenia zawsze ma ciężki przebieg. Poza tym osoby z depresją najczęściej pracują i mają znajomych (mimo wszystko), a jedynie przebywając w samotności mają napady (nie wszyscy, ale niektórzy). Depresje się też łatwiej leczy = leki, które działają po 2 tygodniach i są w stanie człowiekowi bardzo pomóc, plus terapia, która jest podstawą i wprowadza trwałe zmiany.

Edytowane 25 Lipca 2024 przez Wrwsw

[sailorka]

1 minutę temu, Raccoon napisał(a):

 

Ale jednak mimo wszystko jakoś to medycyna rozróżnia. 

bo ja to wiem, czuję to bardzo silnie, nie może być inaczej

[Wrwsw]

1 minutę temu, mienta napisał(a):

bo ja to wiem, czuję to bardzo silnie, nie może być inaczej

Czekaj, a ty masz depresje czy nerwicę lękową,OCD?

[sailorka]

@Wrwsw ja też nie byłabym zdolna pracować na pełen etat. Na szczęście pracuję zdalnie, robię swoje w ciągu dnia, czyli tyle, ile jestem w stanie. A miewam też gorsze dni.

Teraz, Wrwsw napisał(a):

Czekaj, a ty masz depresje czy nerwicę lękową,OCD?

mam schizofrenię paranoidalną

[Wrwsw]

6 minut temu, mienta napisał(a):

 

mam schizofrenię paranoidalną

 

to znaczy, że świetnie sobie radzisz biorąc pod uwagę twoją tezę, że nerwica jest gorsza od schizofrenii. W przeciwieństwie do chłopaka, którego wypowiedź przytoczyłem i wielu, wielu innych z tą chorobą

 

Ale nie jestem w stanie zrozumieć czemu uważasz, że większość by wybrała schizofrenię zamiast nerwicy....

 

....kto by wolał słyszeć głosy, mieć urojenia, być (w opinii społeczeństwa) "wariatem" (ps. nie czujesz stygmatyzacji, ostracyzmu społecznego?) - no jednak schizofrenie ciężko ukryć, depresję i nerwicę łatwo ukryć, bo dotyczy to osób, które wydają się być zadowolone z życia (szczególnie depresja) i funkcjonują normalnie - uczą się, pracują.

Edytowane 25 Lipca 2024 przez Wrwsw

[Wrwsw]

13 minut temu, acherontia styx napisał(a):

 

Niestety, ale większość osób powie, że nie na 100%

 

Dziwne myślenie, ale może to jakiś mechanizm wyparcia u @mienta

 

Schizofrenia jest często stygmatyzowana jako choroba bardziej "tajemnicza" i poważna, ale dla niektórych osób ta percepcja może zmniejszać ich lęk przed tą chorobą w porównaniu do bardziej znanej i powszechnie omawianej nerwicy.

Edytowane 25 Lipca 2024 przez Wrwsw

[sailorka]

@Wrwsw nie czuję żadnej stygmatyzacji ani ostracyzmu, a minęły już chyba ze 2 lata od czasu, kiedy opowiedziałam o mojej chorobie publicznie na Facebooku. Tylu słów wsparcia i otuchy nie usłyszałam nigdy wcześniej ani póżniej. Być może ludzie, ktorzy czują, że są odrzucani, po prostu przesadzają, wyolbrzymiają. Albo obracają się w takim a nie innym środowisku. Wyobrażam sobie, że w środowisku słabo wykształconym, wręcz ignoranckim, jeśli chodzi o wiedzę powszechną, to w takim środowisku faktycznie można zostać odrzuconym.

[Wrwsw]

1 minutę temu, acherontia styx napisał(a):

Tak tylko w ramach uzupełnienia. Tak, ale objawy schizofrenii to nie tylko objawy wytwórcze, czyli tzw. pozytywne. Wg statystyk one rzeczywiście dość dobrze reagują na leki. Schizofrenia to też objawy negatywne i ich występowanie już rokowanie pogarsza. A objawy negatywne akurat mogą pod pewnymi względami przypominać depresję. 

