Szpital Srebrzysko Gdańsk- koszmarny pobyt, relacja

[nieboszczyk]

iwona ślęzak to była moja lekarka prowadząca a wcześniej jerzy radomski który wyjechał do londynu i pracuje w anglielskim psychiatryku.ślęzak nie miała dobrej opinii.gniłem tam okrągły rok ponieważ zabrakło ojca i zostałem zwyczajnie porzucony przez rodzinę.owszem mam biologicznych wujków,babcie dziadków kuzynów ciotki ale kto sobie przygarnie chore dziecko?mój pobyt tam nie miał nic wspólnego z niebezpiecznym zachowaniem lub każdą postacią niebezpieczeństwa z mojej strony.pamiętam że jeden pacjent zjadał gumki do ołówka,jedna pacjentka łaziła po korytarzu nago a z pośladka krew jej się lała bo podczas zastrzyku igła się ułamała i została w posladku.jeden pacjent notorycznie mdlał na korytarzu.ja że tak długo tam gniłem dostałem zaawansowanej wszawicy,ospy i zapalenia krtani chorób tych bym nie złapał na wolności.chleb był suchy jak dla konia i zawsze go było mało.nie było żadnych spacerów.przez większość pobytu kazali mi całymi dniami leżeć w łóżku.nie miałem ubrań ani butów.jednyna atrakcja to było oglądanie majtającej się pajęczynki na suficie.jedyne co bardzo kochałem to sen.jak najdłużej spać i się nie budzić żeby tego gówna nie oglądać i nie czuć.pobyt tam jest gorszy od śmierci.wystarczy że masz pecha i rodzinka cie nie chce to równie dobrze można sie powiesić.na jedno wyjdzie.nie bedziesz przeszkadzać zasranemu światu i niedoświadczonemu stadu i też wyjdziesz nogami do przodu.