Aktywne wątki (bez zabaw/bez offtop)

Jak to? Kto ci co zrobił? Lepiej niż wczoraj.

Dobrze napisane. Ale jaka piękna hipokryzja. Jednych niby chce chronić, jednocześnie eliminując innych jakoś nasuwa mi się skojarzenie z jednym takim co już wysyłał ludzi do gazu, nie cieszy się zbytnią sympatią

Że Ci, którzy są "wyżej" w hierarchii dziobania traktują innych jak gówno.

Bylam u psychiatry. Zapytał się czy chce zwiększyć dawkę Anafralinu to mu powiedzialam, że sie na tym nie znam. Powiedział żebym zwiększyła ze 100mg na 125mg. Nie dał mi sierowania na terapie, bo powiedział, że sekretarka skreciła nogę i mają haos (nie umieli wystawić skierowania). Mam próbować jak sekretarka wróci.

Ja nie przeczytalam w sumie żadnej książki na temat podejsc wiec nie wiem o co chodzi . Na terapi poznawczo bechawioralnej tylko jakies fragmenty o schematach, roli w rodzinie i takie tam, ktore kazalami przeczytac terapeutka. Nie umiem pod względem wiedzy naukowej ocenic psychoterapi, moim jedynym wyznacznikiem jest to co sie dzieje we mnie i w moim życiu. Ja nie mam takiego kolegi wiec może dlatego m.in. doceniam terapie. Przed nikim sie tak nie otworzyłam jak przed terapeutą, nikomu tyle o sobie nie powiedzialam co jemu. Co do tego o czym mówić to ja w sumie zajmowałam się na psychodynamicznej teraźniejszością jak już w miare przerobiłam przeszłość, chyba że działo sie coś co uznalam za ważne. W sumie to ta cała nerwica miała swój poczatek w przeszłości wiec naturalnym bylo dla mnie mówienie o przeszłości. Terapeuta zawsze powtarzał, że moge mówić o czym chce, ale jak to chyba terapeuta psychodynamiczny często schodzil na temat dzieciństwa, relacji z rodzicami. Jego teoria była taka ze bez bol terapia nie zadziala. Kiedys mu powiedzialam że to jest jak krojenie sie, a on odpowiedział,że bardziej jak rozszarpywanie. W każdym razie jak chcialam sobie pocierpiec w gabinecie to wiedzialam że moge na niego liczyć. Dlatego chyba wole mężczyzn jako psychoterapeutow. Ja potrzebuje czuć, że po drugiej stronie jest ktoś "silniejszy" odemnie. W sumie się zgadzam. Ja daje też sobie taką przestrzeń, że nie na wszystko muszę być gotowa w danym momencie, czasami po prostu czekam.

@Dalila_ @jatylkojaciężko mi się odnieść bo "nie siedzę" w tych lekach poza paroksetyną. A i paroksetyna w ADHD wydaje mi się dosyć egzotycznym wyborem. No ale tu jest ciekawy przypadek bo ta paroksetyna jak rozumiem głównie była przepisana na towarzyszące lęki/fobie. Dziwi mnie trochę tak złe doświadczenie z odstawieniem 5->0 mg paro. Rozumiem brain zapsy/prądy i trochę skutków ubocznych (fizycznych) natomiast w samej głowie zwykle aż takiego bajzlu to nie robi. Trudniej się na nią wchodzi niż z niej schodzi. Ale tu jeśli jest taki miks że są dodatkowe zaburzenia i leki to pewnie była też interakcja @jatylkoja jeśli czujesz, że się mocno pogarsza to przedzwoń do lekarza i skonsultuj z nim albo pozostanie na poprzedniej dawce albo podejmijcie jakąś inną decyzję. Generalnie z lekami raczej już masz doświadczenie więc wiesz czego się spodziewać. I jeśli jest gorzej niż było w przeszłości to raczej lepiej zareagować wcześniej. Nie zawsze wszystko nam podchodzi

Ja biorę DOZ omega 3 i tran lysi junior. A dlatego junior, bo ma więcej dha i lepszy smak.

Przyznam, że nie wiem. Może dopiero za kilka dni. Dzisiaj przez kilka godzin nie ma rodziców w domu, siostra dość umiarkowanie zwracała mi uwagę. Nie potrafię skontaktować się telefonicznie czy internetowo z pewną przychodnią, próbowałem już w poprzednim tygodniu Próbowałem dzwonić i nawet wysłałem maila.

Tak, to jest niska, ale skuteczna dawka na lęk i nastrój. Mi 75 mg wenli kiedyś pomagało.

