DID/OSDD - czyli zaburzenia dysocjacyjne

[Niewkopomonowana]

Tutaj wklejam część mojego opisu z ostatniej hospitalizacji.

 

 

[Silas_maze]

Niewkopomonowana

 

Przeczytałam ten fragment wypisu i szczerze mówiąc, mam po nim sporo pytań.

 

Oczywiście nie jestem lekarzem i nie znam całej Twojej historii ani dokumentacji, więc to tylko moje osobiste odczucia. Ale dla mnie ten opis jest bardzo jednostronny i powierzchowny. Skupia się przede wszystkim na tym, jak się zachowywałaś, jaki miałaś nastrój, czy byłaś pobudzona, drażliwa, płaczliwa itd. Brakuje mi natomiast próby wyjaśnienia, dlaczego tak reagowałaś, w jakich okolicznościach i co mogło mieć na to wpływ.

 

Samo stwierdzenie, że pacjentka jednego dnia była spokojna, a innym razem pobudzona czy rozdrażniona, niewiele mówi o przyczynie tych zmian.

 

W ChAD istotne są konkretne epizody manii, hipomanii lub depresji, ich czas trwania i charakterystyczne objawy. Same wahania nastroju w ciągu dnia nie wystarczają do rozpoznania choroby dwubiegunowej. Oczywiście w ChAD również mogą występować szybkie zmiany emocji, ale trzeba je rozpatrywać w szerszym kontekście.

 

Podobne zachowania mogą mieć zupełnie różne podłoże. ADHD, autyzm, PTSD, C-PTSD, zaburzenia dysocjacyjne, problemy hormonalne, nawet PMDD — wszystko to może wpływać na reakcje emocjonalne i zachowanie. Nie twierdzę, że masz którąkolwiek z tych rzeczy. Chodzi mi o to, że obserwacja zachowania nie jest jeszcze wyjaśnieniem jego przyczyny.

 

Do tego dochodzi samo środowisko szpitalne. Jesteś w obcym miejscu, z obcymi ludźmi, według narzuconego planu dnia, bez swojej normalnej codzienności. Zmieniają Ci leki, obserwują Twoje zachowanie, ograniczona jest Twoja prywatność i swoboda. To wszystko może wpływać na samopoczucie i reakcje. Szczególnie u osoby doświadczającej dysocjacji, gdzie otoczenie i poczucie bezpieczeństwa mogą mieć ogromne znaczenie.

 

Nie oznacza to, że obserwacje personelu są bezwartościowe. Wręcz przeciwnie. Tylko że pokazują, jak funkcjonowałaś w konkretnych warunkach, a niekoniecznie jak funkcjonujesz w swoim normalnym życiu.

 

Zwróciłam też uwagę na leki. Lit jest przede wszystkim stabilizatorem nastroju, stosowanym szczególnie w ChAD, ale sam fakt jego podawania czy nawet poprawy po nim nie potwierdza diagnozy. Nie jest to standardowe leczenie depersonalizacji i derealizacji.

 

W wypisie wspomniano o Twoich objawach dysocjacyjnych, ale nie widzę w tym fragmencie informacji, czy zostały dokładniej zbadane, jak je zinterpretowano i czy w ogóle uwzględniono je przy ustalaniu rozpoznania.

 

I właśnie tego mi brakuje najbardziej. Jest dużo informacji o tym, co zaobserwowano, ale niewiele o tym, co te obserwacje mogą oznaczać i dlaczego.

 

Możliwe oczywiście, że takie wyjaśnienia znajdują się w innych częściach dokumentacji albo że ten fragment miał po prostu opisywać przebieg hospitalizacji, a nie uzasadniać diagnozę.

 

Ale na Twoim miejscu zapytałabym lekarza, jakie konkretnie objawy i ich przebieg wskazują na ChAD, dlaczego zastosowano lit, na czym polegała opisana poprawa i jak w tym wszystkim uwzględniono Twoją wieloletnią depersonalizację i derealizację.

 

Bo można jednocześnie mieć zaburzenia nastroju i doświadczać dysocjacji. Jedno nie wyklucza drugiego.

 

Nie chodzi mi o podważanie Twojej diagnozy ani sugerowanie Ci innej. Chodzi o to, że zasługujesz na zrozumienie całego obrazu tego, co się z Tobą dzieje, a nie wyłącznie na opis zachowania podczas pobytu w szpitalu.

I jeszcze chciałabym zwrócić uwagę na sam koniec wypisu. Jest tam informacja, że uzyskano poprawę stanu zdrowia psychicznego i wypisano Cię do domu z dalszymi zaleceniami, pod opieką rodziny.

 

Tylko że z tego fragmentu nie wynika, co konkretnie się poprawiło ani jak miała wyglądać dalsza opieka.

 

Mogłabyś napisać trochę więcej o tych zaleceniach? Czy zaproponowano Ci dalszą terapię, dodatkową diagnostykę, regularne wizyty kontrolne albo kontakt z kimś, kto miał sprawdzać, jak radzisz sobie po powrocie do codziennego życia?

 

Czy raczej były to zalecenia w stylu: przyjmować leki, obserwować samopoczucie, zgłosić się do lekarza w razie pogorszenia?

 

Pytam, bo dla mnie to ogromna różnica.

 

Rozumiem, że szpital ma przede wszystkim ustabilizować stan pacjenta i nie musi prowadzić całej diagnostyki ani terapii do końca. Ale stabilizacja podczas hospitalizacji nie jest tym samym co umiejętność radzenia sobie z objawami w codziennym życiu.

 

Szczególnie jeśli ktoś od lat doświadcza depersonalizacji i derealizacji, a z wypisu nie wynika nawet, czy te objawy się zmniejszyły.

