Psycholog czy byl to dobry pomysł?

[vademecum]

A wiec zacznę od tego ze mam 16 lat W tym roku poszłam do nowej szkoły, Nie mogłam sie z nikim dogadać NO a z koleżankami z gimnazjum straciłam kontakt. Czułam sie strasznie samotna , Miałam problemy z nauka ,nie spałam w nocy,Moi rodzice zauważyli ze coś sie ze mną dzieje. I kazali mi pójść do psychologa. Wiec pewnego dnia poszłam do swojej wychowawczyni i spytałam sie jej gdzie w szkole jest psycholog bo jeszcze nie wiem gdzie co jest. No i ona mi powiedziała i sie spytała dlaczego pytam "czy coś sie stało" Byłam z nią sama w sali i jakoś sie rozpłakałam juz wszystko mnie przytłaczało i nie wytrzymałam opowiedziałam jej ze czuje sie samotna ze cały czas mam zle samo poczucie i chce mi sie tylko płakać , ze po prostu nie wiem co sie ze mna dzieje. Ona załatwiła mi wizytę u psycholog , ale ja jakoś nie chciałam isc . Ale poszłam bo pani wychowawczyni cały czas mnie goniła i mi mówiła ze muszę isc ze mi ta pani pomoże. Wiec poszłam Byla u psycholog 2 godziny Na początku rozmawiałam z psycholog o tych w.w problemach ze jest mi smutno itp No i ona spytała sie czy na pewno to jest głowny problem z którym sie borykam bo według niej cos jest nie tak No i właśnie teraz jak u niej siedziałam przypomniałam sobie{ ze ostatnio przyśniła mi sie wyrządzona mi krzywda jak miałam 11 lat byłam molestowana seksualnie NIe uprawiałam stosunku tylko bylam dotykana i ten ktos widział mnie gołą pod prysznicem i molestowanie trwało kilka lat tak jakoś do 13 lat jak wyszłam z podstawki to zapomniałam jakos o tym) Spytałam sie psycholog czy na moje zachowanie ma jakis wpływ np jakas sytuacja ktora mi sie przytrafiła w przeszłości. Pani tam sie mnie dopytywała I nie wiem nawet sama jak to sie stalo kiedy spytała sie mnie -" XXXX zostałaś zgwałcona?" (nie che podawać swojego imienia) NO i ja zaczęłam płakać ,ale jakoś wydusiła z siebie słowo NIE no i juz samo sie potoczyło ze sie psycholog dowiedziała ze byla molestowana ona jest pierwsza osoba ktora cos o tym wie nigdy nikomu nie mówiłam bo sie bałam ze wmiesza sie w to policja i ze moi rodzice sie o tym dowiedzą ze cos mi sie kiedys stało. Po wyznaniu nastala cisza ja przez ok godzinę siedziałam na fotelu cala sie trzęsłam i byłam rozpłakana na maksa. Nie mogłam sie uspokoić Zachowywałam sie jak małe dziecko a przecież mam 16 lat I do końca wizyty juz sie nie odezwałam. Kiedy sie uspokoiłam pani odprowadziła mnie na lekcje. Ta pani jest pierwsza osoba która wie o tym ze byłam molestowana I teraz chodzi o to ze parę dni temu na przerwie (psycholog)powiedziała ze chce sie jeszce ze mna spotkać i pogadać A ja sie domyślam o co chodzi Nie powiedziałam jej nic konkretnego na ten temat WIe tylko tyle ze jakis mężczyzna mnie skrzywdził A to nawet nie do konca jest prawda bo bylam molestowana przez 2 osoby. I teraz zastanawiam sie czy jak sie z nia spotkam mam jej powiedzieć ze bylam molestowana przez 2 osoby? Bo boje sie ze pomyśli ze zmyśliłam to bo jej nie powiedziałam na 1 wizycie. NIe wiem czy mam sie czegoś obawiać? Nie rozumiem wogule dlaczego teraz sobie to przypomniałam w gimnazjum bylo dobrze i nie myślałam o tym A teraz jeszcze raz przez to przechodzę i odczuwam wszystko od nowa tylko tyle ze w snach A ona zapewnie bd chciała wiedzieć szczegóły. Jakich pytań mogę sie spodziewać ? NO a jak jej opowiem jak to sie wszystko wyglądało to jak ona mi pomorze? Znaleźć sprawców juz za puzno. Nie wiem czy mam isc na to 2 wizytę. Boje sie ze ona mnie nie zrozumie.I tez nie che zeby ktos o tym cos wiedział Chce zyby tylko ona o tym wiedziała i ewentualnie moja wychowawczyni chociaż to nie za dobry pomysł bo wtedy moi rodzice sie dowiedzą a tez bym nie chciała ze za każdym razem kiedy wychowawczyni mnie zobaczy to sobie przypomni o mojej histori.. Czy może jakos mi pomuc żebym o tym zapomniała? WOgole tez nie chce tam przychodzić(do gabinetu) bo tam zachowuje sie jak dziecko A mam 16 lat i co ona sobie o mnie pomyśli ze jestem jakaś beksa lala. Jak myślicie moze mam zrezygnować i wogole do niej nie przychodzić moze to samo minie. Moja klas pyta sie mnie dlaczego nie ma mnie na lekcjach Co mam im powiedzieć ? nie chce zeby wiedzieli ze chodzi do psycholog. W klasie udaje ze nic mi nie jest. Pomocy Przepraszam za bledy.

