Kompletny brak asertywności

[sailorka]

Cześć. Mam problem z asertywnością. Nie potrafię się sprzeciwić, jestem uległa i unikam konfliktów. Szczególnie w rodzinie. Mój mąż nie dogaduje się z moimi rodzicami, przez co ich kontakty są bardzo ograniczone. Moi rodzice są niedojrzali emocjonalnie, na przykład mama jak coś mam zrobić, to nie patrzy na konsekwencje, które ja poniosę, tylko na to, jak ona się z tym będzie czuła. Jej emocje są najważniejsze.

Wracając do kwestii asertywności. Mąż i mama często mają skrajnie różne opinie na dany temat. Każdy ciągnie mnie w swoją stronę, a ja czuję się jak ofiara ich manipulacji, zwłaszcza mojej mamy.

Nie potrafię sobie z tym poradzić, nie umiem powiedzieć "nie". Czasami jak tak mi wchodzą na głowę, czuję, że zaraz zwariuję. A mam schizofrenię, więc nawroty są możliwe przy większym stresie.

Co z tym zrobić? Jakieś pomysły? Dodam, że byłam na kursie asertywności, prowadzonym przez psycholożkę, ale najwyraźniej nie pomogło.

[Dalila_]

To musi być wykanczajace jej.. A gdybyś mówiła że musisz się zastanowić nie podejmiesz teraz decyzji itp. I potem zastanowić się jak będziesz sama i z myślą o sobie co najlepsze dla Ciebie. I potem swoją decyzję przez telefon przekazywać SMS. Lub jak mama nie czyta sms to zadzwonić i jej przeczytać na głos co myślisz. I na ich złość manipulacje starać się puszczać koło uszu i upierać się przy swoim zdaniu które już zakomunikowalas

Może jakoś będzie łatwiej się trzymać zdania które już powiedziałaś tak na odległość z mniejszym stresem

[sailorka]

@Dalila_ to może być dobry pomysł. dzięki.

[shadow_no]

 

4 minuty temu, Dalila_ napisał(a):

A gdybyś mówiła że musisz się zastanowić nie podejmiesz teraz decyzji itp.

To bardzo trafna uwaga.

Czasem można się pomylić i myśleć, że asertywność to tylko umiejętność mówienia "nie". A czasem jednak warto powiedzieć "tak". Tylko jeśli nie jesteśmy tego pewni tu i teraz, to warto dać sobie chwilę, podejść do okna i sobie to przemyśleć. Automatyczne i natychmiastowe wybory dokonywane nawet przez ludzi asertywnych często nie są najlepsze. Warto dać sobie chwile na przemyślenie ważnych decyzji, bez presji odpowiadania natychmiast

 

[sailorka]

@shadow_no racja.

[Doktor Indor]

Pomijając kwestię asertywności, bo na to dobrej rady chyba nie mam, to moim zdaniem jak się jest w poważnym związku, to związek powinien być jednak przed rodzicami, szczególnie jeśli są toksyczni. Jakbym ja się matki we wszystkim słuchał to pewnie nadal bym z nią mieszkał, rozwalając każdy związek, bo żadna dziewczyna nie byłaby dla niej dość dobra.

 

Tylko że nie ma być dobra dla niej. Choć o obecnej usłyszałem, że „w końcu normalna dziewczyna a nie ciągle te tłuczyska jebane”, więc chyba zrobiła na niej dobre wrażenie. Ale i tak znalazłoby się coś, do czego się przyczepi, i wiele rzeczy (np. to, że nie chcemy mieć dzieci) bardzo jej nie leży. Bo ona babcią chce być. No ja rozumiem, że ona chce, ale ja nie chcę być ojcem, a moja dziewczyna nie chce być matką, i koniec.

