Monk mode, art of being alone - Czy możemy nauczyć się czegoś od "brokuła"

[Wylogowany]

Obejrzałem sobie to, a ja mam straszny problem z samotnością i relacjami jakimikolwiek. Doszło już do tego, że w sumie każda rozmowa (taka prywatna) wywiera na mnie presję. Każdy jest przeze mnie traktowany jako ostatnia szansa, a każda cisza rodzi pytania czy coś zrobiłem nie tak. Na ten moment mam już bardzo nierówne szanse w kontaktach społecznych. Kalafiory wyczuły, że pewne rzeczy zabrnęły za daleko i próbują oswoić rzeczywistość, przystosować się. Czerpać przyjemność z samotności, albo i wykorzystywać ja do własnych celów. Mieć kontrolę. 

Jak się na to zapatrujecie? Chciałbym poznać wasze opinie, ale proszę o zaznaczenie mniej-więcej wieku i stanu cywilnego/rodzaju doświadczeń w relacjach (przyjaźnie długoterminowe, związki - czy występują, czy nie dotyczy)

Informacyjnie: film trwa 34 minuty, ale jak ktoś zna te pojęcia(monkmode, art of being alone), to w sumie bez problemu się wypowie

Edytowane wczoraj o 10:44 przez Wylogowany

[Dalila_]

Muszę wygooglowac te pojęcia i się wypowiem 

[Dalila_]

Sprawdziłam te pojęcia. Oba są bardzo mądre i dużo dobrego muszą każdemu przynosić. Ile ja poznałam na tym forum osób z dokładnie tym problemem lub coś pokrewnego jak twój. Jak się na to zapatruje... no generalnie dla mnie wszystkie te osoby powinny się wspierać, stworzyć grupę i sobie zaciesniac więzi, choćby internetowe. Bez presji wtedy jest, tym bardziej jak jest to ileś osób, jak paczka znajomych. Ale jednak najwięcej to chłopaki narzekali na to, dziewczyny jednak też czytałam tu na forum. Najważniejsze to też wiedzieć czego się szuka, bo np jak znałam x chłopaków z tym problemem to czemu nie mogą stworzyć paczki ? Bo pewnie nie chodzi wcale o relacje w ogóle tylko o szukanie dziewczyny

[Lucy32]

Zużywam zbyt dużo energi na kontakty z ludzmi.Czasami czuję się przebodzcowana wszystkim i wszystkimi..I tak, lubię spędzać czas sama ze sobą.Regeneruje wtedy swój uklad nerwowy.Tak jak powiedziane w tym filmie.

Uciekam do swojej jaskini i tam mi dobrze.Żadnego marudzenia i  ta chwila,kiedy nikt nic ode mnie nie chce.

Ale zgadzam się,ze aby wejsc w jakis zwiazek,trzeba najpierw wyjsc,ze swojej strefy komfortu i nauczyc sie tolerowac i cieszyc się druga osoba,jej towarzystwem ,rozmowa z nim,bo to nie bot ktorego mozna wyłączyć,gdy zaczyna byc upierdliwy

Fajny filmik.Mądrze  wyjasnia co sie dzieje z ludzmi w ostatnich czasach.

[Dalila_]

W filmiki jest o związku? Ok. Nie napisalam o sobie bo akurat dosyć grząski temat u mnie myślę że nie powinieneś się sugerować nawet nie tylko mną a ludźmi stąd bo nasze zaburzenia wpływają na te sferę mocno. Relacje Z ludźmi. Jestem audhd najpewniej i w głowie niewiadomo jeszcze jakie kielbie sama nie wiem nie mam zbyt opieki, nfz 

[Niewkopomonowana]

Przepraszam, ale teraz tego nie obejrzę, może potem.

Jeśli chodzi o kontakty takie "przyjacielskie", "znajomi", z którymi wychodziłam i/lub pisałam - to nie iestnieje. Kontakt mam na whatssapp z rodziną z innych miast i tutaj na forum piszę z Wami. To są moje kontakty. No i oczywiście praca, klienci, inni handlowcy itd.

Mogę sobie zadać pytanie dlaczego nie mam znajomości stricte przyjacielskich?

