Depresja czy jednak nie? Co dalej?

Forum poświęcone depresji oraz CHAD. Jeżeli czujesz, że sam/a sobie nie radzisz, nie zwlekaj z napisaniem o tym. A jeżeli depresje masz za sobą - możesz podzielić się wskazówkami.

Depresja czy jednak nie? Co dalej?

przez elka.lublin 14 lip 2010, 14:18
Witam,
trafiłam tu po ponad rocznym leczeniu i kolejnych zmianach leków, które zupełnie nie poprawiły mojego stanu. Zaczęłam wątpić- w diagnozę, w leczenie. Ale po kolei.
mam prawie 40 lat, nie jestem jednak jeszcze w okresie przekwitania. Kilkanaście lat temu zaczęły się u mnie okresy bezsenności- była to ciąża. Nie miałam lęków, trudnej sytuacji etc., abym mogła nie spać. No ale miałam trudności, aby zasnąć, często wybudzałam się w nocy, a po jakims czasie nie spałam już od świtu. Opieka nad dzieckiem- bardzo męcząca- dzieciak nie przesypiał nocy w zasadzie przez pierwsze 3 lata, a ja z nim. Do tego praca zawodowa, dom na głowie- i brak pomocy ze strony męża (taka praca). Mimo nieprzespanych nocy, sił miałam zawsze dużo; pojawiło się natomiast nadciśnienie, w stosowane betablokery bezsenność pogłębiały, a wraz z nią- problemy z nadciśnieniem.

Osiem lat temu zaczęłam się czuć coraz słabiej, oganiała mnie niemoc, kompletny brak sił fizycznie. Z czasem zaczęły dołączać problemy z pamięcią, koncentracją uwagi, znacznie pogorszyła się moja możliwość "tworzenia"- mam pracę umysłową twórczą (naukowiec). Znacznie przybrałam na wadze. No i do tego nadal problemy ze snem- zazwyczaj bez problemu mogłam zasnąć, natomiast wybudzałam się wielokrotnie w ciągu nocy, no i nad ranem już nie zasypiałam. Zaznaczam, że moje życie było szczęśliwe, pełne planów i możliwości ich realizacji, nie miałam problemów, które mogłyby spędzać mi sen z oczu. Jednak- o dziwo- w tym czasie moje ciśnienie cudownie się uregulowało i już nie potrzebowałam tabletek, aby je obniżyć.

W tym czasie odwiedziłam psychiatrę, który próbowal mi dobrać leki na sen- stilnox, imovane (działały, ale brane krótko), potem zmiana na takie, które miały być docelowe- lerivon (dawka minimalna wyłączała mnie z życia na 2 dni), chlorprotixen, tisercin - tak samo. poddałam sie po paru miesiącach takich eksperymentów, gdyż skutki uboczne tych leków były dla mnie o wiele gorsze, niż bezsenność.

Niestety, powoli zaczęły się narastać zaległości - w pracy, w domu, wśród znajomych. Nie miałam na nic siły, przestałam pracować twórczo, co zaczęło zagrażać mojej pracy zawodowej. Tak naprawdę to marzyłam tylko o tym, aby położyć się, zasnąć, przespać kilka dni mocnym, twardym snem i... wstać ze starym samopoczuciem któregoś ranka. Ale te marzenia się nie spełniały, a ponieważ przez lata takiej wegetacji już dawno straciłam nadzieję, że to minie, więc ponad rok temu postanowiłam pójść do psychiatry drugi raz- tym razem jednak nie był to wybór przypadkowy, tylko polecany. Wcześniej wraz z moją lekarka rodzinną sprawdziłyśmy podstawowe badania- wszystko w normie, nie ma się czego czepiać.

Lekarz stwierdził początkowo, że to nie depresja, ale dał mi mirtazapinę- rezygnacja po miesiącu, bo dopołudniowej senności, ogólnego rozbicia i 3 kg do przodu nie dało się znieść. Cital- ból głowy okropny, brak snu zupełny- rezygnacja po 3 tygodniach. Coaxil- brak jakiejkolwiek poprawy, zero snu- rezygnacja po 8 tygodniach.

