Jak odpocząć od własnego życia?

[Niewkopomonowana]

15 godzin temu, shadow_no napisał(a):

Zmęczony jestem bardzo ale staram się po prostu przyjmować wszystko co się pojawia w życiu jako nowe doświadczenie i nie skupiać się za bardzo nad tym czy to dobre czy złe. Tylko zaakceptować, że jest jak a co będzie dalej to już zależy od mojego kolejnego kroku.

 

Tak często chcemy, by wszystko było idealne. Jestem trochę perfekcjonistką nawet jeśli chodzi o moje samopoczucie. Dążę do nierealnej szczęśliwości. Świat to mrok i światło. Bez smutku nie znamy radości. Staram się tak bardzo nie analizować tego jak się czuję, tylko skupiać na rzeczywistości. Obecnie nie borykam się z problemami, więc może łatwo mi mówić. Pewnie tak jest. Natomiast wiem, że ciemne dni nadejdą, to nieuniknione. Śmierć też jest naszym przeznaczeniem. Świat jest pełny bólu. Nie oszczędza nas. Nigdy nie był zawsze łaskawy. "W życiu piękne są tylko chwile". A kroki trzeba pewnie stawiać i dążyć do tej właśnie akceptacji - to może się tyczyć wszystkiego: problemów, chorób, śmierci, czy czegokolwiek innego, co nie jest idealne. Nie oznacza to, byśmy byli bierni w naszych czynach. Możemy zmieniać to, co się da, ale bez presji. Czasem dobrze przeanalizować sobie w głowie czego chcemy, co można naprawić, a co na dany moment odpuścić. Rozwiązania często przychodzą same, serio.

Edytowane 24 Września przez Niewkopomonowana

[Szczebiotka]

W dniu 23.09.2026 o 11:50, shadow_no napisał(a):

Hormony na endo strasznie rozwalają psyche. Wiele kobiet to przerabia i zwykle z podobnym efektem, że daje im to w palnik. 

Tak. Chyba masz rację. A jeszcze z paro schodzę i jest "ciekawie"

[shadow_no]

W dniu 25.09.2026 o 08:36, Szczebiotka napisał(a):

Tak. Chyba masz rację. A jeszcze z paro schodzę i jest "ciekawie"

Schodzenie z paro przy nerwicy lękowej to rozumiem jedynie gdy dłuższy czas jest stabilnie i bezlękowo. W trudniejszych chwilach jest to duże wyzwanie

[Zniszczona38]

Za dużo spraw na głowie.  

[Dryagan]

Panie Boże, broń nas przed spełnieniem marzeń. Napisałem tutaj niedawno: „Czasami mam absurdalne marzenie, żeby po prostu zasnąć i obudzić się dopiero wtedy, kiedy wszystko już się poukłada”. Jak widać, przy składaniu zamówień do Wszechświata warto jednak czytać drobny druk.

Spełniło się.

Przez ostatni tydzień rzeczywiście niczego nie musiałem naprawiać, nikomu niczego tłumaczyć, podejmować decyzji ani próbować utrzymać całego świata w pionie. Świat, ku mojemu pewnemu rozczarowaniu, poradził sobie beze mnie całkiem nieźle. Część problemów rozwiązała się sama, część nagle straciła na znaczeniu, a przy kilku zacząłem się zastanawiać, dlaczego właściwie jeszcze tydzień temu wydawały mi się takie ważne.

Wróciłem dziś do domu i okazało się, że największym wyzwaniem dnia jest pierwsze piętro. Kilkanaście schodów. To dość upokarzające odkrycie.

Męczę się właściwie niczym. Spacer do kuchni bywa przedsięwzięciem logistycznym, a tempo mam takie, że spokojnie można by mnie wyprzedzać bez zmiany kroku.

