Skocz do zawartości
Nerwica.com

Asystenci zdrowienia


Heledore

Rekomendowane odpowiedzi

Od paru lat funkcjonuje taka funkcja jak asystent zdrowienia.

 

Są to osoby po własnych kryzysach psychicznych, po terapii indywidualnej i specjalnym kursie. Ma to na celu włączyć jeszcze jedno ogniwo między lekarzem a pacjentem poprzez bazowaniu na własnym doświadczeniu asystenta.

 

A co Wy o tym myślicie? Chcielibyście z kimś takim współpracować? Mieliście z kimś na takiej pozycji styczność? A może sami chcielibyście nim zostać?

 

Zapraszam do dyskusji ;)

"Rozumiesz. Jest taka cierpienia granica,
Za którą się uśmiech pogodny zaczyna,
I mija tak człowiek, i już zapomina,
O co miał walczyć i po co."

Walc, Czesław Miłosz

 

Как страшно жизнь.

Ой, пропадет он говорил, твоя буйна голова.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

34 minuty temu, Heledore napisał(a):

Od paru lat funkcjonuje taka funkcja jak asystent zdrowienia.

 

Są to osoby po własnych kryzysach psychicznych, po terapii indywidualnej i specjalnym kursie. Ma to na celu włączyć jeszcze jedno ogniwo między lekarzem a pacjentem poprzez bazowaniu na własnym doświadczeniu asystenta.

 

A co Wy o tym myślicie? Chcielibyście z kimś takim współpracować? Mieliście z kimś na takiej pozycji styczność? A może sami chcielibyście nim zostać?

 

Zapraszam do dyskusji ;)

Kiedyś dawno dawno temu gdy pierwszy raz się "wyleczyłem" i myślałem, że już to minęło na zawsze to miałem pomysł, żeby w formie wolontariatu coś takiego robić (pomagać tym co przechodzą to samo co ja wtedy). Ale później jednak doszedłem do wniosku, że dobrze dobrane leczenie (leki) ten mój problem w miare dobrze ogarniają i nikt z zewnątrz nie jest potrzebny. 

Nie wiem więc, czy mam na ten temat jakieś konkretne zdanie. Jeśli komuś miałbym możliwość pomóc to pewnie bym to zrobił natomiast sam nie widzę potrzeby aby ktoś mnie musiał wspierać.

 

21 minut temu, autodestrukcja2 napisał(a):

Chętnie bym usłyszała o doświadczeniu osoby, która takiego asystenta/kę miała.  

+ która jest takim asystentem

 

22 minuty temu, autodestrukcja2 napisał(a):

Gdzie takie osoby są zatrudniane? 

To też dobre pytanie. Ja to rozumiem jako "korepetycje" gdzie sami się organizują(?)

🗨️ Dołącz do naszej grupy na czacie:

💬 Discord

 

 

neptron.pl

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

2 godziny temu, autodestrukcja2 napisał(a):

Chętnie bym usłyszała o doświadczeniu osoby, która takiego asystenta/kę miała.  
Czy to pomocne faktycznie? 
Gdzie takie osoby są zatrudniane? 

Asystent zdrowienia chyba też może pracować z kimś indywidualnie, ale nie jestem pewna. Zatrudnia się raczej w zbiorowych instytucjach typu szpital czy przychodnia. I raczej z tego, co zaobserwowałam to są zajęcia z kilkoma pacjentami, ale rozmowy 1 na 1 też się zdarzały. Podejrzewam, że z lekarzami też rozmawiali potem ;)

 

Ja z nimi miałam do czynienia w szpitalu. Fajnie prowadzili psychoedukację, bo wplatali w to historie z własnej choroby, więc było to zdecydowanie bliższe niż suche wykłady z podręcznika.

 

@shadow_no to nie ma formy korepetycji. Sporo zależy od tego, gdzie są zatrudnieni. Wiem, że są też w przychodniach, ale w takiej formie nie miałam z nimi styczności.

"Rozumiesz. Jest taka cierpienia granica,
Za którą się uśmiech pogodny zaczyna,
I mija tak człowiek, i już zapomina,
O co miał walczyć i po co."

Walc, Czesław Miłosz

 

Как страшно жизнь.

Ой, пропадет он говорил, твоя буйна голова.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Super sprawa nie wiedziałam o takim zawodzie. I że to zawód a nie wolontariat... sama kiedyś chciałam się udzielać w telefonie zaufania ale tam biorą tylko psychologów. Mysle że to może być super pomocne bo nie każdy się otworzy przed psychologiem, który zna problem tylko teoretycznie, jednak większą empatię i większą umiejętność wejścia w skórę pacjenta i jego bólu problemu ma ten co miał podobne doświadczenia A nie tylko o nich słucha całe życie 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

5 godzin temu, Heledore napisał(a):

a to na celu włączyć jeszcze jedno ogniwo między lekarzem a pacjentem poprzez bazowaniu na własnym doświadczeniu asystenta.

