Skocz do zawartości
Nerwica.com

Czy Wasi rodzice są z Was dumni albo chociaż zadowoleni, czy może zmęczeni Waszą osobą?


rotten soul

Rekomendowane odpowiedzi

Często się nad zastanawiałem, kiedy rodzic myśli o swoim potomku z zadowoleniem, albo jeszcze lepiej z dumą. I chcę tu zaznaczyć, że chodzi mi o to w kontekście naszych zaburzeń, chorób i konsekwencji jakie na nas w związku z tym spadają. Wiecie dobrze, że wszystkie nasze przypadłości mocno utrudniają życie w świecie zdominowanym przez zdrowe jednostki, które sobie lepiej radzą, robią kariery, prowadzą ciekawe życie, częściej od nas zakładają rodziny itp. A nasi starzy mają dzieciaki z problemami, które dostarczają im regularnie zmartwień, trzeba często im pomagać czy wręcz zajmować się nimi dużo bardziej niż to w danym wieku wypada. 

Osobiście uważam, że nigdy nie dałem swojej matce powodów do dumy, za to sprawiałem wiele problemów i byłem zdecydowanie mniej zaradny niż moi rówieśnicy. Z wiekiem wcale nie jest lepiej, a wręcz coraz gorzej. Dostarczyłem jej w ostatnich latach, kilka chujowych informacji o sobie. Jestem z nią skłócony i nie gadamy ze sobą, nigdy nie dam jej wnuków. Nasza rodzina wymrze, więc cały jej wysiłek ostatecznie pójdzie na marne. Ciekawe co ona sobie może o tym myśleć. Pewnie za co ją spotkała taka kara, że taki syn musiał się jej właśnie trafić. Niby wielokrotnie powtarzała, że mnie kocha, ale sam już nie wiem ile w tym prawdy było. Macie takie przemyślenia też? Oczywiście pytanie kieruję do tych większych nieogarów życiowych.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Nie mam pojecia, nigdy mi nie powiedzieli czy sa ze mnie dumni. Moj tata juz nie zyje i on sie przynajmniej interesowal tym, co robie w zyciu i jak mi sie powodzi. Mama nigdy sie nawet nie zapytala gdzie pracuje ani co robie wiec watpie by byla dumna. Z drugiej strony nie osiagnelam jakichs spektakularnych sukcesow w zyciu, no ale jakos sobie radze, ja jestem z siebie dumna.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

2 minuty temu, Żaba Monika napisał(a):

Mama nigdy sie nawet nie zapytala gdzie pracuje ani co robie

Smutne i przykre.

 

3 minuty temu, Żaba Monika napisał(a):

ja jestem z siebie dumna.

I bardzo dobrze. To w sumie wydaje mi znacznie ważniejsze niż duma rodziców. Niestety nie odczuwałem tego nigdy.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Wychowałam się bez ojca, zginął w wypadku.

A mama - całe życie pesymistka - kompletnie mnie nie rozumiała.

Symptomy choroby miałam już jako nastolatka,dla mamy byłam po prostu trudnym dzieckiem, pyskatym, niewdzięcznym itd.
Nie czuję więzi z mamą,rzadko ją odwiedzam, była dla mnie raczej chłodna w obejściu.

Bardzo lubię się przytulać, również do obcych ludzi.I tak sobie myślę, że to braki przytulania z dzieciństwa 🫣

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

4 minuty temu, Maat napisał(a):

Wychowałam się bez ojca, zginął w wypadku.

Jak kobiety odczuwają brak ojca w rodzinie?

 

4 minuty temu, Maat napisał(a):

A mama - całe życie pesymistka

Zaraziła Cię tym pesymizmem?

 

6 minut temu, Maat napisał(a):

Bardzo lubię się przytulać, również do obcych ludzi

Jak tworzysz sytuację, w której przytulasz się do obcych ludzi?

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

@rotten soul, zacznę od przytulania.

Jestem osobą bardzo spontaniczną i w pracy potrafię po prostu podejść do koleżanki ( czyli jednak nie całkiem obcej osoby 🤔) i powiedzieć "Muszę się do kogoś przytulić".I już!

