Moja historia, czy to są objawy nerwicy?

[MagdaXYZ]

Cześć, opiszę moją sytuację. 

Przeszłam bardzo ciężko wypadek 6 lat temu, w wyniku której zginęły najbliższe osoby z mojej rodziny. Podnoszenie się z tego przez pierwsze pół roku wspominam jako nieprawdopodobny koszmar, brałam wtedy ogromne ilości leków od psychiatry, bo miałam całkowite załamanie psychiczne w żałobie. Odstawiłam po pół roku leki i te 6 lat jakoś funkcjonuję. Wróciłam do pracy, jestem w pełni niezależna. Ale przez ten czas miałam często potrzebę izolacji, nie chciałam się spotykać z ludźmi. Najgorsze były kontakty z obcymi ludźmi np w tłumie, w poczekalni , a już najgorzej jak ktoś przy mnie jadł i ja miałam coś jeść. Czułam taka niechęć, jakbym miała być oparzona, ogromną niechęć i potrzebę odseparowania się. Od kilku miesięcy straciłam odporność na wszelkie porażki życiowe, wszystko mnie załamywało, zepsute rzeczy w domu, jakieś problemy z urzędami które wcześniej bym załatwiła jako normalną rzeczą. Wszystko zaczęło mnie przerastać . W czerwcu i lipcu już bardzo ograniczyłam kontakty z ludźmi, dziecko wyjechało na dwa tygodnie na obóz, to po pracy szłam do sypialni i leżałam w łóżku i spałam po 14 godzin. W lipcu zaczęłam tak zagryzać szczękę, że miałam przygryziony cały język po bokach , rano budziłam się ze szczękościskiem. W sierpniu do tego doszły zaciśnięte pieści po obudzeniu tak mocno, że wbite miałam paznokcie. Ogólnie, czułam że wszystko mnie przerasta i stresuje i muszę po pracy odpoczywać i zbierać siły, żeby unieść kolejne życiowe zadania. 

Zrobiłam coś strasznego po takiej nocy ze szczękościskiem, wyrzuciłam mojego partnera z domu, żeby pojechał do siebie, bo nie mogę go znieść. Przebywanie z nim cały weekend kojarzyło mi się z piekłem , bo nie mogłam w tym czasie leżeć w łóżku i spać po wiele godzin. Po dwóch dniach zrozumiałam, że muszę iść do lekarza. On przepisał mi promolan i powiedział że muszę iść do psychiatry, bo to prawdopodobnie nerwica lękowa. To był lekarz rodzinny. Mam wizytę na koniec września, leki biorę. Czuję się otumaniona trochę ale faktycznie lęk i stres są za szybą trochę. Najgorsze jest to po tych lekach, że uczucia mi się stępiły. Wyrzuciłam partnera którego kocham , a teraz po lekach jest mi obojętny , tzn wszystko mi jedno. Myślę, że nie powinnam już go wciągać w mój chory świat i narazie rozluźniłam relację. Powiedziałam mu wszystko dodając, że jestem chora i czuję, że ciężko. Że mam poczucie bycia ciężko chorą. Narazie biorę te leki i powoli do mnie dociera jak bardzo cierpiałam , po lekach zaczynam czuć jakiś spokój, normalność. Zaczęłam z przyjemnością rozmawiać z ludźmi, wcześniej zmuszałam się do kontaktów, teraz jestem w stanie wytrzymać ludzi. 

Co myślicie, czy to są objawy nerwicy lękowej? Czy ktoś miał podobnie?

[Dalila_]

Witaj,

Szkoda że nie miałaś opieki dłużej niż jakieś pół roku po tak wielkiej tragedii. Podziwiam ze się podniosłas i jesteś silna osoba. Bardzo możliwe że to od nerwicy, psychiatra na pewno ci będzie dobieral leki. Może też powodem być wypierana depresja co doprowadziło do nerwicy, no albo stres. Jest dużo opcji, lekarz Cię zdiagnozuje 

[MagdaXYZ]

Dalja, bardzo dziękuję za odpowiedź. To ciekawe o tej wypieranej depresji i stresie, faktycznie jest dużo opcji. Z jakiegoś powodu bardzo mi zależy na diagnozie właściwej. Teraz się zastanawiam dlaczego... Nie wiem, chciałabym to uporządkować, nazwać, wyleczyć, przejąć kontrolę chyba. Narazie świat był za szybą. Dzisiaj byłam na ognisku i rozmawiałam z wieloma ludźmi, śmiałam się. To przez te leki. Miesiąc temu nie byłabym w stanie wytrzymać czegoś takiego. Kilka osób nawet mnie przytuliło i się nie odsunęłam. Dzięki za odpowiedź!