 

Tak, też słyszałem o objawach negatywnych, że są one cięższe w leczeniu. Podstawowa różnica - w depresji jest najczęściej smutek, poczucie bezsensu, w schizofrenii anhedonia, zobojętnienie

[sailorka]

Mam w rodzinie osobę z depresją. Chłopak ma 24 lata i naprawdę wiele wycierpiał przez tę chorobę.

[Wrwsw]

7 minut temu, mienta napisał(a):

@Wrwsw nie czuję żadnej stygmatyzacji ani ostracyzmu, a minęły już chyba ze 2 lata od czasu, kiedy opowiedziałam o mojej chorobie publicznie na Facebooku. Tylu słów wsparcia i otuchy nie usłyszałam nigdy wcześniej ani póżniej. Być może ludzie, ktorzy czują, że są odrzucani, po prostu przesadzają, wyolbrzymiają. Albo obracają się w takim a nie innym środowisku. Wyobrażam sobie, że w środowisku słabo wykształconym, wręcz ignoranckim, jeśli chodzi o wiedzę powszechną, to w takim środowisku faktycznie można zostać odrzuconym.

 

Ale no jednak słowo schizofrenia ma dosyć pejoratywny wydźwięk i budzi lęk, chociażby podświadomy. Ale faktycznie wiedza społeczeństwa na temat tej choroby wzrasta i ludzie zdają sobie sprawę, że osoby ze schizofrenią są w stanie funkcjonować gdy biorą leki. Ale wyobraź sobie, że zupełnie inaczej widzi tą chorobę osoba, która widziała czyiś atak psychotyczny. 

 

 

ciekawostka, w niektórych krajach (min. w Japonii) nazwa schizofrenia została zmieniona na nazwę choroba dezintegracyjna w celu zmniejszenia stygmatyzacji osób chorych, wprowadzając bardziej neutralną nazwę choroby. 

Edytowane 25 Lipca 2024 przez Wrwsw

[Wrwsw]

7 minut temu, acherontia styx napisał(a):

Znaczy się schizofrenia niestety wyklucza z kilku prac chociażby.

Nawet u mnie w pracy była osoba, która w pewnym momencie miała ewidentne urojenia i nie będę tu się zagłębiać w całą historię bo to nie miejsce na to, ale co gorsze wypowiadała je na głos. Zrobił się w pewnym momencie raban i był duży problem i to wcale nie ze strony naszej szefowej, ale ze strony instytucji współpracującej z której zdaniem szefowa musi się do pewnego stopnia liczyć. Mogło się to skończyć o wiele gorzej, ale jeśli sytuacja się powtórzy to szefowa będzie musiała wysłać tę osobę na kontrolne badanie do medycyny pracy z opisem objawów i zdolności do dalszej pracy w tej sytuacji lekarz na 100% nie da. 
Są prace i zawody gdzie osoba z epizodami psychotycznymi nie ma prawa bytu. Za duże ryzyko.

 

Moja mama miała dwóch znajomych - prokuratorów, chorych psychicznie.

 

Jeden z chorobą afektywną dwubiegunową, który na jednej z imprez miał jakieś dziwne zachowania, był zirytowany, z nikim nie chciał rozmawiać, twierdził, że jest "bogiem". Nikt nie wiedział o co chodzi, potem się przyznał, że ma chad, ale może normalnie funkcjonować, bo teraz bierze leki.

 

Drugi ze schizofrenią. Skończył studia, ukończył aplikacje prokuratorską, podobno był bardzo dziwny. W wieku 30-paru lat popełnił samobójstwo.

7 minut temu, acherontia styx napisał(a):

Znaczy się schizofrenia niestety wyklucza z kilku prac chociażby.