Vellafax- w sumie brałam 5 miesięcy, stopniowo zwiększając dawkę do docelowej, plus Trittico CR. Jedyna poprawa to sen- 5-6 godz., nieprzerywany, ale i tak budziłam się zmęczona, bez siły, bez życia.
Ponieważ w pozostałych objawach nic się nie zmieniło na plus, lekarz stwierdził, że zmieniamy cały zestaw- asentra plus depakine chrono. Ponoć takie nietypowe połączenia leków czasami coś uruchamiają w mózgu z połączeniami i odzyskuje się dawne możliwości, tj. pamięć, koncentracja, mozliwośc pracy twórczej... Po prawie roku leczenia jednak nadzieja na poprawę już gdzieś znikła, pojawił się za to lęk przed powrotem bezsennych nocy. Mimo tego postanowiłam zestaw wypróbować, odstawiając powoli Vellafax... Bezsennośc powróciła pierwszej nocy bez trittico, a do tego doszły nowe
objawy- jak przy każdym innym leku, który do tej pory zdążyłam wypróbować- uczucie ściśniętej głowy, jakby odrealnienia, opóźnienia w reakcji, uczucie, że nie jest się sobą. Po 10 dniach koszmaru, głównie przez bezsenność, postanowiłam odstawić zestaw i wrócić do trittico CR... Znowu śpię po 5-6 godz., ale nadal nic nie zmieniło się na plus w pozostałych objawach. Do tego zupełnie straciłam nadzieje na lepsze, gdyż przez rok ani razu nie poczułam się choćby w 50% tego, co było jeszcze 5-6 lat temu.

Przestudiowałam ulotki wszystkich leków, które do tej pory miałam zapisane przez psychiatrów i jednego nie mogę zrozumieć- leki miały mi pomóc z przewlekłym zmęczeniem, z zaburzoną koncentracją uwagi, z pustką w głowie, a one wszystkie mają to w działaniach ubocznych... Co więc chce u mnie leczyć lekarz?

Nie mam myśli samobójczych, poczucia małej wartości etc. Do niedawna, mimo narastających problemów w pracy, byłam optymistycznie nastawiona do wszystkiego, bo wierzyłam, iż w końcu lekarz dobierze mi leki i wrócę do dawnej "świetności". Po roku o wiarę już trudno, zaczęły się huśtawki nastroju, płaczliwość. Ostatnio z lekarzem rozmawiałam na temat Valdoxanu- chciałam go wypróbować, ale lekarz nie miał z tym lekiem jeszcze do czynienia, więc mi go nie przepisał. Mam wrócić na dłużej do Asentry i depakiny chrono (wg lekarza nie jest to zestaw na dwubiegunówkę, bo jej nie mam). Ale ja już nie mam siły.

Ostatnio naszła mnie taka myśl, aby wypróbować dopalacza albo coś innego- zabronionego, aby się przekonać, czy w ogóle jestem w stanie funkcjonować jak dawniej. Ta myśl mnie przeraziła, ale odzwierciedla mój stopień desperacji. Tak się żyć nie da, bo to wegetacja.

Moje pytanie do Was- co dalej? Czy powinnam zmienić lekarza? Czy brnąć na depakine i asentrze w nadziei, że kilka kolejnych tygodni stracę na działania niepożądane, ale później będzie już lepiej? Ja w to już nie wierzę, szkoda mi kolejnych tygodni na kolejne doświadczenia, bo do tej pory nic nowego w mój stan zdrowia to nie wniosło.

Moje narastające od lat problemy to:
- bezsenność (bez trittico)
- przewlekłe zmęczenie- kazdy ruch, wyjście na spacer to wysiłek nie lada, wstaję z rana już zmęczona
- dziura w głowie, pustka, trudno napisać sensownie kilka zdań (ten post pisze w WORDZIE, po kawałku, od kilku godzin), mimo, że wiem, o czym i co chce napisać, ale trudno sformułowac mysli
- wszystko jest wysiłkiem- odpisanie na maila, zrobienie przelewu przez internet, telefon do rodziców, przygotowanie posiłku (o gotowaniu nie ma mowy- od lat kupuje garmażerkę)
- zaburzenia pamięci świeżej (nie jestem w stanie uczyć się j. obcych- nie zapamiętuję nowych wyrazów!), zaburzenia koncentracji uwagi (trudno mi sie skupić przez dłuższy czas np. na rozmowie telefonicznej)

Czy ktoś miał coś podobnego i czy była to depresja? Czy komuś leczenie depresji pomogło na te objawy?