[Dalila_]

Godzinę temu, MagdaXYZ napisał(a):

Dalja, bardzo dziękuję za odpowiedź. To ciekawe o tej wypieranej depresji i stresie, faktycznie jest dużo opcji. Z jakiegoś powodu bardzo mi zależy na diagnozie właściwej. Teraz się zastanawiam dlaczego... Nie wiem, chciałabym to uporządkować, nazwać, wyleczyć, przejąć kontrolę chyba. Narazie świat był za szybą. Dzisiaj byłam na ognisku i rozmawiałam z wieloma ludźmi, śmiałam się. To przez te leki. Miesiąc temu nie byłabym w stanie wytrzymać czegoś takiego. Kilka osób nawet mnie przytuliło i się nie odsunęłam. Dzięki za odpowiedź!

No widzisz, a to twój pierwszy lek, pierwsza dawka. A na rynku jest tyle substancji. Tu prawie wszyscy biorą różne, jak będziesz pod dobra opieka to wrócisz do swojej najlepszej dyspozycji, na pewno! Pamiętaj o relaksie i rozrywce. Pozdrawiam

[Kataklizm]

W dniu 22.08.2025 o 15:23, Dalja napisał(a):

Może też powodem być wypierana depresja co doprowadziło do nerwicy

 

Co masz na myśli mówiąc "wypierana"?

[Dalila_]

26 minut temu, Raccoon napisał(a):

 

Co masz na myśli mówiąc "wypierana"?

Że wyparla depresję tak jak traumę, przy dysoscjacji. 

Nie jest świadoma że ma depresję, chyba dość częste. Dysocjacja z nerwica ma wspólnego

Nie jest świadoma że ma depresję, chyba dość częste. Dysocjacja z nerwica ma wspólnego

[Kataklizm]

10 minut temu, Dalja napisał(a):

Że wyparla depresję tak jak traumę, przy dysoscjacji. 

Nie jest świadoma że ma depresję, chyba dość częste. Dysocjacja z nerwica ma wspólnego

Nie jest świadoma że ma depresję, chyba dość częste. Dysocjacja z nerwica ma wspólnego

 

Jak niby można "wyprzeć" depresję? Przecież to ma takie oczywiste objawy że ciężko się zająć czymkolwiek innym bo człowiek się wtedy czuje jak gówno

[Kataklizm]

1 minutę temu, mrNobody07 napisał(a):

Oczywiście że można. Człowiek jest mistrzem udawania że coś mu nie jest i zakładania masek 

 

Ja nawet jak nic mi nie jest to mam wrażenie że coś mi jest 

[conditioner]

30 minut temu, Raccoon napisał(a):

Ja nawet jak nic mi nie jest to mam wrażenie że coś mi jest

Może zakładasz maskę gdy nic Ci nie jest i to wypierasz

Ale rel, kiedyś miałem smutne przemyślenia że gdy będę miał wczesne objawy jakiegoś nie wiem zawału na przykład, to je zignoruje stwierdzając że to nerwica

 

W dniu 20.08.2025 o 20:05, MagdaXYZ napisał(a):

Co myślicie, czy to są objawy nerwicy lękowej? Czy ktoś miał podobnie?

Pewnie tak, ale też wiele innych problemów się może wykształcić przez traumatyczne sytuacje więc może nie tylko to. Daj znać co powie/powiedział lekarz

[minou]

Nerwica sama w sobie jest objawem, więc nie jest to pytanie, na które da się odpowiedzieć. 
W skrócie, zaburzenia nerwicowe pojawiają się jako objaw towarzyszący przy wielu innych problemach - od wrodzonych (autyzm, adhd), poprzez nabyte we wczesnym dzieciństwie (dda, ddd, zaburzenia osobowości), aż po traumy w wieku dorosłym (choroba własna lub w najbliższej rodzinie, przeżycie katastrofy, napadu, straty bliskich lub całego majątku, długotrwały mobbing itd).