 

I właśnie zastanawiam się, czy po wyjściu ze szpitala miałaś zapewnioną jakąś ciągłość opieki, czy po prostu uznano, że Twój stan jest wystarczająco stabilny, żebyś dalej radziła sobie sama, przy wsparciu rodziny.

 

Bo dla mnie jest ogromna różnica między „możemy Cię bezpiecznie wypisać” a „wiemy, z czym się zmagasz, i mamy plan, jak dalej Ci pomóc”.

[Niewkopomonowana]

@Silas_maze dziękuję za tyle informacji. Masz dużą wiedzę. Dzięki.

 

Co do tego, co piszesz, to tak, mam takie same odczucia. Nie uwzględniono wcale tego z jakich powodów byłam powiedzmy kłótliwa. Byli tam przeróżni pacjenci, którzy nie byli do końca przyjemni, a ja na to reagowałam złością. Moja derealizacja/depersonalizacja wgl nie byłą brana pod uwagę. U psychologa byłam dwa razy i były to pytania jak sobie radzę w szpitalu i jaki mam nastrój, trochę o moje życie itd. Mam wrażenie, że ta osoba nie miała pojęcia na temat DD. Moja lekarka do której chodzę nie pyta o to i gdy prosiłam o jakieś badania np. o zaburzenia osobowośći, to słyszałąm nieeee, Ty tego nie masz i nie polceam Ci żadnej terapii, bo to nie dla Ciebie. I tak słyszałam od dwóch lekarzy, którzy pracują w tym szpitalu i u których byłam już na wolności.

 

Życie w szpitalu nie jest łatwe. Też wtedy miałam odstawiane leki benzo, więc moje samopoczucie było trudne, powiedzmy. Pielęgniarki były niemiłe i miałam z kilkoma konflikt, gdy nie pozwalały mi leżeć w dzień. NIe lubiły mnie, bo nie godziłam się na pewne ich zachowania. Mówiłam wprost i mówiłam lekarzom jak się zachowuje personel, gdy jest często bardzo nieprzyjemny w stosunku do pacjentów. Przyznaję, że podnosiłam głos, gdy śmiali się z mojej koleżanki, gdy znowu zapinali ją w pasy, jakby ich to radowało. Well... ten szpital oceniany jest chyba na jakieś 2/2 w necie i jest sporo negatywnych opinii.

 

To co jest napisane to raporty personelu. Rozmowy z lekarzami trwały może z 2 minuty kikla razy w tygodniu.

 

Moje zalecenia? Amulatoryjne leczenie. Nigdy nie proponowali mi jakiejś terapii. Psychologowi proponowałam żeby zapisałą mnie na dzienny i niby zapisała, ale jakoś potem lekarz o tym nie wspomniał, więc chyba "Zapomnieli".

 

Domagałam się tam testów i miałam mieć zrobione, ale jak to bywało wcześniej chyba zabrakło im..hm.. czasu?

 

Teraz wszystko zależy od mojego działania i pewnie rzucę hajsem, ale poważnie muszę wiedzieć z czym się mierzę, bo tak długoletnia DD nie jest dla mnie miła. Nikt się o to nie pyta. Może już kwlaifikują to jako urojenia. Może mało wiedzą o tym. Nie wiem.

 

Czytałam przed chwilą, że są możliwości znalezienia psychologa klinicznego i prywatnie i w ich przychodni przy szpitalu (z kilkutygodniowym czekaniem) i ewentualnie udanie się do Rzeszowa, gdzie będzie większy wybór lepszych specjsalistów z tego co czytam.

 

Czy testy wykonywane powiedzmy online za zapłatą (jest drożej) są warte uwagi? Czy lepiej zrobić o stacjonarnie? Pewnie lepiej na żywo.

 

Niektórzy lekarze/psychologowie mówią, ale po co CI ta wiedza, co jest totalnie absurdalne z ich strony. Nie mają pojęcia z czym się zmagam, choć ich okiem mogę wyglądać na osobę w remisji. Ale nie jest mi w smak kolejne lata przeżywać jako ktoś, kto czuje się duchem i żyje w krainie grzybów.

[Niewkopomonowana]

Jakąś chwilę temu rozmawiałam o tym dość długo z rodzicami o tym, co czuję i co chcę zrobić. Przede wszsytkim chcę iść do innego lekarza, pewnie prywatnie, niezwiązanego z środowiskiem szpitalnym. Po długim moim tłumaczeniu jak czuję się, gdy jestem u mojej lekarki, chyba zrozumieli, że jest to problem, bo nie czuję się w ogóle wysłuchiwana i jestem zbywana, by tylko zapisać leki. Jest chłodna i czuję dyskomfort, więc jakoś mało mówię o sobie i tematy czasem schodzą na jakieś pierdoły. Raz inny lekarz proponował, żebym znalazła faceta i będzie świetnie. Będę happy i bajka, jeeej! Albo powiedział, żebym wyobraziła sobie jak się mają ludzie bez ręki. Super rada. Świetne zrozumienie mojego chaosu - delikatnie sumując. Także... szukam lekarza i się wybiorę, a do swojej też pójdę choćby po to, by jeszcze raz sprawdzić jak odpowie na moje pytanie na temat DD i badań. Jeśli mnie wkurwi, to chyba odejdę. Trzymałam się jej tylko dlatego, że jest ordynatorką i miałam tam "łatwiej", bo mnie zna i czasem rzucałam hajsem, by wejść bez rejestracji.  