 

Bardzo często moja mama ma inne pomysły na różne rzeczy, niż moja dziewczyna (mówię o tematach, które są mi obojętne) – a to powinniście zrobić tak, a to srak. Stop – nasza przestrzeń, nasze życie, nasze wybory. Na przykład aranżacja ogrodu, którą zupełnie zostawiłem dziewczynie, bo ja się ani na tym nie znam, ani mnie to nie interesuje – najwyżej pomagam jak potrzeba coś zrobić (jak to mama lubi podkreślać: „za twoje pieniądze” – owszem, za moje, a nie za jej). Mama ma swoje pomysły – no i super, ale moim / naszym ogrodem (moim, bo formalnie jest mój a naszym, bo w praktyce jest mój i dziewczyny) zajmuje się dziewczyna, a nie mama, i jej to wychodzi, bo ogród jest śliczny i zadbany, więc to ona decyduje, co posadzić i gdzie.

 

Często muszę przypominać mamie, że jest u nas na działce gościem. Mile widzianym, ale jednak gościem, więc niech się zachowuje jak gość. Usiądzie wygodnie, rozgości się, herbatkę mogę zrobić, kawkę, grilla, a decydowaniem niech się nie stresuje.

 

Podobnie jeśli chodzi o aranżację naszego mieszkania. Mama z nami nie mieszka, więc jej uwagi na temat tego, jak powinniśmy mieszkać i żyć, spotykają się z moją granicą. To my tutaj decydujemy. Tzn. podpowiadać zawsze można, bo dobre rady są w cenie, ale podpowiadać a nie narzucać własne zdanie, bo ona wie lepiej. A ona ma niestety taką wadę, że jest bardzo władcza, jak sobie coś wymyśli to ma być tak, jak ona chce, i koniec. No i tak jest – ale jedynie w jej mieszkaniu, gdzie to my jesteśmy gośćmi (a jestem w to czasem zaangażowany, bo mieszkanie też jest na mnie, więc beze mnie niektórych rzeczy np. w spółdzielni nie zrobi).

Ona ma w ogóle duży problem z tym, że dziewczyna nie pracuje i jest na moim utrzymaniu. To pytam – na moim czy na twoim? Ile ty pieniędzy do tego dokładasz? Zero. I tyle w temacie.

Edytowane 23 godziny temu przez Doktor Indor

[Dalila_]

Godzinę temu, Doktor Indor napisał(a):

Pomijając kwestię asertywności, bo na to dobrej rady chyba nie mam, to moim zdaniem jak się jest w poważnym związku, to związek powinien być jednak przed rodzicami, szczególnie jeśli są toksyczni. Jakbym ja się matki we wszystkim słuchał to pewnie nadal bym z nią mieszkał, rozwalając każdy związek, bo żadna dziewczyna nie byłaby dla niej dość dobra.

 

Tylko że nie ma być dobra dla niej. Choć o obecnej usłyszałem, że „w końcu normalna dziewczyna a nie ciągle te tłuczyska jebane”, więc chyba zrobiła na niej dobre wrażenie. Ale i tak znalazłoby się coś, do czego się przyczepi, i wiele rzeczy (np. to, że nie chcemy mieć dzieci) bardzo jej nie leży. Bo ona babcią chce być. No ja rozumiem, że ona chce, ale ja nie chcę być ojcem, a moja dziewczyna nie chce być matką, i koniec.

 

Bardzo często moja mama ma inne pomysły na różne rzeczy, niż moja dziewczyna (mówię o tematach, które są mi obojętne) – a to powinniście zrobić tak, a to srak. Stop – nasza przestrzeń, nasze życie, nasze wybory. Na przykład aranżacja ogrodu, którą zupełnie zostawiłem dziewczynie, bo ja się ani na tym nie znam, ani mnie to nie interesuje – najwyżej pomagam jak potrzeba coś zrobić (jak to mama lubi podkreślać: „za twoje pieniądze” – owszem, za moje, a nie za jej). Mama ma swoje pomysły – no i super, ale moim / naszym ogrodem (moim, bo formalnie jest mój a naszym, bo w praktyce jest mój i dziewczyny) zajmuje się dziewczyna, a nie mama, i jej to wychodzi, bo ogród jest śliczny i zadbany, więc to ona decyduje, co posadzić i gdzie.