[mansun]

Czemu za późno by znaleźć sprawców?

 

Jeśli nie będziesz chciała powiedzieć kto Ci to zrobił, to nie powiesz, nikt z Ciebie tego na siłę nie wydusi. Potrzebujesz terapii, bo jak sama widzisz nie dajesz sobie rady. Zamiast się ciągle wszystkiego bać trzeba zacząć działać. Te rozmowy z psycholożką są spóźnione, ale dobrze, że w ogóle są. Zauważ, że ciągle się czegoś boisz, ciągle się wstydzisz, bo co powiedzą, co pomyślą, co zrobią... Przestać myśleć o tym, co może być, a zastanów się nad tym co zrobić by było lepiej.

 

Szkoda, że nie ufasz rodzicom. Oni po to są rodzicami, aby Ci pomagać, bronić Cię, leczyć itd.

[Miss Daisy]

WOgole tez nie chce tam przychodzić(do gabinetu) bo tam zachowuje sie jak dziecko A mam 16 lat i co ona sobie o mnie pomyśli ze jestem jakaś beksa lala. .

 

XXX, posłuchaj...

NIE OSKARŻAJ SIĘ O SWOJE WŁASNE EMOCJE... MASZ DO NICH PRAWO,jakiekolwiek one by nie były I TO BEZ WZGLĘDU NA TO,CZY są one reakcją na rzeczywiste krzywdy,które Cię spotkały (a to musiało być straszne-MASZ PRAWO PŁAKAĆ), czy też inne problemy,a nawet wyimaginowane sytuacje,krzywdy... chce Ci się płakać to płacz :) NIKT NIE MA PRAWA TEGO OCENIAĆ,a już na pewno nie psycholog.

 

Czy Ty pamiętasz fakt molestowania?? (w rzeczywistości, w konkretnym czasie i miejscu) ? Czy tylko masz sny o takich treściach?

 

Miss Daisy

[vademecum]

Kiedy przyśnił mi sie ten straszny sen wszystko sobie przypomniałam W gimnazjum poszło to w nie pamięć a teraz wszystko wróciło. Pamiętam wszystko tak jak to bylo, jeszcze czasami mi sie to sni i odczuwam to wszystko od początku tylko jak juz pisałam we śnie. Chciałabym o tym zapomnieć bo to nie za fajne wspomnienia ;/ A co do rodziców mam duze zaufanie ,ale tego nie chce powiedzieć bo juz widzę jak cierpią Nie chce żeby sie przejmowali i nie spali po nocach bo mi sie cos kiedys przytrafiło. Ja nie pozwolę żeby ktos cierpiał prze ze mnie a zwłaszcza rodzice.

[mansun]

Wybacz, za to co powiem, ale widocznie lubisz cierpieć. Jesteś jeszcze dzieckiem a rodzicie są od tego by Cię chronić, wspierać, pomagać. Czy oni by cierpieli? Przeżyli by stres, ale nie nazwałbym tego cierpieniem. Z pewnością mieli by do Ciebie pretensje, że od razu nie powiedziałaś im co się stało. Być może tego się obawiasz, a także ewentualnego posądzenia o kłamstwa, konfabulacje (już się tego boisz ze strony psycholożki). Dlatego teraz racjonalizujesz i zachowujesz się jak rodzic "nie chcę by cierpieli, będę cierpieć w samotności".

 

Widać, że masz skomplikowaną psychikę, jakieś ukryte zaburzenia, związane z molestowaniem albo z czymś innym. Terapia z psychologiem jest dla Ciebie konieczna. Jednak nie przyniesie poprawy jeśli będziesz grać z psychologiem w kotka i myszkę. Psycholog jest od tego by Ci pomóc. Musi znać całą prawdę, a nie półprawdę, bo ty się boisz szczerze rozmawiać. Tylko szczerość może pomóc i zrozumienie, że psycholog to przyjaciel a nie wróg czy nauczyciel, którego należy oszukać. Obawy, które zawarłaś w pierwszym poście powinnaś przekazać właśnie psychologowi. Musi poznać Ciebie, Twoje intencje, nastawienie i zrozumieć z czego wynikają lęki. Strach przybiera wiele masek, które utrudniają znalezienie sposobu na zdrowienie. Dziś płaczesz, gdy ktoś wydobywa z Ciebie prawdę. A o to właśnie chodzi, by przecierpieć "żałobę", odreagować stres, oczyścić umysł a tym samym rozprawić się z przeszłością.