 

Dla mnie to miejsce szpitala, lekarze i całe towarzystwo mające pomagać, jest w dużej mierze słabo wykształcone, albo wypalone, alno nie kształci się, bo wiedza przecież ciągle się poszerza, a oni jakby stoją w miejscu i wielu ludziom mówili wprost w szpitalu, że już się nie da im pomóc. Fajna perspektywa. Dzisiaj jestem wściekła, chyba dlatego, że czuję, że nie jestem dostatecznie zbadana...

Edytowane 16 godzin temu przez Niewkopomonowana

[Dalila_]

Oni chyba tak zawsze piszą przy wypisie. A przecież była w szpitalu państwowym pewnie A nie prywatnej klinice 

[Silas_maze]

Niewkopomonowana

Przeczytałam wszystko, co napisałaś, i jest tu naprawdę sporo rzeczy, nad którymi warto się zastanowić.

 

Przede wszystkim rozumiem, dlaczego jesteś wściekła. Z tego, co opisujesz, wiele Twoich reakcji podczas hospitalizacji miało konkretne przyczyny. Reagowałaś na zachowanie personelu, na sposób traktowania innych pacjentów, na sytuacje, w których czułaś, że dzieje się coś niewłaściwego. Do tego dochodziło odstawianie benzodiazepin, które samo w sobie może bardzo mocno wpływać na samopoczucie i reakcje emocjonalne.

 

I właśnie dlatego tak trudno jest oceniać czyjś stan psychiczny wyłącznie na podstawie zachowania w szpitalu.

 

Na przykład podniesienie głosu, kiedy widzisz, że ktoś jest źle traktowany, nie musi oznaczać zaburzenia nastroju. Może wynikać z poczucia niesprawiedliwości, potrzeby obrony drugiego człowieka, wcześniejszych doświadczeń albo po prostu z Twojego charakteru.

 

Podobnie z przechodzeniem od pobudzenia do wyczerpania czy płaczu. Silna reakcja emocjonalna potrafi pochłonąć ogromną ilość energii. Sama po intensywnych konfliktach potrafię być kompletnie wyczerpana, czasem przez długi czas. To nie musi oznaczać, że mój nastrój przeszedł z jednego epizodu chorobowego w drugi. Czasami to po prostu organizm dochodzący do siebie po ogromnym napięciu.

 

Nie twierdzę, że właśnie tak było u Ciebie, ale uważam, że takie możliwości powinno się brać pod uwagę, zamiast patrzeć wyłącznie na to, czy ktoś był pobudzony, spokojny, drażliwy czy płaczliwy.

 

Ale chciałabym Cię też zapytać o coś trochę innego.

 

Co właściwie chciałabyś osiągnąć, szukając diagnozy i pomocy?

 

Czy najbardziej zależy Ci na tym, żeby derealizacja i depersonalizacja całkowicie ustąpiły? Czy bardziej na zrozumieniu, skąd się biorą, co na nie wpływa i dlaczego doświadczasz ich właśnie w taki sposób? A może chciałabyś przede wszystkim nauczyć się lepiej funkcjonować z tymi doświadczeniami, rozpoznawać własne reakcje i mieć większy wpływ na to, jak sobie z nimi radzisz?

 

Pytam, bo to są różne cele i mogą wymagać trochę innego podejścia.

 

Sama przez lata otrzymywałam różne diagnozy — między innymi ChAD, borderline, depresję i PTSD. Później dowiedziałam się o swoim DID, a jeszcze później zdiagnozowano u mnie ADHD. I wiesz co? Żadna z tych diagnoz nie sprawiła nagle, że wszystkie moje doświadczenia zaczęły idealnie do siebie pasować.

 

Diagnozy pomogły mi zrozumieć pewne mechanizmy, ale nie powiedziały mi, jak konkretnie JA reaguję, co wpływa na moje zachowanie, dlaczego pewne sytuacje są dla mnie trudniejsze niż inne i jak najlepiej sobie z tym radzić.

 

Tego musiałam się nauczyć, poznając siebie.

 

Dzisiaj, kiedy korzystam z terapii, zaznaczam nawet, że nie chcę, żeby koncentrowała się ona na moim DID. Nie dlatego, że udaję, że go nie ma. Wręcz przeciwnie — jest częścią mojego życia i funkcjonowania. Po prostu nie traktuję samego istnienia mojego systemu jako czegoś, co trzeba naprawić. Jeżeli któraś z części chce uczestniczyć w terapii, zależy mi, żeby była wysłuchana i potraktowana poważnie. Ale są też inne sprawy, nad którymi chcę pracować.

 

I chyba właśnie do tego zmierzam.

 

Można wiedzieć, że doświadcza się dysocjacji, przeczytać mnóstwo artykułów, znać wszystkie kryteria diagnostyczne, a nadal nie rozumieć, dlaczego akurat dzisiaj świat wydaje się bardziej nierealny niż wczoraj.

 

Czasami najważniejsze nie jest nawet to, co dzieje się w tych najbardziej dramatycznych momentach, ale to, jak wyglądają zwykłe dni pomiędzy nimi. Jak reagujesz na ludzi, na zmęczenie, na zmianę otoczenia, na poczucie bezpieczeństwa, na konflikty, na dobre wydarzenia. Co pomaga, co przeszkadza, co się zmienia z czasem.

 

Dlatego tak bardzo zachęcam Cię do szukania specjalisty, który będzie chciał poznać nie tylko Twoje objawy, ale też Ciebie jako człowieka.

 

I absolutnie nie namawiam Cię do rezygnowania z diagnozy. Przy tak długo utrzymującej się derealizacji i depersonalizacji porządna ocena diagnostyczna jest jak najbardziej uzasadniona. Chodzi mi tylko o to, żeby diagnoza nie stała się jedynym celem, bo samo poznanie nazwy zaburzenia nie zawsze daje odpowiedź na pytanie, jak z nim żyć.