 

Często muszę przypominać mamie, że jest u nas na działce gościem. Mile widzianym, ale jednak gościem, więc niech się zachowuje jak gość. Usiądzie wygodnie, rozgości się, herbatkę mogę zrobić, kawkę, grilla, a decydowaniem niech się nie stresuje.

 

Podobnie jeśli chodzi o aranżację naszego mieszkania. Mama z nami nie mieszka, więc jej uwagi na temat tego, jak powinniśmy mieszkać i żyć, spotykają się z moją granicą. To my tutaj decydujemy. Tzn. podpowiadać zawsze można, bo dobre rady są w cenie, ale podpowiadać a nie narzucać własne zdanie, bo ona wie lepiej. A ona ma niestety taką wadę, że jest bardzo władcza, jak sobie coś wymyśli to ma być tak, jak ona chce, i koniec. No i tak jest – ale jedynie w jej mieszkaniu, gdzie to my jesteśmy gośćmi (a jestem w to czasem zaangażowany, bo mieszkanie też jest na mnie, więc beze mnie niektórych rzeczy np. w spółdzielni nie zrobi).

Ona ma w ogóle duży problem z tym, że dziewczyna nie pracuje i jest na moim utrzymaniu. To pytam – na moim czy na twoim? Ile ty pieniędzy do tego dokładasz? Zero. I tyle w temacie.

Czyli reasumując pierwsze zdanie jest tylko radą dla sailorki xd ale historia fajna

[Doktor Indor]

Teraz, Dalila_ napisał(a):

Czyli reasumując pierwsze zdanie jest tylko radą dla sailorki xd ale historia fajna

Pozostałe zdania są kontekstem, w który ubrane jest pierwsze zdanie.

[Dalila_]

1 minutę temu, Doktor Indor napisał(a):

Pozostałe zdania są kontekstem, w który ubrane jest pierwsze zdanie.

No wiem wiem A dlaczego dziewczyna nie pracuje zdrowie jej nie pozwala?

[Doktor Indor]

3 minuty temu, Dalila_ napisał(a):

No wiem wiem A dlaczego dziewczyna nie pracuje zdrowie jej nie pozwala?

Przy czterech chorych kotach w domu ma tyle roboty, że nie dałoby się inaczej.

[sailorka]

U mnie teraz na tapecie jest kwestia taka, że ja chcę iść z chorym dzieckiem 10-miesięcznym do lekarza, a mąż chce je leczyć lekami bez recepty. I o to jest wielka afera zahaczająca o rozstanie.

[shadow_no]

Abstrahując od tego kto ma racje (bo nie znam się na leczeniu dzieci), to w tym przypadku masz dobre pole do treningu.

 

Nie masz tak, że gdy w grę chodzi dziecko to załącza się trochę inny rodzaj myślenia? Nie jestem rodzicem ale myślę, że troska/obrona kogoś naturalnie w nas wyzwala inny rodzaj działania. Jak lew walcz

[Dalila_]

1 godzinę temu, sailorka napisał(a):

U mnie teraz na tapecie jest kwestia taka, że ja chcę iść z chorym dzieckiem 10-miesięcznym do lekarza, a mąż chce je leczyć lekami bez recepty. I o to jest wielka afera zahaczająca o rozstanie.

No jak dziecku nie przechodzi no to oczywiste że do lekarza. Albo lekarz do domu. Chyba bo się nie znam na dzieciach 

1 godzinę temu, sailorka napisał(a):

U mnie teraz na tapecie jest kwestia taka, że ja chcę iść z chorym dzieckiem 10-miesięcznym do lekarza, a mąż chce je leczyć lekami bez recepty. I o to jest wielka afera zahaczająca o rozstanie.