Czy mam problem z komunikacją? Czy nie umiem się zaangażować, lub nie chcę, nie ufam, nie czuję potrzeby? Czy ludziom się we mnie coś nie podoba lub nie czują się ze mną jak oczekują lu oczekiwali? Czy zmieniłam się i siłą rzeczy kontakty musiały zostać zakończone?

Dużo ludzi tęż wyjechało, w zasadzie na ulicach ostatnio spotkałam znajmą twarz i się przyiwytałyśmy, ale tak to.. nie widze ludzi z liceum, gimnazjum itd. 

To jedna sprawa.

 

Ale ważne, co dodać, to moja skłonność do głębokiej analizy siebie i otoczenia. Też nie jestem osobą, która wkroczy do pokoju powiedzmy ludzi w moim wieku i zacznę żartować i rozmawiać. Ja nie umiem żartować! Nie cierpię, gdy opowiada mi się żarty. Od potencjalnego rozmówcy, albo kiedyś kolegi/koleżanki muszę widzieć kogoś, kto widzi pewne rzeczy podobnie. Tutaj można wymieniać cechy, ale nie o cechy chodzi. Także mam swoje wymnagania. Kiedyś to ludzie mieli wymagania wobec mnie, a ja się bałam im nie sprostać byle tylko mnie nie gnębili. Zmieniło się to na przestrzeni kilku lat, więc stosunkowo niedawno i moja samotność jest czymś, co jest dla mnie kolejnym etapem rozwoju. Bo to nie jest u mnie: - KURWA, nie mam koleżanek, jestem przegrywem. 

Interesuję się od dawna psychologią, filozofią - kiedyś dużo czytałam i oglądałam, kursy też jakieś mam, więc co nieco zgłębiłam. MOje ostatnie lata nie były bierne i nie oczekiwałam, że lekarka da mi jakieś złote rady na życie, a lit mnie przemieni w "stabilną". NIe lubię słyszeć, że dzisiaj jestem jakaś inna. WKurwia mnie ciągłe analizowanie mojego głosu nawet. Wynoszę się na dniach na blok i to będzie kolejne wyzwanie. Mieszkanie samemu tez byw trudne, zmieniam dni pracy i cóż... cieszę się, bo zmiana, to szansa na coś innego i w tym wypadku na mniejszą kontrolę ze strony starych. Będę wtedy jeszcze bardziej samotna, ale czy to znaczy coś złego? W samotności mózg pracuje na pełnej petardzie, co można wykorzystać i działać. 

 

A ludzie mają różne potrzeby. Marzyłam kiedyś o paczce znajomych o chłopaku. Jeśli chodzi o to, nie czuję już takiej frustracji z tym związanej, bo mam wewnętrzną zgodę na to, jak wygląda moja sytuacja dzisiaj, co też nie oznacza, że nie ma tego minusów, bo są.

Dla pewnych ludzi właśnie taka silna samotność jest oznaką indywiduacji jaka postęppuje wraz z twoim rozwojem i niektórzy (nie znam statystyk)są "stworzeni", by być ludźmi żyjącymi praktycznie sami. 

Zależy nad czym pracujesz, co chcesz osiągnąć, i czy teoretyczna samotność, brak kontaktów będzie dla Ciebie czymś wstydliwym, czy raczej problemem, że chcesz kgooś przy sobie mieć?

Kontakty mogę mieć, pisać. Ale to się szybko kończy, nawet gdy się angażuję w rozmoœe Dlaczego? Bo tutaj nie mam odpowiedzi.

 

Dobra, potem obejrzę ten filmik, bo tak piszę może nie do końca na temat.

