Czy Bóg umarł? A jeśli tak - czy musimy stać się bogami, żeby wypełnić pustkę?

[Patryssia Noctis]

"Bóg umarł! I myśmy go zabili!" - wołał Nietzsche w Weselnej nauce.

Nie chodziło mu o dosłowną śmierć, tylko o to, że w świecie nauki, racjonalizmu i sekularyzacji stare wartości chrześcijańskie straciły moc. Absolutne dobro i zło, sens nadany z góry, gwarancja sprawiedliwości po śmierci - wszystko to runęło.

 

Przez ponad 100 lat skutki tego trzęscienia ziemi widzimy gołym okiem:

 

• Eksplozja nihiizmu i depresji
• Konsumpcjonizm jako nowa religia
• Fanatyczne ideologie polityczne próbujące zastąpić Boga
• Kryzys sensu - ludzie czują się jak przypadkowe zbiory atomów w bezsensownym wszechświecie  

 

Nietzsche ostrzega≤ł: pustka po Bogu nie pozostanie pusta. Albo sami staniemy się bogami i stworzymy nowe wartości (Nadczłowiek), albo stoczymy się w dekadencję i 'ostatniego człowieka' - wygodnego, hedonistycznego, pozbawionego ambicji robaka.

 

Pytanie brzmi:

Czy naprawdę musimy stać się bogami?

Czy człowiek jest w stanie sam sobie nadać sens, stworzyć własne wartości i cele, które będą silniejsze niż stare religie? A może jesteśmy na to zbyt słabi i lepiej byłoby wrócić do jakiejś formy mitu,religii albo po prostu zaakceptować absurd?

 

Śmierć Boga otwiera ogromną szansę na wolność i twórczość, ale większość ludzi tego nie udźwignie. 

 

Inny punkt widzenia: Może Bóg nie umarł, tylko zmienił formę - nowe ruchy religijne, duchowość? Czy próba zostania bogiem nie kończy się zawsze nową tyranią?

 

No... ja jestem w potrzasku. Nie zastanawiam się tak często, czy zostawić Boga w spokoju i zacząć szukać sensu gdzieś indziej, ale tam gdzie może być to mocne i głębokie, a nie tylko przyjemne i  puste ostatecznie.

 

Duchowość? Kiedyś mocniej pociągała i intrygowała, jednak mi przeszło i patrzę na to z dużym dystansem.

 

Czy uwolnienie się od potrzeby wiary w Boga i te wszystkie moralne wskazówki da wolność? Może. Ale czy nie zabierze czegoś ważnego jak właśnie to poczucie sensu i nieprzypadkowości? 

 

Jak myślisz, które współczesne ruchy lub technologie próbują "zastąpić Boga"?

 

Czy jesteś w stanie żyć bez żadnego transcendentnego sensu, czy potrzebujesz mitu?

 

Edytowane 2 godziny temu przez Patryssia Noctis

[Żaba Monika]

To kwestia bardzo indywidualna, czasem zalezy tez od tego, w jakim momencie znajdujemy sie w zyciu. Wiele osob potrzebuje jakiejs duchowosci i szukaja ich w wielu rzeczach, na przyklad w jakichs manifestacjach, coachingowych czary-mary, wierze w reinkarnacje itd. Jestesmy zabobonni, lubimy paterny i zwiazki przyczynowo-skutkowe, a przede wszystkim lubimy wytlumaczenia, ktore pozwalaja nam sie dobrze czuc. Tak bylo i chyba raczej zawsze bedzie.

Ale nie kazdy tego potrzebuje, nie kazdy jest uduchowiony, niektorzy potrzebuja tego spirytualizmu, a inni zupelnie nie.

Nie kazdy tez wychowal sie w wierze w Boga i nie zauwazylam zeby im czegos w zyciu brakowalo z tego powodu.

Pewnie kazdy stara sie nadac swemu zyciu jakis sens, niektorzy lubia myslec, ze ten sens zostal nadany przez kogos z zewnatrz.

 

Ciekawy temat, w sumie mozna miec wiele rozmyslan na ten temat.

Lubie obserwowac nature ludzke i jak tak naprawde ona sie nie zmienia na przestrzeni wiekow, tylko inaczej objawia, w zaleznosci od sytuacji. Mechanizmy naszego dzialania sa ciagle te same.

[eRCe]

Paradoks polega na tym, że:

Etap 1: Niska wiedza o wszechświecie: Bóg musi istnieć

Etap 2: Średnia wiedza o wszechświecie: Bóg nie istnieje

Etap 3: Wysoka wiedza o wszechświecie: Bóg jednak musi istnieć.

 

[Patryssia Noctis]

52 minuty temu, eRCe napisał(a):

Paradoks polega na tym, że:

Etap 1: Niska wiedza o wszechświecie: Bóg musi istnieć

Etap 2: Średnia wiedza o wszechświecie: Bóg nie istnieje

Etap 3: Wysoka wiedza o wszechświecie: Bóg jednak musi istnieć.

 

 byłam na etapie i 1 i 2. Byłam i na trzecim. A teraz latam i nie wiem co i jak.

[eRCe]

5 minut temu, Patryssia Noctis napisał(a):

 byłam na etapie i 1 i 2. Byłam i na trzecim. A teraz latam i nie wiem co i jak.

Jeżeli miałbym coś od serca i szczerze doradzić, to ofiarownie swoich wątpliwości w modlitwie: 

Na zasadzie: Panie Boże, nie wiem, mam wątpliwości, ale też otwarte serce i jeżeli JESTEŚ, to proszę poprowadź mnie tak, bym Ciebie poznała.

 

Ze szczerością w sercu, od tego momentu Bóg będzie działać... może tygodniami, a może latami, ale da ci Siebie poznać. 

Kwestia zaufania i otwartosci, bo On nigdy, przenigdy nikogo do Siebie nie zmusza, ani nigdy Siebie nie narzuca. 

 

Edytowane 5 minut temu przez eRCe