Nawet u mnie w pracy była osoba, która w pewnym momencie miała ewidentne urojenia i nie będę tu się zagłębiać w całą historię bo to nie miejsce na to, ale co gorsze wypowiadała je na głos. Zrobił się w pewnym momencie raban i był duży problem i to wcale nie ze strony naszej szefowej, ale ze strony instytucji współpracującej z której zdaniem szefowa musi się do pewnego stopnia liczyć. Mogło się to skończyć o wiele gorzej, ale jeśli sytuacja się powtórzy to szefowa będzie musiała wysłać tę osobę na kontrolne badanie do medycyny pracy z opisem objawów i zdolności do dalszej pracy w tej sytuacji lekarz na 100% nie da. 
Są prace i zawody gdzie osoba z epizodami psychotycznymi nie ma prawa bytu. Za duże ryzyko.

a jest w Polsce jakaś ustawa o antydyskryminacji ze względu na chorobę psychiczną? Wiem, że jest ze względu na sytuacje zmiany płci, ale nie słyszałem o ustawie o chorobach psychicznych

 

W dniu 15.07.2024 o 23:58, mienta napisał(a):

Wiadomo, że lepiej mieć schizofrenię niż depresję, więc się nie przejmuj. To dosyć łagodna choroba, żyje się z nią całkiem normalnie.

 

Nie wierzę w to co widzę XDDDD

 

W dniu 19.07.2024 o 19:04, lucynk4 napisał(a):

W życiu czegoś równie bezsensownego nie słyszałam.

 

Edytowane 25 Lipca 2024 przez Wrwsw

[sailorka]

Możecie się nie zgadzać, ale ja to piszę na podstawie własnych doświadczeń i obserwacji. W psychiatryku z dziewczynami z chad i schizą mozna było np. pograć w ping-ponga. Te z depresją nie wychodziły z łóżek.

[Dryagan]

W ogóle porównywanie, która choroba jest "lepsza" brzmi dla mnie irracjonalnie  nie ma lepszych i gorszych chorób. Pytanie "na co byś wolał zachorować" jest bez sensu. Wolałbym na nic nie chorować i to jest jedyna właściwa odpowiedź. Natomiast skoro choruję, to muszę się dostosować do mojej choroby i sprawić, by było to jak najbardziej znośne

[Wrwsw]

12 minut temu, Raccoon napisał(a):

 

Ja w szpitalu widziałem osoby ze schizo z przewlekłymi objawami negatywnymi, zupełnie odizolowane, żyjące we własnym świecie, prawie nie było z nimi kontaktu. 

 

Wszystko zależy od przypadku, każdy inaczej przechodzi choroby, dla mnie takie porównywanie nie ma zbytnio sensu. Depresja też ma różne nasilenia, nie każdy może przypadek to ciężka odmiana z leżeniem w łóżku cały dzień jak ta z filmów. Można mieć przez wiele lat chociażby depresję wysoko funkcjonującą czy dystymię. A np. w moim przypadku epizody depresyjne trwały kilka miesięcy i mijały same, tylko nic z tym nie robiłem przez wiele lat i dlatego w końcu przeszły w ciężki epizod.

 

4 minuty temu, Dryagan napisał(a):

W ogóle porównywanie, która choroba jest "lepsza" brzmi dla mnie irracjonalnie  nie ma lepszych i gorszych chorób. Pytanie "na co byś wolał zachorować" jest bez sensu. Wolałbym na nic nie chorować i to jest jedyna właściwa odpowiedź. Natomiast skoro choruję, to muszę się dostosować do mojej choroby i sprawić, by było to jak najbardziej znośne

 

Ale no jednak statystycznie osoba z nerwicą, depresją funkcjonuje lepiej niż osoba ze schizofrenią, a wszystkie inne kwestie "kto jak ciężko ma' już faktycznie zależą od nasilenia zaburzenia 

 

 

Kiedyś mi się nudziło to sobie zrobiłem ranking hahah według ciężkości zaburzenia top10 (ogólnie lubię statystyki :3)

 

1. Rozdwojenie jaźni

2. Osobowość dyssocjalna

3. Zaburzenia schizoafektywne

4. Schizofrenia paranoidalna

5. Choroba afektywna dwubiegunowa

6. Depresja

7. Anoreksja

8. Osobowość Borderline

9. Zespół stresu pourazowego

10. Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne

Edytowane 26 Lipca 2024 przez Wrwsw

[Dryagan]