Co mam robić?? HELP!
Offline
Posty
11
Dołączył(a)
14 lip 2010, 14:09

Re: Depresja czy jednak nie? Co dalej?

Avatar użytkownika
przez agusiaww 14 lip 2010, 15:12
elka.lublin, po pierwsze wg najnowszych badan przekwitanie moze wystapic juz nawet u mlodych dziewczat -sprawki hormonow (ale to tak na marginesie). Teraz przejdzmy do sedna, wydaje mi sie nawarstwienie problemow i to ze bylas pozostawiona samej sobie (ciaza, praca, dziecko, brak pomocy ze strony meza) -jeszcze bym tutaj przychylila sie do mozliwosci ze to ciaza byla przyczynkiem do powstania bezsennosci (identycznie jak u mojej kolezanki-diagnoza depresja poporodowa -leczy sie juz rok). I o ile na poczatku byla to sama bezsennosc, objawy ktore doszly i ktore opisujesz (odrealnienie, scisk w glowie itd) swiadcza o tym, ze raczej dolaczyla sie depresja. O depresji ludzie maja mylne pojecie, niekoniecznie trzeba miec mysli samobojcze, itd. Sa rozne depresje. Zalezy od stanu czlowieka i dodatkowych przyczyn.
Po pierwsze skoro spisz po trittico, to radzilabym Ci nadal brac, napisze Ci jaki ja mma sposob na bezsennosc -otoz biore polowke (chlorprotexin) i wypijam kubek melisy, po tym bardzo dobrze spie, sprobuj tez kupic melatonine, bez recepty naturalny specyfik. Natomiast lek antydepresyjny jest tutaj jest raczej konieczny, zeby Ciebie aktywizowal do czynnosci, sprobuj tez uprawiac sport, jazda na rowerze, zajecia fitness da takze dla mam z dziecmi itd itd ale cokolwiek co bedzie zmuszalo Ciebie do ruchu i przebywania wsrod ludzi.
Warto żyć, warto marzyć, bo to co osiągalne możliwe jest do zdobycia.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
6261
Dołączył(a)
05 mar 2009, 09:22

Re: Depresja czy jednak nie? Co dalej?

przez elka.lublin 14 lip 2010, 15:29
Agusiu, dzięki za posta.
Tak własnie- mam wrażenie, że moją bezsenność wyindukowała ciąża, a resztę objawów- trwająca lata bezsenność.
Odrealnienie, uścisk w głowie mam tylko po lekach- jak zaczynam brać coś nowego.

Ale, ale... gdybym była w stanie jeździć na rowerze czy uprawiać jakiś sport, to nie pisałabym, że mam przewlekłe zmęczenie. To jest takie uczucie, że nie ejsteś w stanie podjąć żadnego wysiłku, a gdybym się zmusiła, to kilka dni po takich ekscesach byłabym zdolna tylko do leżenia w łóżku.

Moje dziecko nie jest malutkie- ma skończone 12 lat; od tylu lat cierpię na bezsenność, a od ośmiu dołączyły kolejne objawy.

Co radzisz- próbować to, co mam zalecone (depakine i asentrę) czy zmienić lekarza?

melisa, melatonina i inne bez recepty- no sorry, ale to wypróbowałam, nim pierwszy raz poszłam do lekarza.

Przekwitanie- hormony mam idealne i cykle też.
Offline
Posty
11
Dołączył(a)
14 lip 2010, 14:09

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

Re: Depresja czy jednak nie? Co dalej?

