Nie wytrzymuję sama ze sobą

[rodzynka94]

Umieściłam ten wpis tutaj, bo nie wiem gdzie pasuje. Nie mogę wytrzymać ze sobą od paru ładnych lat i jest coraz gorzej. Nie jestem w stanie spędzać czasu sama ze sobą, z własnymi myślami, zabija mnie to. Automatycznie kiedy zostaję sama w domu nawet na chwilę to łapię doły. Przychodzą rozkminy nad moim życiem, przemyślenia na temat mnie samej i się zaczyna... Dochodzi już do takich absurdów, że: 
-nie potrafię odpoczywać, nienawidzę dni wolnych od pracy. Pracę mam do dupy, rozkładam towar w sklepie, jest to ciężka fizycznie praca i ludzie sa niemili ale i tak wolę to od siedzenia w domu i zajmowania się samą sobą, co mnie przeraża. Brakuje mi zainteresowań, kiedyś interesowało mnie wiele rzeczy, miałam hobby ale po kryzysie, który pojawił się wraz z przeprowadzką do nowego miasta wszystko minęło. Teraz moje dawne hobby wydają mi się dziecinne i czuję, że trace przy nich czas. Nie potrafię zmusić się do czegokolwiek, nic mnie nie cieszy,
-nienawidzę przebywać bez partnera. Mam ataki lękowe, keidy go nie ma, doszło już do tego, że mój chłopak nie może spać po nocach bo ja się panicznie boję zostawania sama z własnymi myślami i nie daję mu spać. Potem śpi max 3 godziny, wstaje zmęczony do pracy, a ja mam wyrzuty sumienia. 
-Od dłuższego czasu często chodzę na rauszu, zwłaszcza jak jestem sama w domu to muszę się czymś wspomagać. 

Nie jestem zadowolona ze swojego życia. Mimo, że obiektywnie źle nie jest to nie potrafię się cieszyć z tego co mam, zawsze tak było, cokolwiek by się w moim życiu nie działo jestem z  wszystkiego niezadowolona i bezustannie towarzyszą mi dwa uczucia- że inni mają lepsze życia i że inni są lepszymi ludźmi.