schizofrenia to choroba psychiczna czy zniewolenie?

[Błądząc Wśród Znaków]

Gdyby głosy nie były żywym tworem, który celowo wprowadza w błąd co do ich realności, to człowiek byłby wstanie rozróżnić, że są tylko urojeniem na podstawie doświadczenia. To tak jakby ktoś miał urojonego przyjaciela i ktoś zrobiłby mu z nim zdjęcie. To byłby realny dowód na to, że nie istnieje i powinien przestać w niego wierzyć. Jednak chory jest wprowadzany w błąd, że ciało pasożytnicze istnieje i że jest realne nie pozwala mu zweryfikować tego, że jest urojeniem. Bo może nie jest?

[Lord Cappuccino]

Nie, nie byłby w stanie rozróżnić. W ostrej fazie psychoz schizofrenicznych występuje brak wglądu w chorobę i brak krytycyzmu. Chory przyjmuje wszelkie wytwory choroby za pewnik- kolokwialnie mówiąc "łyka jak młody pelikan". Poza tym mylisz dwa pojęcia.

 

Omam to wrażenie zmysłowe (inaczej halucynacja), np. słuchowe- tzw. "słyszenie głosów" albo wzrokowe- widzenie rzeczy, które nie istnieją w rzeczywistości. I znowu- chory jest bezkrytycznie ustosunkowany do omamów, nie bierze je za objaw chorobowy. Tym właśnie różnią się halucynacje od halucynoidów- w przypadku tych drugich człowiek odbiera zmysłami nieistniejące rzeczy, ale zdaje sobie sprawę z tego, że to nie jest realne. Poza tym wbrew obiegowej opinii halucynacje wzrokowe zdarzają się niezwykle rzadko w przebiegu psychoz schizofrenicznych.

 

Przykład- chory słyszy głos, który rozkazuje mu wyskoczyć przez okno.

 

Urojenie to zaś zaburzenie treści myślenia - "błędne sądy, odporne na wszelką argumentację i podtrzymywane mimo obecności dowodów wskazujących na ich nieprawdziwość".

 

Przykład- chory jest przekonany, że rodzina próbuje go otruć dosypując mu truciznę do posiłków. Mimo, że jedzenie przekazano do specjalistycznego laboratorium analitycznego i wykazano brak jakiejkolwiek trucizny we wszystkich próbkach żywności- chory dalej uważa, że rodzina próbuje go otruć, że laborant jest z nią w zmowie itp.

 

Przykład 2- mąż ma urojenia zazdrości i jest przekonany, że żona go zdradza np. z sąsiadem. Jest przekonany, że zdradziła go wczoraj o godz. 15:00. Mimo, że żona w tym czasie była w mieście oddalonym o 300km, widziało ją mnóstwo niezależnych świadków, a sąsiad cały dzień u siebie w mieście kosił trawnik. Ale chory i tak jest przekonany, że żona go wtedy zdradziła.

 

Chory w żaden sposób NIE zweryfikuje tego na podstawie doświadczeń, dowodów, przesłanek ponieważ tę chorobę charakteryzuje brak wglądu wynikający z zaburzonej biochemii mózgu.

 

Na pewno znasz takie osoby, które nie chorują na schizofrenię paranoidalną, a są uparte jak osioł, nie da się im przemówić do rozsądku, zawsze mają rację, same wiedzą najlepiej, i nie przyjmują do wiadomości czyjegoś zdania czy innego punktu widzenia- "moja racja jest mojsza niż twojsza, że to właśnie moja racja jest racja najmojsza". Coś takiego w skrajnej formie będące objawem chorobowym występuje w schizofrenii. Poza tym często jeżeli chory zaczyna przyjmować leki przeciwpsychotyczne to krytycyzm zaczyna mu powracać, posiada wgląd i uświadamia sobie, że to co brał wcześniej za pewnik było tak naprawdę wytworami jego umysłu.

[nieboszczyk]

raczej członek rodziny chory na schizofrenię który kocha i ufa swojej rodzinie to niewolnik.ciągła grozba szpitala nawet bez powodu bo zawsze żółty papier,zależność bo pracy ani znajomych niema etc.

[Błądząc Wśród Znaków]

Nie, nie byłby w stanie rozróżnić. Chory przyjmuje wszelkie wytwory choroby za pewnik- kolokwialnie mówiąc ..

Na pewno znasz takie osoby, które nie chorują na schizofrenię paranoidalną, a są uparte jak osioł, nie da się im przemówić do rozsądku, zawsze mają rację, same wiedzą najlepiej, i nie przyjmują do wiadomości czyjegoś zdania czy innego punktu widzenia- "moja racja jest mojsza niż twojsza, że to właśnie moja racja jest racja najmojsza".

 

O to mi właśnie chodziło, że błędne osądy chorego nie wynikają z braku inteligencji ani dlatego, że sam nie jest wstanie dobrze ocenić sytuacji tylko to WYTWORY "choroby" powodują u niego takie a nie inne postrzeganie.

Dalej jesteśmy zdolni do wątpienia i podważania kiedy negujemy fałszywość objawów, ale nie możemy podważyć samych objawów, bo jesteśmy wprowadzani w błąd przez wytwór choroby co do prawdziwości ich treści.

Gdyby wytwór nie był pasożytem i nie dopasowywał się do sytuacji, to człowiek jak Nash w pięknym umyśle mógłby stwierdzić, że to urojenie bo coś się nie zgadza np. dziewczynka nie rośnie.

 

Wytwór według mnie jest czymś żywym, myślącym nie wynikającym tylko z zaburzonej biochemii mózgu.