 

A co do testów online — osobiście nie wydawałabym pieniędzy na przypadkowe płatne testy z internetu. Niektóre kwestionariusze mogą być pomocne jako element oceny, również wypełniane online, ale ważne jest, kto je przeprowadza, jak interpretuje wyniki i co dzieje się później. Wolałabym przeznaczyć te pieniądze na konsultację z psychologiem klinicznym lub psychiatrą, który ma rzeczywiste doświadczenie z zaburzeniami dysocjacyjnymi.

 

I bardzo mnie cieszy, że porozmawiałaś z rodzicami i że zaczynasz rozważać zmianę lekarza. Nie dlatego, że nowy lekarz na pewno postawi inną diagnozę, ale dlatego, że zasługujesz na możliwość spokojnego opowiedzenia o swoich doświadczeniach, bez ciągłego przerywania i zbywania.

 

A najbardziej jestem ciekawa Twojej odpowiedzi na to pierwsze pytanie. Co dla Ciebie oznaczałoby, że naprawdę otrzymałaś pomoc?

Jeszcze jedna rzecz przyszła mi do głowy, szczególnie kiedy wspomniałaś o szukaniu specjalisty w Rzeszowie albo prywatnie.

 

Warto pamiętać, że terapia to zazwyczaj proces, który wymaga czasu. I nie chodzi wyłącznie o liczbę sesji potrzebnych do zauważenia poprawy.

 

Najpierw trzeba znaleźć osobę, z którą rzeczywiście potrafisz nawiązać kontakt. Czasami udaje się za pierwszym razem, a czasami trzeba zmienić terapeutę, nawet kilkukrotnie. Potem potrzebujesz czasu, żeby tę osobę poznać, zbudować zaufanie, poczuć się na tyle swobodnie, żeby mówić również o rzeczach, których sama jeszcze nie rozumiesz.

 

Terapeuta też potrzebuje czasu, żeby poznać Ciebie. Nie tylko Twoje objawy, ale też sposób myślenia, reakcje, relacje z ludźmi, codzienność, historię życia. To wszystko tworzy obraz, którego nie da się zbudować podczas jednej czy dwóch wizyt.

 

I dopiero z czasem możecie coraz lepiej rozumieć, co się dzieje i nad czym właściwie warto pracować. Oczywiście nie oznacza to, że pierwsze spotkania nie mogą już przynieść ulgi czy czegoś wartościowego.

 

Dlatego zanim zdecydujesz się na prywatną terapię albo dojazdy do większego miasta, zastanów się również, czy będziesz miała możliwość regularnego korzystania z tej pomocy przez dłuższy czas.

 

Nie wiem, jak daleko masz do Rzeszowa, ale nawet godzina czy dwie podróży robią różnicę. Szczególnie kiedy masz gorszy dzień, źle się czujesz albo jesteś wyczerpana. A po terapii też nie zawsze wychodzi się w świetnym nastroju. Czasami sesja potrafi poruszyć naprawdę trudne rzeczy i potrzebujesz chwili, żeby dojść do siebie. Powrót do domu też jest częścią tego doświadczenia.

 

Podobnie z kosztami. Prywatna pomoc może być świetnym rozwiązaniem, ale jeśli po kilku spotkaniach okaże się, że finansowo nie jesteś w stanie jej kontynuować, możesz znaleźć się w trudnej sytuacji, szczególnie jeśli zdążyłaś już zbudować zaufanie do tej osoby.

 

Może warto też zapytać o możliwość spotkań online, przez wideo? Sama korzystałam z takiej formy, bo nie prowadzę samochodu. Początkowo było mi bardzo trudno się przyzwyczaić, bo nie przepadam za rozmowami przez kamerę, ale z czasem okazało się to dla mnie znacznie wygodniejsze i bardziej dostępne.

 

Nie każdemu taka forma odpowiada i nie każdy rodzaj terapii dobrze się do niej nadaje, ale warto rozważyć taką możliwość, szczególnie jeśli znajdziesz dobrego specjalistę dalej od domu.

 

Nie piszę tego, żeby Cię zniechęcać do szukania pomocy. Wręcz przeciwnie. Chodzi mi o to, żebyś znalazła rozwiązanie, które będzie dla Ciebie możliwe do utrzymania, a nie tylko dobrze zapowiadające się na początku.

 

Bo znalezienie odpowiedniego terapeuty to jedno. Stworzenie sobie warunków, w których naprawdę możesz korzystać z tej relacji i stopniowo budować coś trwałego, to druga, równie ważna sprawa.

[Niewkopomonowana]

2 godziny temu, Silas_maze napisał(a):

Ale chciałabym Cię też zapytać o coś trochę innego.

 

Co właściwie chciałabyś osiągnąć, szukając diagnozy i pomocy?

 

Czy najbardziej zależy Ci na tym, żeby derealizacja i depersonalizacja całkowicie ustąpiły? Czy bardziej na zrozumieniu, skąd się biorą, co na nie wpływa i dlaczego doświadczasz ich właśnie w taki sposób? A może chciałabyś przede wszystkim nauczyć się lepiej funkcjonować z tymi doświadczeniami, rozpoznawać własne reakcje i mieć większy wpływ na to, jak sobie z nimi radzisz?