@Wrwsw no i co wynika z tych statystyk? Czy jak ktoś choruje, może sobie wybrać chorobę na jaką choruje? Nie. Czy własna choroba dotyka mnie bardziej niż choroby innych osób? Tak. Więc jaki sens mają te dywagacje? Żaden. Autor wątku zastanawia się czy ma schizofrenię - ale to nie znaczy przecież, że może sobie wybrać między nerwicą i schizofrenią. Powinien zostać dobrze zdiagnozowany i tyle (z wykluczeniem samodiagnozy). 

Piszesz, że statystycznie ludzie z nerwicą czy depresją funkcjonują lepiej niż osoby z schizofrenią, ale to tylko statystyka - bywa różnie, zależy od indywidualnych przypadków. Jeden sobie lepiej radzi z chorobą, inny gorzej

[Wrwsw]

6 minut temu, Dryagan napisał(a):

@Wrwsw no i co wynika z tych statystyk? Czy jak ktoś choruje, może sobie wybrać chorobę na jaką choruje? Nie. Czy własna choroba dotyka mnie bardziej niż choroby innych osób? Tak. Więc jaki sens mają te dywagacje? Żaden. Autor wątku zastanawia się czy ma schizofrenię - ale to nie znaczy przecież, że może sobie wybrać między nerwicą i schizofrenią. Powinien zostać dobrze zdiagnozowany i tyle (z wykluczeniem samodiagnozy). 

Piszesz, że statystycznie ludzie z nerwicą czy depresją funkcjonują lepiej niż osoby z schizofrenią, ale to tylko statystyka - bywa różnie, zależy od indywidualnych przypadków. Jeden sobie lepiej radzi z chorobą, inny gorzej

 

No faktycznie po głębszym zastanowieniu - ostatecznie liczy się to jak ktoś funkcjonuje przy danym zaburzeniu. Ale jeżeli już ktoś wymusza aby określić któreś zaburzenie jako "gorsze", to zazwyczaj padają jednoznaczne odpowiedzi, jak np. w tym przypadku, bo ludzie zazwyczaj znają kilka osób z tym zaburzeniem, kilka z tym i wiedzą w czyjej skórze woleli by "nie być". Ja zdecydowanie w skórze schizofrenika.

[sailorka]

Naprawdę nie jest tak żle. Faktycznie, nie mogę pracować na pełen etat, łatwo się stresuję i muszę się wysypiać (hehe, w teorii), no i raz na jakiś czas ląduję w szpitalu. Mimo to uważam się za osobę szczęśliwą i z fartem w życiu.

[Dryagan]

4 minuty temu, mienta napisał(a):

Naprawdę nie jest tak żle. Faktycznie, nie mogę pracować na pełen etat, łatwo się stresuję i muszę się wysypiać (hehe, w teorii), no i raz na jakiś czas ląduję w szpitalu. Mimo to uważam się za osobę szczęśliwą i z fartem w życiu.

Muszę powiedzieć, że mam podobnie ostatnio. Zdiagnozowany ChAD - pracuję na pełny etat, muszę się wysypiać (staram się realizować, bo brak snu = odjebka), czasem ląduje w szpitalu z ostrą psychozą (ale od ostatniego razu minęło już 3,5 roku). Jestem osobą szczęśliwą, mam rodzinę i wszystko się układa, a ostatnia remisja jest super - nareszcie czuję się jak trzeba, bez górki, bez dołka, stabilnie. Po prostu najważniejsze to trzymać chorobę w karbach, poznać ją, oswoić, wiedzieć jak reagować. Pomocne jest wsparcie bliskiej osoby, która umie rozpoznać symptomy nadchodzącej fazy chorobowej. Nie ma sensu rozkminianie "dlaczego mnie to spotkało", czy buntowanie się przeciw chorobie (długi czas to robiłem i przegrywałem). Trzeba z nią żyć, niezależnie jaka jest

[sailorka]

@Dryagan dokładnie tak.