[POEZJA]Bolą mnie palce.

[New-Tenuis]

Płoną mi stopy, bolą mnie palce, kuśtyk, kuśtyk

Idę nie myśląc, jeszcze mam szansę, bolą mnie palce

Broda do góry, ramiona prosto, płoną mi stopy

Oczy otwarte na oścież, kuśtyk, kuśtyk

Kolana miękną, kręgosłup strzela, broda do góry

I wszyscy ludzie są tacy wrodzy, oczy otwarte

Zwinąć się w kłębek na środku drogi, jeszcze mam szansę

I łez wodospad wylać na asfalt, kuśtyk kuśtyk

Niech przyjdą ludzie, niech mnie podniosą, broda do góry

Niech mnie położą, bo chcę zasnąć, kolana miękną

Ciało się trzęsie, nikt nie chce wiedzieć, kuśtyk kuśtyk

Dom jest już blisko, tam się położę, jeszcze mam szansę

Asfalt jest twardy, łóżko jest miękkie, kolana miękną

Jeszcze mam szansę, idę nie myśląc, bolą mnie palce.

[*Wiola*]

Nie umiem się konstruktywnie wypowiedzieć , ale podobało mi się i fajnie się czyta:)

[Gość]

faktycznie interesujące

[Gość]

Też mi się podoba. :)

[Korba]

Niezłe

[New-Tenuis]

Dzięki.

[Gość]

Przeczytałam po raz drugi i jeszcze bardziej mi się podoba... Kurcze fajnie Ci to wyszło bez kitu

[amelia83]

rewelacyjne

[uht]

Ekstra. Jeden z niewielu typow wierszy, ktory mi sie podoba. Poezja nie wydaje mi sie jakos szczegolnie atrakcyjna, ale takie konstrukcje cos we mnie ruszaja. Jakies w nich szalenstwo, zal, a moze przekora? Odwracanie uwagi czytelnika od tego, co wazne? Bol palcow wydaje sie byc motywem wiodacym, podczas gdy prawdziwe znaczenie wiersza ukrywa sie w innych linijkach.

Podoba mi sie.