Zupełnie Ci się nie dziwię, że przez pół roku brałaś silne leki. To musiało być naprawdę straszne natomiast nie jest to do końca zalecane. Leki, szczególnie te silne, przytępiają emocje, co pomaga jakoś wytrzymać najgorszy ból. Ale to rozmowa jest kluczowa. Najpierw powinien być psycholog kryzysowy, a potem najczęściej dłuższa terapia, chyba że masz wokół siebie grono ludzi, którzy nie boją się trudnych rozmów. Przytępianie bólu miesiącami, a potem powrót do w miarę normalnego życia bez przepracowania traumy zwykle powoduje różne problemy psychiczne i fizyczne. Teraz już się wprawdzie odchodzi od sztywnych klasyfikacji etapów żałoby i czy faktycznie każdy etap musi się pojawić itd. Natomiast badania pokazują, że stratę trzeba z kimś dzielić. W społecznościach, gdzie są silne więzi, np rodzinne czy plemienne (obecnie to w krajach dużo słabiej rozwiniętych niż nasz) żałoba jest okresem, który przeżywa się razem. W różnych kulturach i czasach były też różne narracje na temat żałoby, jak np radość i świętowanie, że ktoś bliski odszedł do lepszego świata, czy np zwyczaj nienadawania imion małym dzieciom, bo była tak wielka śmiertelność, że człowiek nie chciał za szybko się przywiązywać. Wszystko to miało na celu zapobieganie ciężkim konsekwencjom emocjonalnym po stracie.
W naszym obecnym społeczeństwie zostaje się z żałobą samemu. Świat się szybko zmienił, odrzuciliśmy stare tradycje jako zabobony, ale nie mamy nic w zamian, oprócz silnych leków i usystematyzowanej terapii. Strata to temat tabu, niewygodny, ludzie w otoczeniu się odsuwają, albo ze źle zrozumianego poszanowania prywatności, albo po prostu z dyskomfortu, jaki czują patrząc na czyjeś cierpienie. 
To, co czujesz, jest zupełnie normalne. Po stracie bliskich i wypadku Twoje poczucie bezpieczeństwa, sprawiedliwości, sensu i celu życia zostało całkowicie zachwiane. Ten świat, który znałaś, się zawalił, a Ty musisz na nowo go zbudować. Tylko, że to wymaga też nowych podstaw. Zwykle ludzie uznają obecny stan rzeczy za coś oczywistego i kiedy nagle przydarza im się coś traumatycznego, muszą na nowo zdefiniować swój światopogląd. Teraz już wiedzą, że bliscy ludzie mogą w każdej chwili umrzeć. Że ktoś może ich np bez powodu napaść. Że mogą z dnia na dzień stracić cały majątek. Przede wszystkim muszą przeżyć swoją żałobę. A potem muszą nauczyć się czerpać radość z życia wiedząc, jak ono jest kruche. Muszą zaakceptować brak kontroli, brak gwarancji i brak wpływu na to, co ostatecznie szykuje im los, a pomimo tego cieszyć się dniem, robić plany, mieć nadzieję. 

15 godzin temu, Raccoon napisał(a):

 

Jak niby można "wyprzeć" depresję? Przecież to ma takie oczywiste objawy że ciężko się zająć czymkolwiek innym bo człowiek się wtedy czuje jak gówno

Zależy od nasilenia depresji, cech charakteru, wzorców wyniesionych z dzieciństwa.

Jeśli np z natury nie jesteś radosnym, otwartym optymistą, u Ciebie w domu mało było śmiechu, radości, to możesz rozwijającą się depresję przeoczyć. Możesz myśleć, że brak energii to efekt przybywania lat i obowiązków, że negatywne podejście do życia to po prostu doświadczenie życiowe, które pozbawiło Cię złudzeń. Brak inicjatywy i motywacji możesz tłumaczyć zdrowym rozsądkiem, w końcu po co się starać, skoro zawsze i tak wychodzi jak zwykle? Możesz sobie wmówić, że oczekiwanie czegoś więcej to zwykła naiwność. 
Wiele osób żyje z taką zadawnioną, nieuświadomioną depresją.