Mama swoim czarnowidztwem, pesymizmem, zgorzkniałością faktycznie mnie przytłoczyła,i czułam się jakby " gorsza" od innych.Nadal czasami tak się czuję, aczkolwiek wyzwoliłam się spod jej wpływu, potrafię powiedzieć wprost,co myślę ( niektórych przez to dupa boli) i mam raczej optymistyczne nastawienie do życia ( mimo że leczę się na depresję,no, jednak leki pomagają).

A z brakiem ojca?

Byłam przyzwyczajona od dziecka, że nie mam taty.Mam starszych braci, z jednym z nich miałam większą więź.

Nie byłam rozpieszczana ( to chyba dobrze),ale matka trochę trzymała mnie pod kloszem.

Cieszę się, że nie mieszkam z mamą,nie piszę tego ze złością.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Nigdy nie powiedziałam rodzicom że się leczę i raczej tego nie zrobię więc w tym kontekście nie mogą być że mnie dumni.

Ciężko byłoby być dumnym z czegoś o czym  się nie wie.

 

W ogólnie myślę, że są.

Myślę, że są dumni jeśli chodzi o to jak sobie radzę pod względem zawodowym czy samodzielność.

 

Z drugiej strony są pewnie rozczarowani, że nie jestem mężatką, że nie mają wnuków itd. zwłaszcza, że teoretycznie była ku temu okazja (zerwałam zaręczyny).

Odkryłem, że odwaga to nie brak strachu, ale pokonanie go. Odważny człowiek to nie ten, kto nie czuje lęku, ale ten, kto przezwyciężył ten strach. 

 

Nelson Mandela

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

2 minuty temu, Maat napisał(a):

w pracy potrafię po prostu podejść do koleżanki ( czyli jednak nie całkiem obcej osoby 🤔) i powiedzieć "Muszę się do kogoś przytulić".I już!

Wow. Chyba rzadko spotykane zjawisko w dzisiejszych czasach. W sumie chciałbym mieć taką koleżankę jak Ty. No chyba, że facetów nie przytulasz.

 

5 minut temu, Maat napisał(a):

Mama swoim czarnowidztwem, pesymizmem, zgorzkniałością faktycznie mnie przytłoczyła,i czułam się jakby " gorsza" od innych.Nadal czasami tak się czuję, aczkolwiek wyzwoliłam się spod jej wpływu, potrafię powiedzieć wprost,co myślę ( niektórych przez to dupa boli) i mam raczej optymistyczne nastawienie do życia ( mimo że leczę się na depresję,no, jednak leki pomagają).

To dobrze, że się nie dałaś. Ani matce, ani depresji. Optymizm zawsze w cenie.

 

8 minut temu, Maat napisał(a):

Cieszę się, że nie mieszkam z mamą,nie piszę tego ze złością.

Wiesz, nawet jak się ma dobre relacje ze starymi, to w pewnym wieku jest dobrze z nimi już nie mieszkać.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

9 minut temu, bei napisał(a):

Nigdy nie powiedziałam rodzicom że się leczę i raczej tego nie zrobię więc w tym kontekście nie mogą być że mnie dumni.

Ciężko byłoby być dumnym z czegoś o czym  się nie wie.

Ciężko w ogóle by było być dumnym, z tego że dziecko choruje. Nie o to mi chodziło. Miałem na myśli coś odwrotnego, że nasze choroby utrudniają odczuwanie dumy czy zadowolenia z nas.

 

12 minut temu, bei napisał(a):

W ogólnie myślę, że są.

Myślę, że są dumni jeśli chodzi o to jak sobie radzę pod względem zawodowym czy samodzielność.

Rozumiem, że Ci tego nigdy nie mówili? Tylko się domyślasz.

13 minut temu, bei napisał(a):

Z drugiej strony są pewnie rozczarowani, że nie jestem mężatką, że nie mają wnuków

Tak, to chyba uniwersalne rozczarowanie rodzicielskie. Coraz powszechniejsze w naszych czasach.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

@rotten soul,przytulanie daje mi dużo dobrego,ja robię to szczerze i naprawdę z potrzeby serca.