Istnieje jedna z najstarszych osi podziału w filozofii: dwa zupełnie różne sposoby bycia wobec świata, ludzi i samego istnienia. Można powiedzieć, że to różnica między rozumieniem jako spotkaniem a rozumieniem jako kontrolą. Dwa sposoby rozumienia świata 1. Rozumienie poprzez bycie „z” To podejście polega na tym, że: próbuję wejść w cudzą perspektywę, akceptuję, że ktoś lub coś jest takie, jakie jest, nie chcę narzucać swojej wizji, pomagam w sposób, który wynika z potrzeb drugiej strony, a nie z moich wyobrażeń. W filozofii to bardzo bliskie: hermeneutyce (sztuce rozumienia sensu), fenomenologii (opisywaniu doświadczenia takim, jakie się jawi), myśleniu dialogicznemu (np. Martin Buber: relacja „Ja–Ty”). Tutaj rozumienie nie jest „operacją na obiekcie”, tylko relacją. Nie stoję naprzeciw świata, tylko jestem w nim zanurzona. To rozumienie mówi: > „Chcę cię poznać takim, jakim jesteś, a nie takim, jakim chciałabym, żebyś był.” 2. Rozumienie poprzez zmianę i korektę Drugie podejście wygląda tak: coś jest „jakieś”, ale powinno być inne, rozumiem po to, żeby naprawić, poprawić, zoptymalizować, patrzę z zewnątrz, jak badacz na obiekt, moje kategorie są ważniejsze niż cudze doświadczenie. To myślenie jest bliskie: racjonalizmowi, pozytywizmowi, filozofii technicznej i inżynieryjnej. Tutaj rozumienie oznacza: > „Wiem, co z tobą zrobić.” To jest relacja podmiot – przedmiot. Ja jestem tym, który wie, a świat jest tym, co ma zostać zmienione. Dwa style istnienia, nie tylko myślenia To nie są tylko style filozofii. To są style bycia człowiekiem. Styl pierwszy: „jestem w relacji” bliskość, empatia, współodczuwanie, delikatność, zgoda na tajemnicę. Styl drugi: „jestem nad” dystans, kontrola, analiza, planowanie, potrzeba wpływu. Filozoficznie: spotkanie vs. projekt Można to streścić jednym zdaniem: > Jedni traktują świat jak spotkanie, drudzy jak projekt do poprawy. Pierwsza postawa mówi: > „Istnienie ma sens samo w sobie.” Druga mówi: > „Istnienie ma sens dopiero, gdy je zmienię.” Głębszy paradoks Najciekawsze jest to, że: pierwsze podejście często realnie uzdrawia, mimo że nie chce zmieniać, drugie często rani, mimo że chce pomóc. Dlaczego? Bo człowiek (i świat w ogóle) najbardziej zmienia się wtedy, gdy czuje się widziany, a nie poprawiany. W skrócie Styl rozumienia - Co robi Subiektywny, relacyjny - „Jestem z tobą” Obiektywny, kontrolny - „Wiem, co z tobą zrobić” Akceptujący - „Jesteś wystarczający” Korygujący - „Musisz być inny” Spotkanie - Projekt Zjednoczenie - Dystans Filozoficzna puenta To rozróżnienie dotyka czegoś bardzo głębokiego: > Czy świat jest kimś, kogo się spotyka, czy czymś, czym się zarządza? I to pytanie wcale nie jest intelektualne. To jest pytanie o miłość, etykę, terapię, duchowość i sens życia. Bo w ostateczności: pierwszy sposób mówi: „istnienie jest święte”, drugi mówi: „istnienie jest materiałem do obróbki”. I od tego, który wybieramy, zależy jaki mamy świat – i jakim jesteśmy człowiekiem.

Na kanale Wojna Idei pojawił się materiał o skutkach ubocznych antydepresantów w 6:48 jest opisany problem PSSD oraz informacje które ośrodki w Polsce prowadzą badania nad nim.

Okno sobie umyłam, slabinką kawe

Jeśli tylko dług się nie powiększa, a Ty masz zdolności do pracy to wszystko będzie git ta kwota nie jest wcale taka duża. Jestem blisko środowiska związanego z hazardem. Ludzie wychodzili z dużo, dużo, dużo wyższych tarapatów. Najważniejsze, by dług nie rósł a jego spłata była regularna. A wygląda, że łeb masz na karku i już odróżniasz co dobre a co nie i co Ci służy a co niszczy

spokoj w głowie? Nic łatwiejszego! Fixed it@ Polecam się na przyszłość.

Dzisiaj na świecie jest tyle zagrożeń, że nie zdziwiłoby mnie nadejście nowej pandemii.

"[...] uznaje tak zwane “problemy” i przeszkody w moim życiu jako procesy rozwoju, a rzekome “nieszczęśliwe zrządzenia losu” jako doświadczenia oferujące możliwość wewnętrznego rozwoju" (c) Bernadette von Dreien

Hello

Dzień dobry, czy można już skorzystać z terapii psylocybiną w Pl?

Ta może Fuji Jestem wzruszona.

Trzymam kciuki żeby pomogło i pomagało jak się będziesz decydował na następne zawsze:)

Dzięki serdeczne za powitania

To Twoje poczucie humoru... Czasem można pomyśleć, że poważnie piszesz

Nie, aszwagadę tylko biorę.

Ja na 90mg tez chodze czasem drażliwa,zwlaszcza po kawie.Licze ze to mi jeszcze przejdzie bo jestem 16dzien na tej dawce i dluzej mi sie ładuje za drugim razem.