 

Myślę, że poznanie diagnozy pomoże mi przede wszystkim poznanie swoich dolegliwości. Da jakiś kierunek, co mogę zrobić dalej. Czy zależy na ustąpieniu DD? NIe jest to moim największym motorem do działania. Przez tyle lat przywykłam do tego, więc nie oczekuję, że to minie, ale oczywiście chciałabyum. Zrozumienie skąd to się bierze byłoby pomocne, tak myślę, chciałabym to wiedzieć. No i lepsze funkcjonowanie, poznanie reakcji i mieć większy wpływ na to jak sobie ogólnie z tym wszystkim radzę. Z całym swoim życiem, bo w tym momencie oczywiście jest dużo lepiej niż kiedyś, więc do końca nie chcę skreślać obecnej psychiatry. Tylko są tutaj pewne kwestie, jak mówiłam, że mam wrażenie, że nie wiem wszystkiego, bo albo nie chce mi powiedzieć, albo ma inne powody. Odnoszę wrazenie, zę tak mało wiem.

 

I tutaj też mam pytanie do Ciebie. Jak myślisz, czy najlepiej teraz szukać terapeuty, czy psychiatry, czy klinicnzego psychologa? Z tego co znalazlam są osoby, które się chyab wtym specjalizują, ale to było szybkie wyszukanie, więc do końca nie wiem.

Na ten 

Do Rzeszowa mam 45 minut jazdy pociągiem plus pewnie dojazd w miejsce , gdzie przyjmuje specjalista. To faktycznie mogłoby być problematyczne, bo pamiętam jak ciężko było czasem dotrzeć 30minut piechotą do terapeutki, bo mi się nie chciało wgl tam iść.

 

W zasadzie rozważam, by powrócić do niej, choć nie byłam w tamtym momencie zadowolona. Nie usłyszałam też co mi jest. Może nie mogła tego stwierdzić z powodu braku kwalifikacji, nie wiem dokładnie jak to działa.

 

na ten moment mam zamiar porozmawiać z obecną lekarką, czy jest możliwość zbadania mnie pod kątem innych zaburzeń u psychologa

 

Będę też myśleć o jakimś lekarzu, wybrać się i pogadać. Sprawdzić jak się przy nim czuję, czy mnie chce wysłuchać na spokojnie i czy będzie dopytywać, czy raczej zakonczy mój dialog i pomyśli o lekach od razu. ZObaczymy.

 

2 godziny temu, Silas_maze napisał(a):

Może warto też zapytać o możliwość spotkań online, przez wideo? Sama korzystałam z takiej formy, bo nie prowadzę samochodu. Początkowo było mi bardzo trudno się przyzwyczaić, bo nie przepadam za rozmowami przez kamerę, ale z czasem okazało się to dla mnie znacznie wygodniejsze i bardziej dostępne.

O tym też myślę, ale musiałabym poprosić rodzinę, by nie wchodziła mi do pokoju i była w pokoju niżej xD No bo krępuje mnie rozmowa o intymnych i trudnych rzeczach mając świadomość, że rodzina jest blisko, choć nie oskarżam ich o podsłuchiwanie. Zawsze tak miałam, nawet jak gadałam z kolegą, czy koleżanką. Choć ostatnio pojawia się możłiwość przeporwadzki, ale rozmowa została przełożona na jutro. Dzisiaj ogólnie jestem pod ciśnieniem i rodzice mówią, że jstem jakaś inna. Jak nie ja, czy coś. WKurza mnie to też  

 

2 godziny temu, Silas_maze napisał(a):

Bo znalezienie odpowiedniego terapeuty to jedno. Stworzenie sobie warunków, w których naprawdę możesz korzystać z tej relacji i stopniowo budować coś trwałego, to druga, równie ważna sprawa.

 Chodziłam na terapię psychodynamiczną, którą przerwałam. Myślę, że może mnie znowu przyjąć, bo nie była to "zła" kobieta. Dobrze mi się z nią pracowało, rozmawiało, zwierzało. Jednak po jakimś czasie zaczęłam odczuwać jakiś wenętrzny mrok i uznałam, że to wina terapii i że terapia to zło i napisałam jej smsem, że rezygnuję. 

 

Nie widzę innych opcji w swoim mieście. Choć jest jedna terapeutka w moim mieście z dobrymi opiniami w internecie, ale mam wrażenie, że jest ona od innych problemów niż moje. Tak czytałam, czym się specjalizuje, od czego jest.

 

Zawsze mnie ciągnęło do psychodynamicznej. Pomyślę o tym.

 

Na pocżatek chcę naprawdę poznać diagnozę. Bo czuję, że jest coś jeszcze, a ja od dawna chce wiedzieć, jednak czuję, że zostane skrytykowana za to, ze w ogóle pytam o to znowu. Ale spróbuję i wteyd zdecyduję, czy zrezgynuję z jej leczenia, choć nie uważam jej za najgorszą lekarkę. MOże to ja czegoś nie rozumiem.

 

Wiele pytań, których jeszcze nie umiem wydobyć z siebie, bo jestem w totalnym chaosie, choć samopoczucie mam w miarę ok.

[Niewkopomonowana]

W moim mieście nie ma żadej osoby, która oferuje diagnostykę DID. Natomiast jest to oferowane w Rzeszowie. U nas niby jakieś możliwości, co do poznania zaburzeń osobowościowych, ale trzeba zapytać czy są specjaliście które wykonją MMPI-2 lub ustruktyruzowany wywiad osobowości. Widzę,że jest lekarz (spoza przychodni przy szpitalu) psychiatra - psychoterapeuta i w profilu deklaruje diagnostykę psychologiczną i psychotraumatologię. Tylko, że czytam, że rozoznanie DID stawia się po wykluczeniu: zaburzeń afektywnych, psychotycznych - co mnie dotyczy ---> jestem po kilku psychozach i mam ChAD.

 

No i nie wiem, czy się od razu zapisać do nowego lekarza, tego z mojego miasta. I tak mam 19 wizytę u swojej lekarki. Można zrobić dwie wizyty  

[nieprzenikniona]

Tak na szybko, bo weszłam akurat ale rzadko tu bywam już.

