Skocz do zawartości
Nerwica.com
Szukaj w
  • Więcej opcji...
Znajdź wyniki które...
Znajdź wyniki...
klaudia19

Dlaczego czuje sie jak mała dziewczynka?

Rekomendowane odpowiedzi

Jestem pełnoletnia, a wciąż czuje się jak mała dziewczynka , czy to mozebyc PTSD?

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Pełnoletniość nie oznacza dojrzałości, każdy dojrzewa w trochę innym tempie. Cząstka dziecka zawsze w nas pozostanie, zwłaszcza jeśli byliśmy dziećmi niekochanymi, nie zaspokajano naszych podstawowych potrzeb, jeśli doświadczyliśmy czegoś destruktywnego, do końca nie mogliśmy być dziećmi więc zawsze to dziecko w nas będzie się domagało "zaspokojenia". Może po prostu pozwól sobie być małą dziewczynką, może tego potrzebujesz, zajmij się nią :)

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

klaudia19, przeczytałam Twój post powitalny i doczytałam, że przeszłaś jako dziecko traumę. Tak, jedną z konsekwencji traumy może być zamknięcie w pozycji bezbronnego dziecka. Może być uczucie odcięcia, bycia "za szybą", trudności w stworzeniu stałych relacji, brak umiejętności stawiania granic i wiele innych. Skutki traumy ( z tego, co opisałaś zakładam, że seksualnej ) niestety bywają takie, a nie inne. Wrażenie, że wciąż jesteś małą dziewczynką oznacza, że nie przepracowałaś traumy i niestety, ale nie jesteś w stanie ruszyć dalej. Nie mam tu na myśli tego, o czym wspomniała Arvena, ponieważ każdy ma w sobie trochę dziecka, ale w innym kontekście. Jeśli tak, jak przypuszczam, w relacji z ludźmi czujesz się jak bezbronne i bezradne dziecko, jak mała dziewczynka, która nie może / nie potrafi się obronić/ sprzeciwić i wiążesz to z wydarzeniami z przeszłości, to nie jest to "zdrowy" objaw. Z pozycji dziecka wciąż jesteś narażona na to, że ktoś przekroczy Twoje granice. Obrony trzeba się nauczyć. Stawiania granic trzeba się nauczyć. Jeśli prawidłowy rozwój w tych kwestiach został zaburzony w okresie dzieciństwa, to niestety, ale w życiu dorosłym wychodzą później braki i konsekwencje. Trzeba to nadrobić i tutaj pomaga terapia. Byłaś kiedyś na terapii? Myślałaś, żeby przepracować traumę?

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Lilith po przeczytaniu reakcji na przemoc seksualną, miałam wrażenie jakby to pisalo o mnie, najpierw byłam u psychiatry na nfz, przepisała mi leki, możliwe że skieruje na terapię. A bardzobym chciała o tym opowiedzieć terapeutce.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

klaudia19, skierowanie możesz wziąć od rodzinnego. Nie musi to być psychiatra. Na terapię z NFZ się trochę czeka, więc im szybciej się zapiszesz, tym lepiej.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Od rodzinnego lekarza pediatry? przepraszam trochę zdezerientowana jestem jak to było z tobą Lilith?

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

klaudia19, ile masz lat? W nicku jest Twój wiek? Pediatra jest lekarzem Podstawowej Opieki Zdrowotnej, więc myślę, że nie byłby to problem. Dodatkowo, lekarze mogą mieć po kilka specjalizacji i być może na pieczątce będzie również np. "specjalista medycyny rodzinnej". Zawsze możesz zapytać, czy wystawi Ci skierowanie. U mnie wyglądało to w ten sposób, że lekarz rodzinny skierował mnie w wieku 21 lat na terapię . Jako, że byłam jeszcze studentką, to udało się przyspieszyć terapię przez poradnię dla dzieci i młodzieży. Poprosiłam o kobietę, więc po pomyłce w rejestracji ( początkowo przydzielili mi psychoterapeutę ) przyjęła mnie psychoterapeutka mająca i doświadczenie i kompetencje w pracy z osobami po traumie.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Tak, mam 19 lat, Obecnie się nie uczę że względu na to że jakiś czas temu zaczęłam uciekać od ludzi, zaczęłam się bać.pojawila się nadzieja ze przejdę przez to co trudne :)

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

klaudia19, przejdziesz tylko czeka Cię dużo pracy na terapii. Ale da się z tego wyjść.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Rozwijamy się nie tylko intelektualnie, ale też emocjonalnie. Można być dorosłym i dobrze wykształconym, jednak czuć się jak dziecko ponieważ rozwój emocjonalny został w dzieciństwie z jakichś powodów ograniczony lub zatrzymany. Emocje odpowiadają za czucie.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się

×