 

Pomyśl, że przed Tobą jest całe życie, szkoła, studia, praca, związki z mężczyznami, rodzina, dzieci. Jeśli zamieciesz demony przeszłości pod dywan, będą przeszkadzały Ci w normalnym funkcjonowaniu. Pojawi się nerwica a nieleczona może prowadzić do choroby psychicznej.

 

Jeżeli nie chcesz kontaktu z psycholożką poleconą przez szkołę polecam wizytę w poradni zdrowia psychicznego. Listę takich punktów znajdziesz w necie.

 

Głowa do góry, będzie dobrze :)

[sara605]

Musisz jak najszybciej poddać się terapii.Ja też w dzieciństwie byłam molestowana...dopiero po dziesieciu latach zmagania sie z nerwicą trafiłam do psycholożki której opowiedziałam o tym że byłam wykorzystywana.Nagle po tylu latach wydusiłam to z siebie,naprawdę jest mi lżej.Wiem że jest Ci ciężko opowiedzieć o tym wszystkim rodzicom-ja sama nie powiedziałam jeszcze nikomu z rodziny-ale musisz sie przełamać,jesteś jeszcze bardzo młoda i masz szansę na normalne życie,bez poczucia winy...jak najszybciej podejmij terapię,pierwszy krok już zrobiłaś,teraz będzie tylko łatwiej.Trzymaj się i opowiedz jak Ci idzie:))

[Gość]

vademecum, Musisz jak najszybciej udać się do psychoterapeuty, pani psycholog zapewne Ci da na niego namiary.

Twoje kłopoty wynikają właśnie z tego, że ukrywasz w sobie te wspomnienia i są zbyt bolesne, to żeby z tego wyjść to jest zlożony proces, lecz jeśli nie będziesz nic z tym robiła to niestety się pogorszy...

 

Nie wiem czy pani psycholog w ogóle będzie Ci umiała pomóc, lecz na pewno pomoże Ci znaleźć terapeutę.

Myślę, że rodzicom powinnaś o tym jak najszybciej powiedzieć- choć wiem, że to ogromnie trudne, ale tak musi być, powinni się dowiedzieć.

 

Pozdrawiam

[Miss Daisy]

Vademecum,

 

Twoi rodzice nie będą z tego powodu cierpieć... Mało tego- oni w ogóle nie muszą się tego dowiedzieć- chyba,że sama o tym im powiesz.

 

Vademecum,

A jakie są Twoje relacje z rodzicami??? Opowiesz nam coś o tym?

 

Miss Daisy

[vademecum]

Według mnie mam najlepszych rodziców na świecie :) Po prostu według mnie sa idealni strasznie ich kocham. Każdy moj problem traktują poważnie i zawsze chcą mi pomuc Ale nie chce zeby sie zamartwiali Jezeli teraz ostatnio chodziłam smutna właśnie z tego powodu i oni to zauważyli i sie zamartwiali Moja mama nie mogla spać bo caly czas o mnie myslala.To nie umiem sobie wyobrazić co by było teraz Właściwie nie mam żadnych sekretów przed rodzicami To jest jedyny problem który ukrywam i wole żeby tak zostało Chce porostu aby mi ta pani pomogła Dzisiaj na przerwie zaczepiła mnie i powiedziała ze w poniedzialek mam do niej przyjść Bo dzisiaj ma same zastępstwa i nie bd miała czasu. No zobaczymy jak to bedzie. Czy wogole cos potoczy sie dalej Czy zostane z tym tak jak teraz.Mam nadzieje ze pedagog mi jakoś pomoże, bo nie wiem dlaczego ale coraz gorzej sie z tym czuje.

[harpagan83]

Jak myślicie moze mam zrezygnować i wogole do niej nie przychodzić moze to samo minie

 

 

 

Vademecum z tego co mówia mądrzy ludzie co sie znają na takich przypadkach, to napewno samo nie minie. jeśli teraz masz z tym problemy to bez odpowiedniej pomocy te problemy sie rozrosną. Jesteś jeszcze Młoda masz nieukształtowany charakter więc zranienia nie są jeszcze takie stare i łatwiej będzie je wygoić.

Powinnaś spróbować z tą psychlog. Nie powinnaś sie obawiać że psycholog Ci nie uwierzy, kto jak kto ale psycholodzy i psychjatrzy wiedzą kiedy ktoś mówi prawde a kiedy kłamie. Napewno tego nie zbagatelizuje:)