No jak dziecku nie przechodzi no to oczywiste że do lekarza. Albo lekarz do domu. Chyba bo się nie znam na dzieciach 

[sailorka]

Już się dogadaliśmy. Uff, ale było ciężko.

[shadow_no]

30 minut temu, sailorka napisał(a):

Już się dogadaliśmy. Uff, ale było ciężko.

A stanęło na Twoim? Jeśli nie, to jutro zacznij o coś drugą rundę  

[sailorka]

4 minuty temu, shadow_no napisał(a):

A stanęło na Twoim?

zawarliśmy kompromis

[bei]

4 minuty temu, shadow_no napisał(a):

35 minut temu, sailorka napisał(a):

Już się dogadaliśmy. Uff, ale było ciężko.

A stanęło na Twoim? Jeśli nie, to jutro zacznij o coś drugą rundę  

Nie, bo ja to za mocno przeżywam. W ogóle nie wiem czy to normalne, że czytając o tym się stresuję.

[Dalila_]

44 minuty temu, bei napisał(a):

Nie, bo ja to za mocno przeżywam. W ogóle nie wiem czy to normalne, że czytając o tym się stresuję.

O czym mówisz? O dziecku sailorki?

[Melodiaa]

Związek jest przed rodzicami to nie podlega dyskusji. To w końcu mieszkasz z mężem i wasza relacja jest najważniejsza. Jeżeli mama mieszka z Wami to licho bo zawsze będzie nie tak jak trzeba.

 

Natomiast jeżeli chodzi o zdrowie tak małego dziecka to lekarz i tutaj nie ma dyskusji. Dla mnie dziecko jest za małe aby samodzielnie póki co leczyć. Bardzo szybko infekcja może przerodzić się w coś poważniejszego. Tak małe dziecko nie ma w pełni wykształconego systemu odpornościowego. Dopiero ok 7 roku roku nabywa.  Zwykły katar może się przeciągać bo tak małe dziecko nie potrafią wydmuchiwać nosa. Ważne jest obserowowanie koloru wydzieliny. Lepiej chronić dziecko przed antybiotykami na tyle ile się da. 

Edytowane 17 godzin temu przez Melodiaa

[Melodiaa]

Nie mogłabym nie pracować choć mam taki okres w życiu. Kilka lat spędziłam w domu po urodzeniu dziecka. To już nie te czasy aby nie zabezpieczyć się finansowo i polegać tylko na facecie. A jeżeli się rozstaniemy z mężem albo znajdzie sobie młodszą- to z czego będę żyć, co z moją emeryturą? Gdzie mieszkać? Życie to nie bajka i niezależność finansowa dla mnie jest priorytetem. 

Edytowane 17 godzin temu przez Melodiaa

[bei]

13 minut temu, Dalila_ napisał(a):

O czym mówisz? O dziecku sailorki?

O kłóceniu się. Może za bardzo empatyczna jestem.

[Doktor Indor]

3 godziny temu, sailorka napisał(a):

zawarliśmy kompromis

Bezpieczeństwo dziecka nie jest miejscem na zawieranie kompromisów. Leć do lekarza i koniec, nie musisz go pytać o zdanie. Jeśli dziecku coś się przez ten kompromis stanie, to nie wybaczysz ani sobie, ani jemu.

[sailorka]

Idziemy do lekarza, nie martwcie się.

[Melodiaa]

2 minuty temu, sailorka napisał(a):

Idziemy do lekarza, nie martwcie się.

To dobrze. Zdrowie dziecka najważniejsze a na samoleczenie przyjdzie jeszcze czas Kilka lat doświadczenia z walka z gilami, kaszlem i innym problemami daje wiedzę taka, że później można śmiało samemu działać  

Edytowane 6 godzin temu przez Melodiaa

[Doktor Indor]

4 godziny temu, sailorka napisał(a):

Idziemy do lekarza, nie martwcie się.

Super Trzymam kciuki.