Avatar użytkownika
przez agusiaww 14 lip 2010, 15:34
elka.lublin, i wlasnie o to chodzi, zebys wyszla na rower, nawet na 10 minut, a padnij sobie pozniej i lez, ale zobaczysz ze za drugim razem bedzie latwiej, a pozniej to juz nawet sama bedziesz nie mogla sie doczekac kiedy wyjdzie slonce zeby pojedzic. :D Co do lekow -to jestem w twoim przypadku za valdoxanem, czytalam artykul ktory opisywal, ze owszem sa skutki uboczne, ale porawia rytm dnia i reguluje sen. Takze zmien psychiatre np idz prywatnie do innego (niestety i tak niczym nie ryzkujesz w sumie) i porozmawiaj o tym, zeby przepisal Ci valdoxan ale i nadal bierz tricitto. I zmus sie do ruchu ! Trzymam kciuki.
Warto żyć, warto marzyć, bo to co osiągalne możliwe jest do zdobycia.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
6261
Dołączył(a)
05 mar 2009, 09:22

Re: Depresja czy jednak nie? Co dalej?

przez elka.lublin 14 lip 2010, 15:42
Agusiuuu, sorryyy, ale czy kogoś, kto ma złamaną nogę zmusisz do spaceru czy włożysz go w gips? A osobie z myslami samobójczymi zaproponujesz, by wyszła na świat i zobaczyła, jak jest pieknie?
No sorry, chyba nie wiesz, co to znaczy czuć się zmęczona non stop. To jest tak, jakbyś właśnie przeszła 40 km.
Podejmowałam próby wyjścia na rower i nastepnego dnia byłam na zwolnieniu, bo nie dałam rady wstać. Nie mogę podbiec do autobusu, a Ty mi ćwiczenia proponujesz...

Co do lekarza to waham się, bo kolejny raz komus mówić o tym, jak się czuję, dodatkowo mówić o leczeniu, które miałam i reakcjach, skoro połowy nie pamiętam.

Czy komuś leczenie depresji pomogło na objawy, które mam? Chodzi o funkcje mózgu...
Offline
Posty
11
Dołączył(a)
14 lip 2010, 14:09

Re: Depresja czy jednak nie? Co dalej?

Avatar użytkownika
przez agusiaww 14 lip 2010, 15:49
elka.lublin, uwierz, ja na poczatku tez nawet palca nie moglam uniesc, ale jak bedziesz siedziec i narzekac to czy cos zdzialasz -nie nie zdialasz i bedziesz tylko pograzac sie w tym zalu jaka jestes biedna i zmeczona. Masz depresje to do roboty! Bierz zwolnienie od lekarza i zajmij sie soba, zmus po prostu zmus, najgorsze jest nic nie robienie, a jojczenie. Owszem jojczmy, zalmy sie, ale i dzialajmy, bo jak NIC nie bedziesz robic to myslisz, ze samo Ci sie poprawi? No to nie, sie nie poprawi.
Czasami trzeba zmienic lekarza, do jednego poszlas, mozesz i do drugiego isc, albo idz do pierwszego i niech Ci przepisze valdoxan. Ja choruje na depresje juz ponad 1,5 roku, biore lek antydepresyjny, tez mialam bezsennosc itd itd i mnostwo mnostwo objawow, i powiem Ci tak, bylo ciezko na poczatku, ale grunt ze jest lepiej. Ale to nie jest tak, ze ja juz nie nie robie, robie i to mnostwo rzeczy, najpierw sobie stawialam cel np cel jeden na tydzien, chociazby umyc glowe, albo umalowac usta, bo nawet sily i mi sie nie chcialo tego zrobic. Takze dlatego wiem co mowie i po rozmowach z osobami, ktore choruja na depresje /lub inne choroby wiem ze najgorszy jest zastoj bo masz wymowki: nie mam sily, jestem chory a oni przeciez tego nie rozumieja, a w gruncie rzeczy nikogo to nie obchodzi albo jak nawet obchodzi to nie wie o co chodzi i ma dosc tego ze lazisz skwaszona, dlatego napisalam jak wyzej. Podsumowujac u mnie jest poprawa taka jak stad do ksiezyca i to na plus :) czego i Tobie zycze.
Warto żyć, warto marzyć, bo to co osiągalne możliwe jest do zdobycia.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
6261
Dołączył(a)
05 mar 2009, 09:22