Najdziwniejsze jest jednak to, że pierwszy raz od bardzo dawna naprawdę się nie spieszę. Może dlatego, że nikt ode mnie tego nie oczekuje, a wręcz zabrania. A może dlatego, że odkryłem ostatnio, iż pewne rzeczy potrafią zatrzymać człowieka skuteczniej niż urlop.

Więc chyba dostałem dokładnie to, o co prosiłem.

Trochę ciszy. Trochę spokoju. Świat, który przez chwilę radzi sobie sam.

Może tylko sposób realizacji pozostawia wiele do życzenia.

[Żaba Monika]

7 minut temu, Dryagan napisał(a):

Panie Boże, broń nas przed spełnieniem marzeń. Napisałem tutaj niedawno: „Czasami mam absurdalne marzenie, żeby po prostu zasnąć i obudzić się dopiero wtedy, kiedy wszystko już się poukłada”. Jak widać, przy składaniu zamówień do Wszechświata warto jednak czytać drobny druk.

Spełniło się.

Przez ostatni tydzień rzeczywiście niczego nie musiałem naprawiać, nikomu niczego tłumaczyć, podejmować decyzji ani próbować utrzymać całego świata w pionie. Świat, ku mojemu pewnemu rozczarowaniu, poradził sobie beze mnie całkiem nieźle. Część problemów rozwiązała się sama, część nagle straciła na znaczeniu, a przy kilku zacząłem się zastanawiać, dlaczego właściwie jeszcze tydzień temu wydawały mi się takie ważne.

Wróciłem dziś do domu i okazało się, że największym wyzwaniem dnia jest pierwsze piętro. Kilkanaście schodów. To dość upokarzające odkrycie.

Męczę się właściwie niczym. Spacer do kuchni bywa przedsięwzięciem logistycznym, a tempo mam takie, że spokojnie można by mnie wyprzedzać bez zmiany kroku.

Najdziwniejsze jest jednak to, że pierwszy raz od bardzo dawna naprawdę się nie spieszę. Może dlatego, że nikt ode mnie tego nie oczekuje, a wręcz zabrania. A może dlatego, że odkryłem ostatnio, iż pewne rzeczy potrafią zatrzymać człowieka skuteczniej niż urlop.

Więc chyba dostałem dokładnie to, o co prosiłem.

Trochę ciszy. Trochę spokoju. Świat, który przez chwilę radzi sobie sam.

Może tylko sposób realizacji pozostawia wiele do życzenia.

A co Ci sie stalo?

[Dryagan]

@Żaba Monika serce odmówiło współpracy

[Żaba Monika]

2 minuty temu, Dryagan napisał(a):

@Żaba Monika serce odmówiło współpracy

Ach, no to dbaj o siebie i zycze szybkiego powrotu do zdrowia! Dobrze, ze Ci zabraniaja sie zajmowac sprawami, zdrowie jest najwazniejsze.

[Dryagan]

Dziwnie się czuję. Fizycznie jestem słaby, ale z tym akurat łatwo sobie poradzić - siadam, kiedy muszę, idę wolniej, niż bym chciał, i staram się nie dyskutować z własnym organizmem, bo ostatnio dość przekonująco wygrał tę dyskusję.

Gorzej z głową.

Chyba jeszcze do końca do mnie nie dotarło, co się właściwie stało. Momentami wszystko jest zupełnie normalne, a potem coś mnie zakłuje, zabraknie mi tchu albo serce zabije trochę szybciej i przez kilka sekund zastanawiam się, czy to tylko nic, czy znowu zaczyna się coś, czego bardzo nie chciałbym powtarzać.

Poza tym mam dziwne wrażenie, że wróciłem do tego samego życia, ale patrzę na nie z boku. Rzeczy, które tydzień temu wydawały mi się katastrofą, nagle wyglądają podejrzanie mało katastrofalnie. I chyba pierwszy raz naprawdę dociera do mnie, że nie nad wszystkim mam kontrolę. Nie podoba mi się to odkrycie. Ale najwyraźniej będę musiał się z nim zaprzyjaźnić.