[MagdaXYZ]

W dniu 7.09.2025 o 13:48, minou napisał(a):

Nerwica sama w sobie jest objawem, więc nie jest to pytanie, na które da się odpowiedzieć. 
W skrócie, zaburzenia nerwicowe pojawiają się jako objaw towarzyszący przy wielu innych problemach - od wrodzonych (autyzm, adhd), poprzez nabyte we wczesnym dzieciństwie (dda, ddd, zaburzenia osobowości), aż po traumy w wieku dorosłym (choroba własna lub w najbliższej rodzinie, przeżycie katastrofy, napadu, straty bliskich lub całego majątku, długotrwały mobbing itd).

Zupełnie Ci się nie dziwię, że przez pół roku brałaś silne leki. To musiało być naprawdę straszne natomiast nie jest to do końca zalecane. Leki, szczególnie te silne, przytępiają emocje, co pomaga jakoś wytrzymać najgorszy ból. Ale to rozmowa jest kluczowa. Najpierw powinien być psycholog kryzysowy, a potem najczęściej dłuższa terapia, chyba że masz wokół siebie grono ludzi, którzy nie boją się trudnych rozmów. Przytępianie bólu miesiącami, a potem powrót do w miarę normalnego życia bez przepracowania traumy zwykle powoduje różne problemy psychiczne i fizyczne. Teraz już się wprawdzie odchodzi od sztywnych klasyfikacji etapów żałoby i czy faktycznie każdy etap musi się pojawić itd. Natomiast badania pokazują, że stratę trzeba z kimś dzielić. W społecznościach, gdzie są silne więzi, np rodzinne czy plemienne (obecnie to w krajach dużo słabiej rozwiniętych niż nasz) żałoba jest okresem, który przeżywa się razem. W różnych kulturach i czasach były też różne narracje na temat żałoby, jak np radość i świętowanie, że ktoś bliski odszedł do lepszego świata, czy np zwyczaj nienadawania imion małym dzieciom, bo była tak wielka śmiertelność, że człowiek nie chciał za szybko się przywiązywać. Wszystko to miało na celu zapobieganie ciężkim konsekwencjom emocjonalnym po stracie.
W naszym obecnym społeczeństwie zostaje się z żałobą samemu. Świat się szybko zmienił, odrzuciliśmy stare tradycje jako zabobony, ale nie mamy nic w zamian, oprócz silnych leków i usystematyzowanej terapii. Strata to temat tabu, niewygodny, ludzie w otoczeniu się odsuwają, albo ze źle zrozumianego poszanowania prywatności, albo po prostu z dyskomfortu, jaki czują patrząc na czyjeś cierpienie. 
To, co czujesz, jest zupełnie normalne. Po stracie bliskich i wypadku Twoje poczucie bezpieczeństwa, sprawiedliwości, sensu i celu życia zostało całkowicie zachwiane. Ten świat, który znałaś, się zawalił, a Ty musisz na nowo go zbudować. Tylko, że to wymaga też nowych podstaw. Zwykle ludzie uznają obecny stan rzeczy za coś oczywistego i kiedy nagle przydarza im się coś traumatycznego, muszą na nowo zdefiniować swój światopogląd. Teraz już wiedzą, że bliscy ludzie mogą w każdej chwili umrzeć. Że ktoś może ich np bez powodu napaść. Że mogą z dnia na dzień stracić cały majątek. Przede wszystkim muszą przeżyć swoją żałobę. A potem muszą nauczyć się czerpać radość z życia wiedząc, jak ono jest kruche. Muszą zaakceptować brak kontroli, brak gwarancji i brak wpływu na to, co ostatecznie szykuje im los, a pomimo tego cieszyć się dniem, robić plany, mieć nadzieję. 

Zależy od nasilenia depresji, cech charakteru, wzorców wyniesionych z dzieciństwa.

