Dzisiaj czuje się...

[Maat]

Ja właśnie wstałam po drzemce.

Jedna kotka spała ze mną pod kocem,druga na zewnątrz po lewej stronie.🩵

[Jurecki]

26 minut temu, Maat napisał(a):

Ja właśnie wstałam po drzemce.

No zazdroszczę drzemki. To jest coś pięknego. Ja tak nie potrafię.

[Maat]

15 minut temu, Jurecki napisał(a):

No zazdroszczę drzemki. To jest coś pięknego. Ja tak nie potrafię.

To takie bardziej czuwanie niż drzemka,ale mój styrany organizm tego potrzebuje.

[Verinia]

43 minuty temu, Maat napisał(a):

Ja właśnie wstałam po drzemce.

Jedna kotka spała ze mną pod kocem,druga na zewnątrz po lewej stronie.🩵

Ja też niedawno wstała po drzemce. A kot Gośka zwiedzała dom. Trochę tu, trochę tam 

 

Czuję się nierozumiana. I to jest fakt, a nie tylko uczucie.

Czuję jakbym w rodzinie nie miała głosu i każdy ocenia moje zachowanie, analizuje, sprawdza ile śpię i czy za dużo nie mówię. A jak jestem w dołku, to mnie unikają, ale czują, że nie odwalam niczego. Ja z natury byłam bardzo żywiołowa i smutno mi, że oceniają mnie jak jakiegoś klauna, bo lubię się wygłupiać, albo poruszać kontrowersyjne tematy. Przestałam się odzywać na "swoje" tematy, bo nikt ze mną nie chce rozmawiać o takich rzeczach. Jestem oceniania jako chora, więc każda moja wskazówka, temat jest traktowany jak "nienormalny", więc lepiej dalej gadajcie o jedzeniu, hisotriach z pracy czy o wiadomościach. Nie mam już w rodzinie głosu, który jest brany pod uwagę. Dziadek raz powiedział, że mam straszne życie, że jak ja mogę nie iść do kościoła, że to tego wina i powinnam się modlić o dobre życie...

 

Serio. Czuję się dzisiaj samotna w tym domu z bliskimi. niezauważona, gardzona. Tak się czuję. Może mieszkanie samej trochę otwiera oczy na to wszystko, a może to tylko uczucie. Jednak to odczuwanie niezrozumienia we własnym domu mam od zawsze.

Zawsze byłam inna. Nie ważne gdzie i po co.