 

1. W Polsce póki co DID jedynie wywiadem TADS-I, nic innego nie „zdiagnozuje” tych zaburzeń, mmpi-2 w ogóle ich „nie wykazuje” (bo nie był od tego). 
Można się odezwać do e-psyche w Katowicach może kogoś podpowiedzą w rejonie. Wiem, że można też robić u nich diagnozę online chociaż możliwe że trzeba będzie też przyjechać na 1-2 spotkania na miejsce. 
Jak ktoś deklaruje diagnozę DID innymi narzędziami to uciekać

2. Derealizacja i depersonalizacja często współwystępują z DID (większość mojego życia to te stany) ale mogą też występować przy wielu innych zaburzeniach. Natomiast warto znaleźć kogoś kto to ogarnia a nie np terapeutę który uważa dysocjację za opór etc 

 

3. Co do leków, to ja np biorę lit już 3 rok…nie na wahania a przeciwko ms ale dobrze na mnie działa, w pewnym momencie uratował mi życie…

no i mi osobiście bardzo trudno dobrać leki, obecnie biorę Bupropion, Seronil i Lit właśnie…połączenie niemal „z dupy” Ale się sprawdza u mnie

 

4. Do samego DID trzeba mieć raczej bardzo dużą traumę z wczesnego dzieciństwa, oraz PTSD/CPTSD - tzn te diagnozy chodzą nieco łącznie…przynajmniej przed leczeniem. 
 

5. Mnie leczyli na BPD i wszystko inne prawie 20 lat zanim odkryto że to jednak DID…więc to nie jest coś co rzuca się w oczy, zresztą moje zaburzenie w ogóle nie rzuca się w oczy…większość mojego otoczenia myśli, że nie mam generalnie żadnych problemów psychicznych…to właśnie taki układ - coś za coś…tzn bywają prezentacje bardziej jawne, ale to podobno mniejszość…większość osób z tym żyje tj „w ukryciu”. Nie specjalnie - to właśnie adaptacyjne żeby nie było nic widać, tylko koszta są ogromne…

 

6. Dziennik mi bardzo pomógł, na poprzedniej terapii pisałam go dla siebie kiedy właśnie wychodziło, że nawet przy sesjach z dnia na dzień nie potrafię zachować „ciągłości” (plus inne rzeczy). Generalnie bardzo mi pomógł bo potem czytałam wpisy, których nigdy bym sobie nie przypomniała gdybym ich nie zrobiła (nie mówię o samym robieniu wpisów ale o tym jak opisywałam „siebie” czy postrzeganie „świata”). Obecnie prowadzę dziennik stricte pod terapię i co tydz wysyłam w mailu mojej terapeutce…ale się zupełnie nie cenzuruje przed nią więc po prostu ją robię to co robiłam a ona ma „materiał”…sama mówi, że gdyby miała ze mną jedynie sesje 1 x tydz to 90% rzeczy by było dla niej niewidoczne…

bo szczerze powiedziawszy na sesjach przez ok 1,5 roku terapii (sesję 1 x tydz) miałam może 2 lub 3 takie konkretne przełączenia…tak to jest zdecydowanie bardziej subtelnie…ona mówi, że jej tak powiedzmy „pływam” po jakimś spektrum częściej (tzn że się zmieniam w ciągu jednej sesji ale nie jakoś skrajnie). 
 

7. W polskim szpitalu w życiu nie wykryją Ci DID, podejrzewam że nawet jakbym ja trafiła i dała im oficjalną diagnozę to jeszcze próbowaliby ją uwalić heh. Ale sama trafiłam kiedyś na psycholog kliniczna z oddziału, która była oburzona tym że podejrzewam DID bo ona od 10 lat pracuje na oddziale i się nie spotkała nigdy z takim przypadkiem - pomijam, że wiedzę miała zerową i myślała że będę jej robić filmowe przełączenia na zawołanie chyba XD 

 

8. Te różne myśli i odczucia to też nie zawsze musi być DID, nie wiem jak przy Chad ale przy cptsd i bpd to też często wygląda „podobnie”…tutaj jest bardziej kwestia jakościowa i ilościowa objawów niż sam objaw. 

 

 

 

[Niewkopomonowana]

1 godzinę temu, nieprzenikniona napisał(a):

Derealizacja i depersonalizacja często współwystępują z DID (większość mojego życia to te stany) ale mogą też występować przy wielu innych zaburzeniach. Natomiast warto znaleźć kogoś kto to ogarnia a nie np terapeutę który uważa dysocjację za opór etc 

 

Tak. Może być np. w borderline, o co miałam kiedyś podejrzenie, ale nie dokończylam badan na ktore skierował mnie ówczesny psychiatra i byłam chyba za młoda na pełną diagnozę, ale mam wpisane (chyba 2015/16 rok) - podejrzenie bordera i coś jeszcze. I tutaj chcę powiedzieć, że nie jes tto, że czuję, że mam DID (mogłąm pisać inczaej wyżej, nie panietam), ale rozważam, że pewne cechy dysocjacji, które są ciągłe, cały czas i tyle lat nie są stanem, który należy u mnie bagatelizować. Chociaż tak, ja umiem z tym żyć. NIe mam amnezji. Ludzie (nikt) nie widzi we mnie choroby, bo słyszę to, gdy albo pytam rodziny czy dzisiaj coś dostrzegają, albo od osób, które mnie np. widzą w szpitalu, rozmawiają i mówią, że co ja tu robię, nawet raz pielęgniarz. Co może znaczyć tyle, że choroby nie widać, no chyba, że mam mocną manię (rodzina to dostrzega), no i psychoza to inny kaliber. Czy wgl diagnoza ChAD i DID jest jakoś w ogóle możliwa, by istnieć razem?

