Aspirujesz do normików?

[Niewkopomonowana]

jestem typem samotnika, choć potrafię być gadułą i jestem gadułą, ale samotność jest czymś, co zawsze mi towarzyszy i nie musi się to wiązać, że zawsze spędzam czas sama, tylko też tym poczuciem bycia spoza stada, czarna owca - tak mnie zresztą nazywali. mogę rozśmieszyć  ludzi, mogę być kameleonem, mogę raz tak, raz tak. pustka nadal jest, a ja nie wiem, czy to coś dobrego, czy nie

[Niewkopomonowana]

i cóż dysocjacja, i nie wiem co z tym robić, bo jak powiem lekarce to mi wciśnie jakieś gówno

[luos nettor]

Dziwna jest u Ciebie ta pustka bez cierpienia. Dla mnie jest to tożsame. Pustkę wg mnie czują ludzie nieszczęśliwi, a nieszczęście to mniej ni więcej cierpienie.

[Niewkopomonowana]

15 minut temu, luos nettor napisał(a):

Dziwna jest u Ciebie ta pustka bez cierpienia. Dla mnie jest to tożsame. Pustkę wg mnie czują ludzie nieszczęśliwi, a nieszczęście to mniej ni więcej cierpienie.

pustka może w pewnych zaburzeniach pełnić funkcję obronną przed instensywnym cierpieniem psychicznym i często współwystępuje z dysocjacją (odrealnieniem, oddzieleniem od ciała) - to jest u mnie

 

więc u Ciebie poczucie pustki może być innym uczuciem, niż tym jakie występuje u mnie.

Edytowane 20 minut temu przez Niewkopomonowana

[luos nettor]

Teraz to mnie oświeciłaś, bo nie wpadłbym na to, że pustka może mieć jakieś pozytywne skutki.

[Niewkopomonowana]

9 minut temu, luos nettor napisał(a):

Teraz to mnie oświeciłaś, bo nie wpadłbym na to, że pustka może mieć jakieś pozytywne skutki.

cóż, nie wiem, czy pozytywne, bo jak już pojawia się mocna dysocjacja, która trwa latami, to już nie ma możliwości powrotu do normalnej percepcji, ale żyjesz, tak jak możesz mimo tych wszystkich trudności. cierpienie myślę, że niejako ciągle jest mimo, że potrafi być dobrze i mogę mieć dobry nastrój, jednak cóż. może to piszę chaotycznie, bo nie jest to dla mnie oczywiste, bo dochodzi tutaj aspekt depersonalizacji, której nie rozkminiam, bo się przyzwyczaiłam, ale pozbawia mnie to poczucia tożsamości i chciałabym na jeden dzień poczuć realność, ale to już niemożliwe.

najgorzej czuję się wieczorem, kiedy ten dzień się kończy i jest jakiś bardziej przytłaczający dla mojej psychiki