Re: Depresja czy jednak nie? Co dalej?

przez elka.lublin 14 lip 2010, 20:05
Agusia, ja nie leżę i nie jojczę- pracuję zawodowo. Od miesiąca mam zwolnienie, bo już nie dawałam rady zupełnie. Mam odpocząć, odstresować się, poczytać książkę itp. Czy mam wymówki? raczej poczucie winy- że nie jestem matką taką, na jaką zasługuje mój syn, że nie jestem taką żoną, w którym miałby oparcie mój mąż.
No widzisz- Ty masz motywację do dalszego leczenia, bo u Ciebie są efekty. U mnie nie ma żadnych.
Dlatego zaczęłam wątpić w to, że mam depresję.
Offline
Posty
11
Dołączył(a)
14 lip 2010, 14:09

Re: Depresja czy jednak nie? Co dalej?

Avatar użytkownika
przez *Monika* 14 lip 2010, 22:30
elka.lublin, Żaden lek nie poprawi Twojego samopoczucia trwale. Oczywiscie w stwierdzonej ciężkiej depresji leki są jak najbardziej wskazane.
Tak czytam i czytam to o czym piszesz, myślę,że pierwszym i podstawowym krokiem jakim powinnaś poczynić, to udać sie do psychologa, a ten z kolei powinien ustalić Tobie odpowiednie leczenie-psychoterapię. Szkoda,ze tak długo zwlekałaś. MOże robiś coś nieswiadomie , jednocześnie wpadając w autodestrukcję. Cały czas to piszę: NIeświadomosc jest wielka.
Jeśli Ty nie jesteś sobie w stanie pomóc funkcjonując w starych, wyuczonych schematach....to dobrze by było, gdyby terapeuta zwrocił uwagę na nie, zrobi to obiektywnie. Zaczniesz pracę nad sobą. Bo teraz pomyśl....jeśli wszystkie badania są prawidłowe, leki nie pomagają, to może jedynie oznaczać,że ich nie potrzebujesz. POtrzebujesz czegoś innego. Czego? Terapia powinna Tobie uswiadomic czego.
Jedyną drogą do uleczenia chorej duszy jest terapia.
Mozesz miec w sobie wiele konfliktów, które nie pozwalają Tobie poczuć szczęscia.
Zachęcam.
Droga poprzez terapię , choc często okupiona cierpieniem, jest jedyną drogą do wyzdrowienia.
Obrazek
Avatar użytkownika
Offline
Główny Moderator
Posty
18813
Dołączył(a)
16 paź 2009, 19:20
Lokalizacja
Ślązaczka z krwi i kości

Re: Depresja czy jednak nie? Co dalej?

przez elka.lublin 14 lip 2010, 22:34
Nie napisałam nigdzie, że nie jestem zdolna do odczuwania szczęścia.

Czy psychoterapia poprawi mi pamięć, koncentrację uwagi i przywróci zdolność twórczej pracy umysłowej?
Offline
Posty
11
Dołączył(a)
14 lip 2010, 14:09

Re: Depresja czy jednak nie? Co dalej?

Avatar użytkownika
przez *Monika* 14 lip 2010, 22:51
elka.lublin, Specjalistą nie jestem, Mogę tylko doradzić. Ciagłe zmeczenie fizyczne moze być efektem wypalenia, moze to być depresja maskowana, nerwica, dystymia........można wymieniać w nieskończoność. Niestety poziomu neuroprzekaźników w mózgu nie da siezmierzyc w dzisiejszych czasach. Są przyrządy do mierzenia poziomu cukru we krwi, poziomu cholesterolu. Nikt Tobie nie zmierzy poziomu neuroprzekaźników.
A to , czy psychoterapia poprawi Tobie pamięć, koncentrację uwagi i przywróci zdolność twórczej pracy umysłowej.........tego nie wiem. Skoro leki nie pomagają moze warto pofatygować się do psychologa. Większosc broni się rękoma i nogami przed taką wizytą. Ale decyzja należy do zainteresowanego.
Fakt jest jeden.....soma i psyche ......między nimi powinna istnieć równowaga. Jeśli jej nie ma...szuka sie przyczyny.