 

 

[Ameno67]

Te jego filmy są za długie, ale no chyba wiem o czym jest bez kończenia go,
Ja chyba niestety za bardzo polubiłam tę samotność. Kiedyś podziwiałam ludzi, którzy sami gdzieś wyjeżdżali, szli na basen itd. W końcu też zaczęłam to robić i w zasadzie żyje mi się dużo lepiej. Nie muszę się dostosowywać, nie muszę się zastanawiać czy ktoś mi pomoże, bo wiem że nie i jestem zdana na siebie.
Całkiem dobrze sobie radzę. 
Na szczęście mając wywalone trochę w te relacje to na mojej drodze pojawiły się osoby, z którymi mogę się spotkać i nawet jest miło i czuję, że zrzuciłam balast. Chociaż było tak, że byłam sama po rozstaniu z facetem. Posypały się moje "przyjaźnie" i teraz każda znajomość jest teraz dla mnie "nie na zawsze, ale doceniam, że jest teraz".
Moje takie ambiwalentne podejście do tematu relacji przyjacielskich ale i też związkowych sprawiło, że nie widzę dla siebie nawet kandydata na męża, którego jednak naprawdę chciałabym kiedyś mieć i dzieci i ogólnie rodzinę.
Samotność jest moim szczęściem, bo mam czas na swoje zawodowe wyzwania i rozwój, ale i przekleństwem, bo właściwie to mijają lata a ja nadal jestem jak nastolatka. Bez swojego gniazda.

Myślę, że warto jest nauczyć się żyć samemu, czerpać z tego przyjemność i nie szukać na siłę kogoś tylko dlatego, żeby nie być samotnym. No ale też trzeba robić coś co nam sprawi radość i zajmie głowę. Bo można popaść w spiralę myśli, że o matko jestem sam/sama, jak mi źle.

A co do filmu stricke to myślę, że ludzie naciągają to szczęście w samotności. Powinniśmy utrzymywać jakieś kontakty z ludźmi i od czasu do czasu z kimś się spotkać.

Jakbym naprawdę miała taką sytuację, że mam dużo wolnego czasu a np mieszkam w mieście i czuję się samotna to bym się zaangażowała w jakiś wolantariat. 
Ale no ja lubię pomagać i daje mi to duże dawki serotoniny.

 

[Niewkopomonowana]

17 minut temu, Ameno67 napisał(a):

Te jego filmy są za długie, ale no chyba wiem o czym jest bez kończenia go,
Ja chyba niestety za bardzo polubiłam tę samotność. Kiedyś podziwiałam ludzi, którzy sami gdzieś wyjeżdżali, szli na basen itd. W końcu też zaczęłam to robić i w zasadzie żyje mi się dużo lepiej. Nie muszę się dostosowywać, nie muszę się zastanawiać czy ktoś mi pomoże, bo wiem że nie i jestem zdana na siebie.
Całkiem dobrze sobie radzę. 
Na szczęście mając wywalone trochę w te relacje to na mojej drodze pojawiły się osoby, z którymi mogę się spotkać i nawet jest miło i czuję, że zrzuciłam balast. Chociaż było tak, że byłam sama po rozstaniu z facetem. Posypały się moje "przyjaźnie" i teraz każda znajomość jest teraz dla mnie "nie na zawsze, ale doceniam, że jest teraz".
Moje takie ambiwalentne podejście do tematu relacji przyjacielskich ale i też związkowych sprawiło, że nie widzę dla siebie nawet kandydata na męża, którego jednak naprawdę chciałabym kiedyś mieć i dzieci i ogólnie rodzinę.
Samotność jest moim szczęściem, bo mam czas na swoje zawodowe wyzwania i rozwój, ale i przekleństwem, bo właściwie to mijają lata a ja nadal jestem jak nastolatka. Bez swojego gniazda.

Myślę, że warto jest nauczyć się żyć samemu, czerpać z tego przyjemność i nie szukać na siłę kogoś tylko dlatego, żeby nie być samotnym. No ale też trzeba robić coś co nam sprawi radość i zajmie głowę. Bo można popaść w spiralę myśli, że o matko jestem sam/sama, jak mi źle.

A co do filmu stricke to myślę, że ludzie naciągają to szczęście w samotności. Powinniśmy utrzymywać jakieś kontakty z ludźmi i od czasu do czasu z kimś się spotkać.

Jakbym naprawdę miała taką sytuację, że mam dużo wolnego czasu a np mieszkam w mieście i czuję się samotna to bym się zaangażowała w jakiś wolantariat. 
Ale no ja lubię pomagać i daje mi to duże dawki serotoniny.

 

Dzięki za ten wpis mogę się pod pewnymi zdaniami Twoimi podpisać, ale też daje do myślenia, ten post jako całość.