Jeśli np z natury nie jesteś radosnym, otwartym optymistą, u Ciebie w domu mało było śmiechu, radości, to możesz rozwijającą się depresję przeoczyć. Możesz myśleć, że brak energii to efekt przybywania lat i obowiązków, że negatywne podejście do życia to po prostu doświadczenie życiowe, które pozbawiło Cię złudzeń. Brak inicjatywy i motywacji możesz tłumaczyć zdrowym rozsądkiem, w końcu po co się starać, skoro zawsze i tak wychodzi jak zwykle? Możesz sobie wmówić, że oczekiwanie czegoś więcej to zwykła naiwność. 
Wiele osób żyje z taką zadawnioną, nieuświadomioną depresją.

Cześć wszystkim którzy byli tak miło i napisali w tym wątku. 

Zwłaszcza ten wpis o żałobie jest cenny 🩷

Do psychiatry idę w ten poniedziałek i napiszę po wizycie co wymyślił. Na chwilę obecną biorę ten promolan i czuję sie raz dobrze a raz strasznie. Nie mam złego nastroju, wręcz przeciwnie, realizuję wszystko co powinnam życiowo, pracę itp. tylko muszę znosić te napady lęku. Mam co kilka dni straszny ból żołądka i rozstrój, niezmiennie szczękościsk i zaciśnięte pięści. Mam myśli depresyjne chyba, bo chciałabym , żeby to się skończyło. Więc nie wiem czy to depresja. 

Jeśli chodzi o relacje z ludźmi to aktualnie ciągle mnie ktoś gdzieś zaprasza i chodzę wszędzie w ramach treningu i przekonania , że ludzie mnie leczą. 

Jeżeli chodzi o to skąd ta siła we mnie, że zatrzymałam prawdopodobnie depresję a cały ból przerzucił mi się na ciało, to mam pewną teorię. Całe życie uprawiałam bardzo ciężki wydolnościowo Sport, wiele lat zawodów, treningów i dawania z siebie wszystkiego na zawodach, mam wrażenie, że psychika sportowców jest trochę ze stali. Oczywiście pozornie. To przekonania krążące w sporcie, że nie można się poddawać, że trzeba dążyć do celu itp. 

W tym wypadku zginęła moja matka i syn , więc ciężko na coś takiego się przygotować. To wykracza poza przeciętna wytrzymałość psychiczną. 

Mi bardzo pomagało w tamtym czasie myślenie właśnie o dawnych czasach, że kiedyś dzieci umierały na dużo większą skalę, że wielu ludzi zmaga się z cierpieniem, chorobami.

Jeździłam na spotkania rodziców po stracie dzieci i słuchałam historii jak dzieci mają białaczkę kilka lat, potem umierają i co rodzice są w strzępach po kilkuletniej walce. Że ból jest straszny jak się obserwuje chorujące dziecko. 

Wszystko co umniejszalo mój dramat mi pomagało. Takie myślenie, że może być gorzej. Czytałam wszystkie książki o Aushwitz, o dramatach. Wiem że to głupie, ale docierało do mnie wtedy, że może być gorzej. 

Pzdr!

[minou]

W dniu 9.10.2025 o 16:33, MagdaXYZ napisał(a):

Cześć wszystkim którzy byli tak miło i napisali w tym wątku. 

Zwłaszcza ten wpis o żałobie jest cenny 🩷

Do psychiatry idę w ten poniedziałek i napiszę po wizycie co wymyślił. Na chwilę obecną biorę ten promolan i czuję sie raz dobrze a raz strasznie. Nie mam złego nastroju, wręcz przeciwnie, realizuję wszystko co powinnam życiowo, pracę itp. tylko muszę znosić te napady lęku. Mam co kilka dni straszny ból żołądka i rozstrój, niezmiennie szczękościsk i zaciśnięte pięści. Mam myśli depresyjne chyba, bo chciałabym , żeby to się skończyło. Więc nie wiem czy to depresja. 

Jeśli chodzi o relacje z ludźmi to aktualnie ciągle mnie ktoś gdzieś zaprasza i chodzę wszędzie w ramach treningu i przekonania , że ludzie mnie leczą. 

