Za dużo wszystkiego

[aviska]

Przytłacza mnie to, co się dzieje w tym kraju, nie chcę tu być, nie czuję się tu chciana ani bezpieczna... Ale mam aktywistyczne serduszko i wyjazd stąd oznaczałby koniec aktywizmu w takiej formie, w jakiej się odnalazłam i jeszcze nie jestem na to gotowa. 

Chciałabym być na wszystkich protestach, ale też chciałabym, żeby mnie to nie dotyczyło, a kiedy któregoś dnia nie idę, to mam potem straszne poczucie winy. A czasem nie chodzę, czasem trudno jest mi wstać z łóżka, więc gdzie jeszcze na protest. 

I byłoby prościej, gdybym nie była tak przerażająco samotna, ale widuję się tylko z ludźmi, którzy nie są mi bliscy, nawet jak ich lubię, chociażby ludzie z pracy. A ja tak bardzo potrzebuję mieć blisko kogoś, komu ufam, przy kim czuję się bezpiecznie, do kogo mogę się przytulić. Kto mnie akceptuje i dla kogo jestem ważna. Tylko bez pakowania się w toksyczne schematy. 

Moje jedzenie znowu wygląda paskudnie, jem za mało, za rzadko i śmieci. Mam rozregulowane spanie i myśli rezygnacyjne. Może powinnam zmienić leki, ale trochę się obawiam, zresztą leki nie naprawią kraju, nie spacyfikują pandemii i nie zbudują mi zdrowych relacji. A na terapię od dawna się nie umawiałam, bo przestałam czuć, że coś mi to daje. 

A do tego jeszcze milion drobnych rzeczy, które nie są dramatem, chyba że się nawarstwiają. I ta myśl, której nie mogę się pozbyć, że moja obecność na tym świecie nie robi różnicy, a gdyby mnie nie było, to by mi ulżyło. 

Mówię o tym tutaj, no bo gdzie indziej? Komu? 

[Kris0x0000]

Powiem Ci że jak jako mężczyzna również nie czuję się bezpiecznie w tym kraju, zwłaszcza po ostatnich wypowiedziach naszej zamordystycznej władzy. Myślę że większość ludzi odczuwa teraz silne emocje i to dlatego dzieje się to co się dzieje. 

Jestem dumny z was kobiet, które walczycie wolność nas wszystkich. Jesteś potrzebna nam wszystkim którzy nie chcą i nie potrafią oddać swojej wolności.