Piszesz o poczuciu winy......dla mnie to juz zastanawiające. Może przyczyna leży w Twoich przekonaniach o byciu żoną, w której mąż ma oparcie, a dziecko odpowiednie wsparcie.
Kazdy ma prawo do błędu. To jest bardzo trudny temat. Skąd te wyrzuty sumienia? Napiszesz pewnie,że przez złe samopoczucie. Wtedy koło sie zamknie.
Ja szukałabym przyczyny w swoich przekonaniach, przyzwyczajeniach. Wiadomo, samemu cieżko popatrzeć na siebie obiektywnie, dlatego zachęciłam Ciebie do wizyty u terapeuty.
To tylko moje odczucie, po to jest to forum,żeby móc doradzić, wesprzeć, moze przekonać.
A wybór i tak Ty sama podejmiesz.
Obrazek
Avatar użytkownika
Offline
Główny Moderator
Posty
18813
Dołączył(a)
16 paź 2009, 19:20
Lokalizacja
Ślązaczka z krwi i kości

Re: Depresja czy jednak nie? Co dalej?

przez elka.lublin 14 lip 2010, 23:19
Monika, dzięki za posta.
Poczucie winy? Bo wiem, że dziecko potrzebuje matki, na której może polegać, na która może liczyć, a ja nie jestem zawsze w stanie wyjść z nim np. do kina czy pójść na jego zawody. Ja tez potrzebuję kontaktu z moim dzieckiem- abyśmy się nie oddalali od siebie zbyt szybko. Co do bycia żoną- uważam, że w związku obydwoje mają byc dla siebie oparciem, a wiem, że np. mąż wiele rzeczy zataja przede mną, abym się nie martwiła, a to sa np. problemy finansowe w jego firmie. Ja po prostu chce być pełnoprawną, zadowoloną i biorącą udział w życiu rodzinnym- matką i żoną.

Zapytałam o psychoterapię przewrotnie. Wiem, że akurat na moje dokuczliwe objawy psychoterapia mi nie pomoże. Tzn. pomogłaby mi zaakceptować mój stan wegetacji; musiałabym wtedy odejśc z pracy, zrezygnować z zawodu i zajęcia, które dawało mi satysfakcję.
Jestem zbyt silna osobowością, abym mogła odnieść korzyści z psychoterapii...
Offline
Posty
11
Dołączył(a)
14 lip 2010, 14:09

Re: Depresja czy jednak nie? Co dalej?