Jeżeli chodzi o to skąd ta siła we mnie, że zatrzymałam prawdopodobnie depresję a cały ból przerzucił mi się na ciało, to mam pewną teorię. Całe życie uprawiałam bardzo ciężki wydolnościowo Sport, wiele lat zawodów, treningów i dawania z siebie wszystkiego na zawodach, mam wrażenie, że psychika sportowców jest trochę ze stali. Oczywiście pozornie. To przekonania krążące w sporcie, że nie można się poddawać, że trzeba dążyć do celu itp. 

W tym wypadku zginęła moja matka i syn , więc ciężko na coś takiego się przygotować. To wykracza poza przeciętna wytrzymałość psychiczną. 

Mi bardzo pomagało w tamtym czasie myślenie właśnie o dawnych czasach, że kiedyś dzieci umierały na dużo większą skalę, że wielu ludzi zmaga się z cierpieniem, chorobami.

Jeździłam na spotkania rodziców po stracie dzieci i słuchałam historii jak dzieci mają białaczkę kilka lat, potem umierają i co rodzice są w strzępach po kilkuletniej walce. Że ból jest straszny jak się obserwuje chorujące dziecko. 

Wszystko co umniejszalo mój dramat mi pomagało. Takie myślenie, że może być gorzej. Czytałam wszystkie książki o Aushwitz, o dramatach. Wiem że to głupie, ale docierało do mnie wtedy, że może być gorzej. 

Pzdr!

Wcale Ci się nie dziwię, że próbujesz umieścić swoje przeżycia na jakiejś skali. Że troszkę „wchodzisz” w doświadczenia innych żeby wyrobić sobie jakieś poczucie, czy te doświadczenia mogły być gorsze, np wieloletnia walka o dziecko chore na raka i na koniec przegrana, czy pobyt w Auschwitz. 
To jest właśnie część tego procesu rozumienia świata po tragedii, próby racjonalizowania, wyrobienia sobie jakiegokolwiek punktu odniesienia. 
Tylko, że na końcu tego procesu, w którym powinien Ci ktoś pomóc, jest zawsze jeden wniosek: masz pełne prawo być załamana, wściekła, zrozpaczona, smutna, zła na los, zrezygnowana, masz pełne prawo do żałoby, rozpaczy, depresji, załamania, pomocy, wsparcia. Niezależnie od tego, czy ktoś na świecie miał gorzej, bo to Twoje życie, Twoja tragedia. To Twój świat się rozpadł na kawałki i nikt, nawet Ty sama, nie ma prawa Ci mówić, że to w sumie nic takiego bo mogło być gorzej. 
Na początku może się wydawać, że porównywanie swojej tragedii do innych i uznanie, że nie była aż taka najgorsza, to coś, co pomaga. Ale to nieprawda. To kłamstwo, które odbiera Ci Twoje naturalne prawo do pełnego przeżycia swojej straty i żałoby i dania sobie przyzwolenia na przyznanie, że to było cholernie trudne, że Cię przerosło, że Cię złamało i teraz potrzebujesz troski od innych i samej siebie żeby się podnieść.

Moja babcia była w Auschwitz. Mówiła o tym ot tak, przy okazji. Jak Niemiec popchnął ją na ogrodzenie pod prądem, ale koleżanka ją odepchnęła i umarła, bo to ją poraził prąd. Jak uciekła związaną łańcuchem z 4 innymi dziewczynkami. Jak 2 z nich od razu postanowiły wyjść z ukrycia i prosić o pomoc i zostały rozstrzelane. Jak tułały się głodne po lesie i w końcu zostały złapane. Jak zostały wyzwolone i jakiś mądry doktor założył im dokumentację, książeczkę zdrowia w której było napisane, że z powodu dramatycznej traumy babcia nigdy nie powinna mieć dzieci. A potem poznała dziadka i dzieci mieli 5. Jak dziadek szybko umarł a babcia kochała wszystko, co żyje, szczególnie zwierzęta. Dokarmiała ptaki, zbierała bezdomne koty. Była chodzącym dobrem, nie wiem czy to obóz ją taką uczynił czy taką się urodziła. Ale wiem, że naprawdę nie ma sensu porównywać swoich doświadczeń do doświadczeń innych osób. 