Jeśli kogoś przytulam,to mocno,i zawsze obejmuję ramionami.

Na przykład jak koledze z pracy urodziła się córka,to też przytuliłam go z całej siły, u mnie to już jest taki odruch.

Do towarzystwa mężczyzn jestem przyzwyczajona i za sprawą rodziny,i w pracy ( większość mężczyzn pracuje).

W ogóle teraz jak sobie o tym myślę,to może to nawet wyglądać dziwacznie!

W zeszłym roku mieliśmy taką sytuację, że zginęły nam psy.

Nie było ich cztery dni,i w końcu ktoś udostępnił na fb ich zdjęcie,psy znalazły się koniec końców w schronisku.

Tak się ucieszyłam, że rzuciłam się na szyję naszemu mechanikowi w pracy.

Koty w domu też... gdyby one umiały mówić....

Wyściskam je zawsze, wycałuję 🫣

Przepraszam, rozpisałam się nie w temacie.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

8 minut temu, rotten soul napisał(a):

Ciężko w ogóle by było być dumnym, z tego że dziecko choruje. Nie o to mi chodziło. Miałem na myśli coś odwrotnego, że nasze choroby utrudniają odczuwanie dumy czy zadowolenia z nas.

 

Ja nie pisałam o dumie z powodu choroby, tylko ze mnie pomimo choroby.

Moi rodzice można powiedzieć zignorowali fakt moich problemów.

Godzinę temu, rotten soul napisał(a):

A nasi starzy mają dzieciaki z problemami, które dostarczają im regularnie zmartwień, trzeba często im pomagać czy wręcz zajmować się nimi dużo bardziej niż to w danym wieku wypada

To nie mój przypadek. Jestem samodzielna.

 

Godzinę temu, rotten soul napisał(a):

Oczywiście pytanie kieruję do tych większych nieogarów życiowych.

Ok niedoczytałam. Chyba nie jestem nieogarem w twoim rozumieniu.

Odkryłem, że odwaga to nie brak strachu, ale pokonanie go. Odważny człowiek to nie ten, kto nie czuje lęku, ale ten, kto przezwyciężył ten strach. 

 

Nelson Mandela

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

2 minuty temu, rotten soul napisał(a):

Depresja puka do Twych drzwi niechciana? Pocieszyłbym Cię, gdybym tylko umiał pocieszać ludzi.🫤

No właśnie nie w tym rzecz.

Okazuje się, że założonym przez siebie nowym wątkiem poruszyłeś jakieś pokłady - nie wiem czego - we mnie.

Żal do mojej mamy?Nie.

Rozpamiętywanie przeszłości?Nie.

Ale coś to we mnie poruszyło.

To dobrze.

 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Ojej, jakie pytanie.

 

Myślę, że nie są dumni, bo jakoś nie mają ku temu powodów. Pewnie by chcieli, żebym była żona i mamą. Nie wiem, czy to się kiedykolwiek wydarzy. O dzieciach nie wspomnę, bo raczej nie chcę ich mieć. Nie dałabym rady wychować dziecka i jeszcze niepotrzebnie ryzykować, że jakieś predyspozycje do choroby przekażę.

 

Natomiast mogę powiedzieć że całym przekonaniem, że dostaję od rodziców duże wsparcie. Mogę się im wygadać. Widzę, że się przejmują moim zdrowiem. Nasze rozmowy i śmieszne gadki są na porządku dziennym. A jak jest brat to już w ogóle. Często jak moje młode kuzynki wpadają do nas to mówią, że u nas jest tak fajnie, taki luuuuz i mogą być sobą i jest super atmosfera xD no ofkors zdążają się spięcia, ale szybko jest rozejm.

 

Także... No choroba raczej ich martwi, ale jestem osobą walcząca i się nie poddaję. Chcę jeszcze więcej robić, więcej dawać IM wsparcia za te wszystkie lata. Dziękuję 💜

Edytowane przez Verinia

🦋wolę być błędem w systemie niż idealnie dopasowanym elementem jego mechanizmu.

 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
×