Avatar użytkownika
przez *Monika* 14 lip 2010, 23:57
elka.lublin, Ja też myślałam,że nic w stanie nie jest mnie złamać. Na terapię nie chodzą ludzie słabi. Sam fakt zgłoszenia się na terapię...to krok do przodu, wyzwanie. Kolejnym krokiem w przód jest trwanie w terapii.Jest ona bardzo bolesna.
Terapia nie polega na zaakceptowaniu swojego stanu wegetacji, nie wiesz o czym mówisz.....ale masz prawo....bo nigdy nie korzystałaś z terapii.
Jeśli wiesz,że na Twoje dokuczliwe objawy psychoterapia Tobie nie pomoże..........uwierz, nikt z nas Tobie tutaj diagnozy nie postawi, tymbardziej nie dopasuje leków.
A leki po pewnym czasie trzeba zmieniać, kazda zmiana okupiona jest cierpieniem z powodu obajwów somatycznych i skutków ubocznych. Nawet w przypadku CHAD pacjenci testują ciągle nowe leki.
Dopatrzyłam się w Tobie na podstawie tego co napisałaś.........odseparowania od problemow finansowych męża. Chciałabyś miec wpływ i kontrolę nad tą sferą życiową, jednak nie wiesz, albo nie jesteś w stanie tego problemu przeskoczyć. Dlaczego? Nie będe odpowiadała na to pytanie.Moja terapeutka jest specjalistką i do niej należy ukierunkowanie, analizowanie, prostowanie moich odczuc, myśli, emocji.
Chciałam pomóc, ale strasznie bronisz się przed sesjami terapeutycznymi. Z góry zakładasz,że terapia nie pomoże Tobie w Twoich problemach zdrowotnych.
Wiesz.....choroba pojawia się w nas,żeby nam uswiadomić,że w życiu należy te "cos" zmienić.
Ja nie chce Ciebie przekonywać. Ty wiesz na dzień dzisiejszy,ze ona Tobie nie pomoze. MOze boisz sie,ze będziesz musiała dokonać radykalnych zmian w życiu. Czasami tak jest podwiadomie. A wszystko co nowe wzbudza lęk, bezsilnośc, zwątpienie.Zwłaszcza gdy trwa się w czymś znanym i przewidywalnym bardzo długo.
Organizm nie jest przyzwyczajony do ciągłego stressu, w dodatku do nieodreagowanego.
Jeśli nadal nie wiesz co spowodowało Twoje dolegliwości somatyczne, które rzutują już na Twoje sampoczucie psychiczne....to się poprostu nie dowiesz. Nie jesteś w stanie sama dotrzec do nieświadomości. To błedne koło-napisałam już wcześniej.
Czasami człowiek trwa w swej bezsilnosci z wyboru, z rożnych przesłanek, z wygody, z profitów jakie niesie za sobą choroba. To właśnie jest autodestrukcja. Nie sugeruję,że nie jesteś zdolna do zmian.
Obrazek
Avatar użytkownika
Offline
Główny Moderator
Posty
18813
Dołączył(a)
16 paź 2009, 19:20
Lokalizacja
Ślązaczka z krwi i kości

Re: Depresja czy jednak nie? Co dalej?

przez elka.lublin 15 lip 2010, 11:18
Monika, ale co ma silna osobowość do silnej osoby, którą trudno złamać?
Mam silną osobowość, tzn., wiem, czego chcę, co mi przeszkadza, nie przyjmę niczego na wiarę, potrafię kierować grupą, stawiać im zadania, rozliczać, oceniać. Od wielu lat jestem kierownikiem zespołu kilkunastu osób, wybrano mnie własnie ze względu na silną osobowość. Co nie znaczy, że nie było chwil załamania, stresu itp. Jestem bardzo wymagająca w stosunku do siebie i innych- terapeuta, który chciałby mnie zaszufladkować jak np. Ty (poczucie winy czy kontrola nad finansami), taki, który lekceważyłby moje problemy (z wiekiem pamięć słabnie itp.) idzie od razu w odstawkę. Ja jestem osobą bardzo konkretną i ciągle pytam "dlaczego?", co terapeutom bardzo przeszkadza.

"Kontrola nad finansami"- no widzisz, to przykład jechania szablonem. Chodziło o firmę męża (jego działalność), od której w głównej mierze zależy poziom naszego życia. Jesteśmy małżeństwem 19 lat i przez większość tego czasu razem decydowaliśmy o sprawach finansowych- kredyty, przeznaczenie zysków itp. Nie wnikałam i nie wnikam w to, ile kto w tej firmie zarabia. Tylko widzisz, kiedy zachorowałam (?), zaczęłam bardzo źle znosić stresy- próg się znacznie obniżył, a skutki odczuwam bardziej dotkliwie i są bardziej długotrwałe--> mam jeszcze mniej siły, w związku z czym np. muszę rezygnować ze wspólnego wypadu na weekend. Dlatego mąż chroni mnie przed tym, aby dotarły do mnie niezbyt dobre informacje. Ostatnio byliśmy na 2-tyg. wczasach, które zaplanowaliśmy jeszcze w styczniu (ale wykupione tuż przed wyjazdem). Tylko, że w tzw. międzyczasie pojawiły się problemy z finansami u męża w firmie i normalnie albo zrezygnowalibyśmy z tego wyjazdu, albo zmienili miejsce na znacznie tańsze. Tyle tylko, że mąż wiedział, jak bardzo się cieszylam na ten wyjazd, jak bardzo go potrzebowałam. Owszem, odpoczęłam super, rozumiem intencje męża, ale nie chcę, aby mnie pomijał w takich sprawach. Chcę być żoną jak dawniej, kiedy mieliśmy wspólne sprawy do omówienia i nie było żadnego tabu, bo na tym polega związek dwojga ludzi. To tyle ad "kontroli".