[MagdaXYZ]

W dniu 12.10.2025 o 22:51, minou napisał(a):

Wcale Ci się nie dziwię, że próbujesz umieścić swoje przeżycia na jakiejś skali. Że troszkę „wchodzisz” w doświadczenia innych żeby wyrobić sobie jakieś poczucie, czy te doświadczenia mogły być gorsze, np wieloletnia walka o dziecko chore na raka i na koniec przegrana, czy pobyt w Auschwitz. 
To jest właśnie część tego procesu rozumienia świata po tragedii, próby racjonalizowania, wyrobienia sobie jakiegokolwiek punktu odniesienia. 
Tylko, że na końcu tego procesu, w którym powinien Ci ktoś pomóc, jest zawsze jeden wniosek: masz pełne prawo być załamana, wściekła, zrozpaczona, smutna, zła na los, zrezygnowana, masz pełne prawo do żałoby, rozpaczy, depresji, załamania, pomocy, wsparcia. Niezależnie od tego, czy ktoś na świecie miał gorzej, bo to Twoje życie, Twoja tragedia. To Twój świat się rozpadł na kawałki i nikt, nawet Ty sama, nie ma prawa Ci mówić, że to w sumie nic takiego bo mogło być gorzej. 
Na początku może się wydawać, że porównywanie swojej tragedii do innych i uznanie, że nie była aż taka najgorsza, to coś, co pomaga. Ale to nieprawda. To kłamstwo, które odbiera Ci Twoje naturalne prawo do pełnego przeżycia swojej straty i żałoby i dania sobie przyzwolenia na przyznanie, że to było cholernie trudne, że Cię przerosło, że Cię złamało i teraz potrzebujesz troski od innych i samej siebie żeby się podnieść.

Moja babcia była w Auschwitz. Mówiła o tym ot tak, przy okazji. Jak Niemiec popchnął ją na ogrodzenie pod prądem, ale koleżanka ją odepchnęła i umarła, bo to ją poraził prąd. Jak uciekła związaną łańcuchem z 4 innymi dziewczynkami. Jak 2 z nich od razu postanowiły wyjść z ukrycia i prosić o pomoc i zostały rozstrzelane. Jak tułały się głodne po lesie i w końcu zostały złapane. Jak zostały wyzwolone i jakiś mądry doktor założył im dokumentację, książeczkę zdrowia w której było napisane, że z powodu dramatycznej traumy babcia nigdy nie powinna mieć dzieci. A potem poznała dziadka i dzieci mieli 5. Jak dziadek szybko umarł a babcia kochała wszystko, co żyje, szczególnie zwierzęta. Dokarmiała ptaki, zbierała bezdomne koty. Była chodzącym dobrem, nie wiem czy to obóz ją taką uczynił czy taką się urodziła. Ale wiem, że naprawdę nie ma sensu porównywać swoich doświadczeń do doświadczeń innych osób. 

Minou, dziękuję za odpowiedź i wsparcie.Chciałam się odnieść do historii Twojej babci, mozliwe że zawsze była super dobra, albo obóz ją tak zmienił. 

Ja miałam takie reakcje przez pierwsze lata po mojej traumie, byłam ultra dobra. Nie wiem czy to dobre określenie, dobra, po prostu wszystkim wkoło pomagałam , wysłuchiwałam, starałam się być wsparciem , po prostu empatyzowałam z całym światem, łączyłam się w bólu. Wszystko się zmieniło rok temu, nie wiem czy na oglądałam się rolek na YouTube i stawianiu granic, chyba tak, nagle ujrzałam się w innym świetle, jak osoba bez poczucia własnej wartości, biegająca za innymi i chcąca im służyć, żeby nie wiem, zasłużyć na istnienie? Odkupić coś?

Popadłam teraz w drugą skrajność i widzę świat jako wrogie miejsce, swoich zachowań people pleaserskich się strasznie wstydzę i niewiele robię dla innych. 