 

Może zacznę od zwykłych testów tutaj, by ewentualnie dowiedzieć się, co tam wyjdzie. Może być to przecież border, lub coś innego. Chciałabym to wiedzieć. Po prostu.

 

No i tak jak mówisz...znaleźć kogoś, kto nie oleje mojej dysocjacji, bo to problem, który jest bardzo mało znany, i wielu lekarzy nie wgłębia się w to. Mam wrażenie, zę większość pacejntów, którzy to mają, wiedzę dużo więcej.

 

Dziękuję naprawdę Wam obu za tak wiele informacji. Doceniam to. Chciałam, żeby ktoś  z diagnozą DID i ogólną wiedzą na temat terapii i zaburzeń, które mogą mieć objawy dysocjacji się odezwał. 

 

Muszę stworzyć jakiś plan. Powiem szczerze, że się cykam, bo wczoraj jeszcze się pożarłam  z rodziną, która nie chce słuchać o pewnych moich "bolączkach", bo jak jestem ok, to jest ok. Gorzej, gdy pragnę podjąć trudne tematy. Choć rozumiem, że nie są wstanie tego pojąć. I tutaj też znowu pojawia się u nas temat osobnego mieszkania, bo mam dość udawania, łągodzenia sporów, a jak wybucham i wytykam realne błędy ojca, to są albo ciche dni, albo po prostu nawet nie wiem jak mogę poczuć spokój. To mi nie pomaga w żadnym stopniu czuć się lepiej.

No i wczoraj usłyszałam, że jestem "jak nie ja" xD

Słyszałam od mojego dawnego wieloletniego przyjaciela, że mam mnóstwo osobowości, co nie znaczy nic, ale tak mi się przypomniałam.

 

W Katowicach mam rodzinę, więc mogłby być łatwiej zroganizować pobyt tam i dostanie się d tego specjality o którym mówisz.

 

Miałam w sali w Katowicach w szpitalu psychiatrycznym obok siebie pacjenta (bardzo inteligentny, samoświadomy gość, choć bardzo młody, ledwo 18 lat) - mówił na obchodach o ciągłej dysocjiacji i innych problemach, chyba ze snem, ale nie pamięßam dokladnie, bo utkwiła mi tylko ta dyscjacjia.

Zamieniłąm kilka zdań z nim o tym 2 razy w tym szpitalu. I hm. Nawet damieniłam, czy ma poczucie, że wciela się w kgoś innego, czy czuje, żę ma kilka "twarzy". Tez nawet powiedział coś raz w stylu, że " ta pustka, ten brakk obcenośći siebie może nas proeadzić do używek, nawet jedzenie daje chwilowa ulgę, bo coś przez chwilę "czujesz". Coś takiego. No ale to luźne rozmowy i większości info ni pamiętam. Wiem tylko, że każdy obchód nawiązywał do dysocjacji i jego ogólnego samoipoczucie. To był gość przed maturą. Podobny wiek, kiedy mi się zaczynała DD.

 

Lit mam wrażenie mnie dobrze usabilizował, choć nie oczekuję po nim uzdrowienia. Biorę potem lamotryginę i 300 kwetiapiny. Jeśli chodzi o te elki, to chyba jest to najlepsza mieszanka jaką miała do tej pory i od ponad dwóch lat nie mam psychozy i nawwet urojenia się nie pojawiają (chyba, że jakieś delikatne, gdy jest mocny stres lub jakaś zmiana dawkowania). Natomiast jest to u mnie ogromny progres, bo urojenia i psychoza są trudne i wyjśćz tego można, jednak ślad i "regres" intelektualny może się pojawić. Wtedy widać u mnie chorobę i czuję, że ją widać.

 

Traumą może być u mnie przemoc fizyczna w wieku ok. 5 lat, potem psychiczna wiele lat, zaczęłąm się stawiać w gimnazjum jakoś, żeby nie być bita, ale skłonność tego członka rodziny do ogólenj przyjemności, gdy komuś ciśnie, bo robi to tak, często bez żądnego powodu z uśmiechem na twarzy. Trauma szkolna - byłam kozłem ofiarnym przez wiele lat i rozwinęło się u mnie  w wieku może 11 lat takie.  tworzenie u siebie masek. Żeby tylko czuć się bezpiecznie wśróð ludzi, co nie dawało rady. Nie byłam w stanie się sprzeciwić czy na nowo zaprzyjaźnić z kimś. Dopiero 3 gimnazjum byłą inna. Wtedy z koleżanką z klasy się bardzo zaprzyjaźniłyśmy i poza szkołą byłąmminnym człwiekiem. Ona była dość spokojna, choć otwarta i pewna siebei. Natomiast to ja zwykle byłam takim.. wulkanem. Jakkolwiek to nazwać. Razem zaczęłyśmt robić złe rzeczy, ale bez złapania. Lubiłam też świat inernetowy, rozmawiać z ludźmi na czacie, do rana mogłam. I raz był to czas na zewnątrz, raz w domu w kompie, a raz w szkole w której nadal czułam się wyrzutkiem i byłam zupełnie inna - przestraszna, cicha, sama. Chcę jakby nadkreślić, to że bylo tak wiele innych części mnie w tantym okresie. AS internet był dla mnie miejscem, gdzie mogłam ukazać/lub stworzyć jeszcze inną wersję siebie.

NIe wiem, czy to ma sens, co piszę. Tak to chcę rowalić, czy to ma wgl coś wspólnego z DID

 

U mnie nie ma amnezji, nie mam alter, które się przełączają, a ja nic nie pamiętam, ale jest tak, że codziennie mogę się obudzić kimś innym, i rzadko kiedy ogarniam kim jestem dzisiaj, kim byłam chwilę temu lub wczoraj i co się wtedy działo.