Dlaczego bronię się przed sesjami? Po pierwsze- jestem zbyt trudna we współpracy, po drugie- moje problemy wynikają z zakłócenia neuroprzekaźnictwa w mózgu i nie są tylko subiektywne (mam wykonane testy, które to potwierdzają) i żadna sesja nie zmieni chemii w mózgu. Radykalne zmiany- nie jestem w stanie ich zaakceptować, bo jeśli miałabym żyć tak, aby nie odczuwać skutków moich "ułomności", to byłby to tryb zupełnie odpoczynkowy (jak na wczasach), a to by oznaczało koniec pracy zawodowej, którą lubię i z której odczuwam satysfakcję (chociaż coraz bardziej mi na ciąży, bo przez powstające zaległości pogarsza się moje samopoczucie).

Na razie nikt w tym wątku nie odpowiedział na pytanie, czy ktoś miał objawy, jak moje i czy one ustąpiły pod wpływem leczenia. Jak więc mniemam, takich osób tu nie ma. A to z kolei oznacza dla mnie, abym przy rozpoznaniu depresji i proponowanym mi ostatnio leczeniu postawiła duży znak zapytania i nim zmienię lekarza/ zestaw leków, spróbowała wziąć trochę żelaza, witaminy B12 i tyroksyny mimo, że moje wyniki mieszczą się (jeszcze) w normie. Taki eksperyment potrwa zdecydowanie krócej, niż ostatni rok na antydepresantach, no i nie ma takich nieprzyjemnych objawów, które wyłączyłyby mnie z życia na kilka- kilkanaście dni.

Eh!
Offline
Posty
11
Dołączył(a)
14 lip 2010, 14:09

Re: Depresja czy jednak nie? Co dalej?

przez Shadowmere 15 lip 2010, 12:09
elka.lublin, powiedz mi proszę jak nazywają się badania,ktore przeprowadzilaś na oznaczenie neuroprzekaźników.
Zastanawiam mnie też jak inteligentni ludzie są czasem ograniczeni-piszesz,że żadna rozmowa z psychologiem nie zmieni Twojej chemii w mózgu :lol: Więc co Twoim zdanie zmienia chemię mózgu?tylko tabletki?nie odczuwasz szcześcia bądż rozpaczy po rozmaitych wydarzeniach losowych?nie reagujesz na pozytywne badz negatywne rzeczy?
Na milość boską.To wszytsko przecież wplywa na siebie.Ktoś Cię przytuli neurotransmitery skaczą,ktos kopnie w dupę-spadają.Rozumiem,że podejrzewasz u siebie biologiczną odmianę depresji,ale nie wypisuj glupot,po ktorych wszyscy zaczynają rozgraniczać depresję na taką,na którą terapia pomoże i na taką na którą nie pomoże.
Jest CHAD,jest schizofrenia rezydualna (objawami nieco przypominająca depresje) i są depresje proste,z ktorymi walczy się KAŻDym dostępnym sposobem,bo każdy ma szansę pomóc.
Dla wszystkich erudytów,psudonaukowców,obieżyświatów,kosmopolitów i intelektualistów,ktorzy uważają,że choroba neuroprzekaźnikow jaką jest depresja to "kwestia chemii mózgu i tylko leki mogą ją naprawic",mala ciekawostka:
Wg badan szczury,ktore byly w niemowlęctwie przytulane(przez swoje szczurze matki),lizane,czyszczone,pielęgnowane mają wyjściowo o 20-40 % wyższy poziom amin biogennych(min serotonina,noradrenalina i dopamina).Tak samo rzecz ma sie z malpami.
Nie da sie rozdzielić poziomu neuroprzekazników od bagażu doświadczeń,a w efekcie od samopoczucia.To wszystko Wplywa na siebie nawzajem.
Shadowmere
Offline

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 13 gości

Przeskocz do