Mózg mi nieustannie szaleje, żołądek boli ze stresu, wolę życia mam na dnie i do tego lekko nienawidzę świata, hehe, nie wiem czy tabletki pomogą

 

[minou]

W dniu 24.10.2025 o 08:08, MagdaXYZ napisał(a):

Minou, dziękuję za odpowiedź i wsparcie.Chciałam się odnieść do historii Twojej babci, mozliwe że zawsze była super dobra, albo obóz ją tak zmienił. 

Ja miałam takie reakcje przez pierwsze lata po mojej traumie, byłam ultra dobra. Nie wiem czy to dobre określenie, dobra, po prostu wszystkim wkoło pomagałam , wysłuchiwałam, starałam się być wsparciem , po prostu empatyzowałam z całym światem, łączyłam się w bólu. Wszystko się zmieniło rok temu, nie wiem czy na oglądałam się rolek na YouTube i stawianiu granic, chyba tak, nagle ujrzałam się w innym świetle, jak osoba bez poczucia własnej wartości, biegająca za innymi i chcąca im służyć, żeby nie wiem, zasłużyć na istnienie? Odkupić coś?

Popadłam teraz w drugą skrajność i widzę świat jako wrogie miejsce, swoich zachowań people pleaserskich się strasznie wstydzę i niewiele robię dla innych. 

Mózg mi nieustannie szaleje, żołądek boli ze stresu, wolę życia mam na dnie i do tego lekko nienawidzę świata, hehe, nie wiem czy tabletki pomogą

 

Nie wiem, i nie wiem czy w ogóle da się na to odpowiedzieć. 
Moja babcia została złapana jako nastolatka, wyzwolona jako młoda dorosła. Ja jestem dzieckiem jej najmłodszego dziecka czyli poznałam ją już jako mocno starsza panią. I odkąd pamiętam ona była mega dobra i każdy mówił, że tak było zawsze. 
Nigdy w życiu nie widziałam u niej złości, złośliwości czy innego przejawu negatywnych uczuć. Tylko raz słyszałam od niej negatywną opinię, którą w pełni podzielałam zresztą. Jej kotka zaginęła. Okazało się że była potrącona przez auto i mój młody kuzyn który przyjechał w odwiedziny widział kotkę zdychającą na poboczu, ale nie pomógł. Nie wiem do końca czy ten młody chłopiec mógł cokolwiek w tych czasach zrobić. Ale moja babcia w nerwach i emocjach powiedziała że nie rozumie jak ktokolwiek mógł przejść obojętnie obok cierpienia jakiegoś stworzenia i nie zrobić absolutnie wszystkiego żeby pomóc. To był jedyny raz, kiedy babcia skrytykowała w mojej obecności kogoś personalnie. Owszem, krytykowała ogólnie ludzi bezdusznych itd, ale tym razem po prostu spontanicznie wyraziła niezrozumienie i jakby obrzydzenie wobec zachowania mojego kuzyna, który nie zareagował na cierpienie zwierzęcia. 

[inesdekn]

Kochani, walczę z nerwicą od dobrych 20lat... przeszłam przez wszystkie możliwe lęki, objawy somatyczne, itp. 

Od marca tego roku zyje w permanentnym stresie, zakończyłam toksyczny zwiazek, wydawało mi sie, ze jedynie towarzyszy mi realny stres, z którym sobie radzę, ale zaczynam zauważać, że zaczyna mnie dopadać efekt miesięcznych nerwow. Nie mogę dać sonie rady z dziwnym uczuciem suchosci w jamie ustnej, pomimo dużej produkcji śliny więc można nazwać to kserostomia rzekoma... wszytsko zaczęło się po wybielaniu zebow. Mam wrażenie, że dolne żeby stały się bardziej wrazliwe. Matowe i w tej okolicy czułam i czuje najbardziej sucha śluzówkę, która aż się czepia tych matowych, :suchych zebow:(  oczywiście przy suchosci już wyczytuje jakim chorobom towarzyszy i nie mogę znieść tego odczucia w ustach. Zaczelam suolementowac witaminę B, ta sluzowka czasem jest jakaś taka sucha, że aż pęka czasami. Czy ktoś miał takie objawy bo się wykoncze. :((((