Przeszłość - jak sobie z nią radzicie?

[monk.2000]

Dla mnie przeszłość jest jednym z większych bogactw. Życie traktuję trochę jak film, a wiadomo film to nie pojedyncze stopklatki tylko ich cała seria. Życie w danym momencie, często jest bezsensowne. Dopiero złożenie w kupę wszystkich wydarzeń daje jakiś sens. Wyobraźmy sobie, że przez wieczność myjemy naczynia: straszne. Na szczęście mamy świadomość, że czynność tą ukończymy i to daje nadzieję. :-)

 

Ze sprawą wiąże się jednak pewna rzecz, z którą mam problem. A mianowicie próby zapamiętania wszystkiego wkoło, całego doświadczenia. Tak jakbym chciał wypełnić wewnętrzną pustkę różnymi tworami, zatrzymać ulotność i zamknąć to co się dzieje w sejfie pamięci. Muszę z tym przystopować, bo kończy się na próbach zapamiętania każdego widzianego przeze mnie tekstu, nawet etykietki od keczupu, łącznie z datą ważności, miejscem produkcji i oczywiście składem, rzecz jasna w takiej kolejności jak na etykiecie, no najlepiej jakby pamiętać ułożenie tekstu, rozmiar czcionki i jej krój.

 

Postaram się coś z tym zrobić, bo to nieprzyjemne, a przede wszystkim wynaturzone. Tylko jak? Myślę, że jest sposób i znajdę go sam, albo z psychologiem, bo na pewno nie będę szukał w książce.

[mark123]

Kiedyś miałem podejście, że przeszłość jest zamknięta. Od momentu, kiedy uświadomiłem sobie, że mam problemy z psychiką, zacząłem skupiać się na przeszłości.

[Weroncia1309]

Mnie przeszłość okropnie męczy i to pod dwoma względami . Po pierwsze przypominam sobie chwile , kiedy byłam całkiem inną osobą, szczęśliwą , towarzyską , ufną , miałam cel w życiu i do niego dążyłam . Byłam tak żywa i ciągle przebywałam z ludźmi , nie widziałam w nich wrogów , nie interesowało mnie co o mnie sądzą , po prostu byłam sobą . W każdym widziałam dobro , starałam się pomagać każdej napotkanej osobie , dlatego też ludzie bardzo często mi się zwierzali . Teraz nie mam ani celu w życiu , ani szczęścia , nie lubię spotykać się ze znajomymi a każda napotkana osoba wydaje mi się jakby mnie oceniała , obgadywała , krytykowała , czekała tylko na moje potknięcie . Nie lubię już przebywać z ludźmi . Tak bardzo tęsknię za tamtą osobą , że każde takie wspomnienie mnie dobija . A po drugie jak nie myślę o dobrych chwilach , tą są te złe , tyle błędów popełniłam , tyle rzeczy chciałabym zrobić inaczej , za tak wiele sytuacji mi wstyd , co dobija mnie jeszcze bardziej . Nie lubię więc wspomnień i nie radzę sobie z przeszłością a przez to nie potrafię radzić sobie ani z teraźniejszością ani przyszłością .

[Weroncia1309]

Ja staram się żyć tym, co jest teraz. Z terapii wyniosłam przekonanie, że jedyne, co można robić z przeszłością, to ,,obracać ją w myślach", rozpamiętywać, przeglądać... I nic z tego nie wynika.

To samo zresztą z przyszłością. Nasze działania mają charakter wyłącznie doczesny.

Przyjelam takie myślenie, bo zbyt wiele czasu w ciągu dnia zajmowało mi umartwianie się i obawy o przyszłość, jak i rozpamiętywanie przyszłości. Nie wiem, na ile w sytuacji ,,fizjologicznej" (bo moją nazwałabym jednak patologiczną) myślenie to jest słuszne.

 

 

Masz racje , że nic się nie da zrobić z przeszłością , tylko że są chwile które nie tylko ty pamiętasz , o których chce się zapomnieć , a przez które ludzie patrzą na ciebie inaczej . Ja sobie nie mogę poradzić właśnie z taką myślą .

[Weroncia1309]

Ja sobie nie radzę z nią w ogóle . Jest powodem mojego smutku , mojego stanu . Brzydzę się sobą przez pryzmat tego co było kiedyś. Ogólnie ostatnie dwa lata są dla mnie udręką . Czasem ośmieszania się i niekontrolowania samej siebie ... Boję się co myślą o mnie byli znajomi , co ogólnie myślą ludzie , bo kompromitowałam się okropnie nie raz . I codziennie płaczę przeżywając wszystko na nowo , odpycham od siebie jedyną osobę , której na mnie zależy. I czuje się coraz gorzej.

[mark123]

Odkąd dowiedziałem się, że kiedyś podobno radziłem sobie w dużo gorszych sytuacjach, niż obecne sytuacje, które mnie paraliżują, przeszłość coraz bardziej chodzi mi po głowie. Chciałbym dokopać się do swojej dawnej przeszłości i dowiedzieć, co się ze mną stało.

[Gość klex]

też sobie nie radzę z przeszłością jakbym nie pamiętał byłoby łatwiej