 

Z tym dziennkiem może być dobry pomysł. 

 

Była jedna (choć mogę nie pamiętać wszystkich), bo teraz mi się przypomniała, kiedy  totalnie straciłam pamięć. Tutaj zostało mi zarzucenie prześladowanie kgoś z moim znajomym. Podobno nagrywałam tę osobę śledząc. I ta osoba twierdziła, że chłopak z którym wtedy mieszkałam dosypał mu coś do piwa, bo zaczął się źle czuć i bawił się nożem. I wiesz... ja totalnir nie pamiętam tego. Oczywiście pamiętam jak wszyscy razem byliśmy razem. Ja wtedy mocno byłam pobudzona i tanczyłam do muzyki. Chlopakw pewnym momencie wyszedł z mieszkania, a gość z ktorym chwile pomieszkiwałam poszedł za nim, zobaczyć gdzie jest. A potem nie pamiętam, żebyśmyt gdzieś szli za nim. Do dziś tego nie pamiętam. Jednak są to ludzie, którym ufam i wierzę, choć było mi trudno zrozumieć co się stało i dlaczego. Moga być różne powody. Dstałąm ostrzeżenie, że mam się nie konaktować z tą osobą, a także ze znajomymi w tym z osobą któ©a napisała mi o tym. nie odezwałam się, ale ta sytuacja jakby zmieniła trochę moje  postrzeganie o sobie, bo taki incydent się nigdy nie dział wcześniej, nie byłam osobą, która nęka w tak podły sposób. I ta amnezja. To był rok wybuchu mojej moanii i najgorszej psychozy. Jest tu wiele nieansóœ do omówienia ze specjalistą, który weźmie pod uwagę wiele rzeczy i będzie też drążyć i dopytywać.

2 godziny temu, nieprzenikniona napisał(a):

Ale sama trafiłam kiedyś na psycholog kliniczna z oddziału, która była oburzona tym że podejrzewam DID bo ona od 10 lat pracuje na oddziale i się nie spotkała nigdy z takim przypadkiem - pomijam, że wiedzę miała zerową i myślała że będę jej robić filmowe przełączenia na zawołanie chyba XD 

No właśni dletgo chcę omijać diagnozę od osób działających  w przychodni, bo dla mnie nie są to ludzie, którzy są kształceni, bo pojawia się tyle nowych opracowań, zmian w diagnostyce itd. No wiesz. Oni stoją w miejscu i czasem am wrażenie, że ta praca to tylko już naspidanie recepty. ZERO ZAINTERESOWANIA i wkurwienie, gdy mówię, że czuję, że mogę mieć coś innego "jeszcze" i chcę badań.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[Niewkopomonowana]

2 godziny temu, nieprzenikniona napisał(a):

8. Te różne myśli i odczucia to też nie zawsze musi być DID, nie wiem jak przy Chad ale przy cptsd i bpd to też często wygląda „podobnie”…tutaj jest bardziej kwestia jakościowa i ilościowa objawów niż sam objaw. 

Taka piosenkarka śpiewała w piosence Ride "mama nazywała moją duszę kameleonem". Wtedy tak mocno utożsamiałam się z tym. POttrafię byc kimś zupełnie innym w różnych miejscach, grupach, sytuacjach i nie zakładam wtedy jakiejś specjalnej roli, to się po prostu dzieje. I też w tych samych grupach, mogę być za jakiś czas znowu inna. Częstgo też słyszałam dawno temu od pewnego faceta z inernetu, że zawsze mam inną twarz. I to była kamerka, a nie ustawianie pozycji twarzy czy światła podczas zdjęcia. nie wiem, czy to ma znaczenie. PO prostu tak bardzo często zmienia się moje zachowanie, poglądy, nawet oczy - jak zauważa moja mama.

Kiedyś, gdy usłyszałam o DID, to widziałam sporo rzeczy, które mogą się pokrywać z moimi objawami. Tylko, że tutaj amnezjijako takiej nie ma, no chyba, że jest to amnezja co przed chwilą zrobiłam lub co miałam zrobić - ostatnio to mocno zauważam. Tylko czy to musi być z tym związane. Niewiadomo.

 

Brak poczucia tożsamości. Wgl nie mam tożsamości. OCzywiście tego nie widać. Nie ma tutaj zzadnego poczucia jestem taki i taki. To ja. Myślę tak i tak, działam tak, to są moje cele, mam takie wady, a takie zalety. I to się zmienia. Nie bez powodu jestem nazywana choroągiewką, co może być związane z diagnozą ChAD.

 

Czemu psycholog pyta po co mi diagnoza? No on chyba nie mógł mi jej wystawić bez porozumienia z psychiatrą. 

Jest potrzebna. Chcę wiedzieć, a potem ruszam z tymn dalej, żeby z czymś wgk ruszyć

Choć obecne leki zdecydowanie ni pomogły i pomagają, to nie jest to czego oczekuję od życia. Już pomijająć DD, którą przeważnie zbywam, to cóż. Jak jesteś długo wśród ludzi i wracasz. Czujesz się i spięty od rpądu. I zawsz sobie tłumaczę, że jestem wrażliwa na bodźce i ludzi, więć eergii mi brakuje.

 

A jaka jesr prawda>? Tutaj trzeba żmudnyc badań i rzetelnej oceny, choćby wskazówkji co robić.

 

Jeśli ktoś nie ptorzebuje wiedzieć, co mu jest, to hm. NIe rozumiem tego. Dla mnie to coś, co jest teraz piorytetem, bo ostatnio tak bardzo źle się czuję u swojej lekarki.