Cześć!

[Wechmannet]

Psychiatra przy pierwszej wizycie stwierdził, że on by widział psycho-dynamiczną. Nie wiem czy mój portfel wytrzyma tak długą terapię

[Vizyo]

2 godziny temu, Wechmannet napisał(a):

Psychiatra przy pierwszej wizycie stwierdził, że on by widział psycho-dynamiczną. Nie wiem czy mój portfel wytrzyma tak długą terapię

Z tego co wiem to istnieją terapię w ramach NFZ. Nie wiem jak to wygląda i jakie obejmuje nurty. Ale próbuj pytaj wiem, że kolejki są bardzo długie nieraz czeka się rok. No, ale nic na to nie poradzisz. Wierzę, że Ci się uda znaleźć ukojenie kiedyś i zapomnieć o problemach.

[Wechmannet]

@acherontia styx no rozumiem, ze prywatnie minimum raz w tygodniu przez jakieś 6–12 miesięcy, w moim mieście jedna wizyta myślę 150-200 zł daje całkiem pokaźną kwotę. 

Szybkich efektów oczekuję od leków i spodziewam się niebawem rozwinięcia ich działania. Od terapii oczekuję dojścia do sedna problemu i pokierowania mnie do odpowiedzi na kluczowe pytania - kim właściwie jestem i co w mojej przeszłości było dysfunkcyjne na tyle, że moje obecne życie (choć patrząc z boku udane) i moje jego postrzeganie jest silnie zachwiane.

 

To nie jest tak, że jestem zmuszony do terapii. Mam silną wolę rozwiązania problemów, zrozumienia samego siebie. Zmiany postrzegania siebie.

[Wechmannet]

@acherontia styx oczywiście, ze zdrowie jest najważniejsze i bez zdrowia pieniądze są zbędne. Mam tylko nadzieję, że nie trzeba będzie sprzedać nerki żeby zachować zdrowie  

[miL;)]

W dniu 3.05.2024 o 22:42, Wechmannet napisał(a):

Zgadzam się z tym, że ciężko zrozumieć coś czego się nie doświadczyło. Pomogłoby zwykłe wysłuchanie, bez oceniania i dawania dobrych rad. Zwykły partnerski gest. Stąd moja obecność tutaj. Już te kilka głosów zainteresowania daje pewne pokrzepienie. 
 

a jak to u Ciebie się skończyło? Udało się wyjść na prostą? Jak relacje w małżeństwie?

cześć,

Leczę się farmakologicznie, leki w końcu trochę pomogły ale nie wyleczyły.  

Bardzo się zmieniłem w trakcie tej choroby, chyba rozwinąłem własną świadomość. To nie tak, że nagle uwierzyłem w siebie, bo w ciągu życia osiągnąłem wiele... ale zmieniłem percepcję sensu istnienia. Odrzuciłem śmieci, zapychacze czasu i myślenia: TV, polityka, itp.

Szukam Boga... w innych, w sobie, w otaczającym nas wszechświecie.

Zbrzydł mi "świat" ten galopujący.. "więcej" "szybciej"

I w końcu zaczęło działać. Odczuwam spokój, cieszę się małymi rzeczami. Odpuściłem utrzymywanie relacji na siłę.

Mam pewność, że nikt nie ma prawa do mojego życia. To życie jest tylko moje, ja o nim decyduję.

I wiesz co, im bardziej się ogołocisz, zrezygnujesz z szukania na siłę, tym mocniej czuję że naprawdę żyję.

Puściłem trochę kierownicę życia. Wiara mi pomaga i dodaje siły.

A relacje z żoną... co ma być to będzie

zaskakujące jest to, że kilka tygodni temu teściowa zachorowała na depresje... Żona początkowo zlewczo: "uspokój się" "będzie lepiej", "nie masz się czym przejmować", więc ją uświadomiłem, że takie teksty nie działają na mamę...

Że może tak miało być aby dopiero w chorobie mamy zrozumiała czym jest ta choroba...

zasugerowałem jej aby łaskawie poczytała o depresji, aby przeczytała ulotki do leków (teściowa weszła na 100 setraliny) bo może się pojawić ryzyko myśli samobójczych.. Myśli się pojawiły, teściowa powiedziała o tym tylko mi bo ja rozmawiam, pytam i nie obiecuje że natychmiast będzie lepiej, że trzeba  z tym walczyć, że leki dopiero się wkręcają.

Zasugerowałem, aby zamiast gadać, że będzie lepiej to lepiej będzie jak weźmie Ją za rękę, posiedzi z nią, powie że "jest z nią".

Dziwne to życie..

 

[Wechmannet]

@miL;) tak dziwne to życie;) ja wiem, że najbliżsi chcą pomóc, ale nie słuchają, nie chcą zgłębić tematu. Mam wrażenie, że moja żona czeka na efekt, nie interesuje jej proces. Na szczęście u mnie leki właśnie zaczęły działać, chmury się rozeszły, ciemna mgła opadła. Myślę i rozumuję znacznie jaśniej. Nareszcie dostrzegam i trafnie oceniam to co się dzieje, jestem w stanie precyzyjnie argumentować i bronić moich spraw. 
 

Myślę, ze masz wiele racji co do tego, że we współczesnym świecie i modelu zycia, do którego jesteśmy kulturowo zmuszani, zbyt dużo jest śmieci i pośpiechu. 
Konsumpcja, mamona, zazdrość i próżność… brak wartości, brak szacunku do siebie i drugiego człowieka. Totalne rozproszenie i pomijanie spraw naprawdę istotnych.

 

dziwne to życie, dziwne. Mam nadzieję, że choć częściowo je zrozumiem przy udziale terapeuty:)