Kolejne ogniwo mające przekonać nowego pacjenta (poprzez propagandę prowadzoną tylko przez wyselekcjonowane udane przypadki), że psychiatra i terapeuta to bogowie, którzy pomogą każdemu i we wszystkim. Sorry, ale tak właśnie to widzę. Propaganda sukcesu w każdej dziedzinie życia ma wzięcie i dobrze się sprzedaje. Meh.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

2 godziny temu, rotten soul napisał(a):

Kolejne ogniwo mające przekonać nowego pacjenta (poprzez propagandę prowadzoną tylko przez wyselekcjonowane udane przypadki), że psychiatra i terapeuta to bogowie, którzy pomogą każdemu i we wszystkim. Sorry, ale tak właśnie to widzę. Propaganda sukcesu w każdej dziedzinie życia ma wzięcie i dobrze się sprzedaje. Meh.

Błędne rozumowanie. Przynajmniej w przypadku, w którym brałam udział zupełnie tak to nie wyglądało, a wręcz przeciwnie. To było bardziej tłumaczenie na ludzki niż wychwalanie personelu szpitala.

"Rozumiesz. Jest taka cierpienia granica,
Za którą się uśmiech pogodny zaczyna,
I mija tak człowiek, i już zapomina,
O co miał walczyć i po co."

Walc, Czesław Miłosz

 

Как страшно жизнь.

Ой, пропадет он говорил, твоя буйна голова.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Ja mysle ze to fajna inicjatywa.Sama mam od lat  swoją nerwico-depresje i moja najblizsza przyjaciolka nigdy nie rozumiala dlaczego np.nie chce się spotykac z nią,bo zawsze mialam zmiany nastroju i nie chcialam nigdzie wychodzic.Dzis ona ma depresje i zaburzenia postraumatyczne i dopiero teraz powiedziala że mnie rozumie,dlaczego wtedy tak się zachowywalam.Teraz ja jej służę wsparciem i niefortunnym doswiadczeniem.

Ze mną może  teraz się podzielic wszystkim i ja ją rozumiem,a wszyscy dookola nie potrafia zrozumiec jej zachowań,emocji..ktorych kiedys ona u mnie nie rozumiala.Wiec uważam , że jak najbardziej ktoś ,kto sam ma doswiadczenie z naszymi chorobami, może byc doradcą ,wsparciem ,dac zrozumienie ,tam gdzie inni nie potrafią.I nie mam żalu do niej że kiedys mnie nie rozumiała,bo zdrowy czlowiek nie zrozumie naszych  zachowan, lęków zmian nastroju i wycofywana się spolecznego.Ona myslala ze ja sie po prostu nie chcę z nia spotykac bo jej nie lubie już czy coś.Teraz zrozumiala ze to po prostu wycofanie spowodowane chorobą,ktora na nieszczescie sama ja dopadla.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

No. Słyszałam kiedyś takie zdanie .. nie pamiętam niestety autora... Że depresji nie rozumie nawet człowiek który w niej był ale już z niej wyszedł....  Mega prawdziwe. 

Tymbardziej asystent zdrowienia wydaje się być czymś dobrym. Jak doula trochę. Od rodzenia. Na YouTubie są jakieś filmiki gdzie ludzie mówią więcej o zawodzie . 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

9 godzin temu, Heledore napisał(a):

niż wychwalanie personelu szpitala.

9 godzin temu, Heledore napisał(a):

Błędne rozumowanie.

Być może, ale nie po moich doświadczeniach z psychiatrią i psychologią, nie potrafię myśleć inaczej. Może kiedyś się to zmieni, kto wie.

 

9 godzin temu, Heledore napisał(a):

To było bardziej tłumaczenie na ludzki

Co masz na myśli?

 

9 godzin temu, Heledore napisał(a):

niż wychwalanie personelu szpitala.

Nawet nie będą musieli tego robić, bo zapewne pacjenci, z którymi będą pracować, sami dojdą do jedynych, słusznych wniosków. Przecież  asystenci zdrowienia, będą się składać z samych udanych przypadków, będzie to stanowić podatny grunt dla pacjentów pragnących wyzdrowienia. Nadzieja jest potrzebna oczywiście, ale przedstawienie tylko udanych przypadków będzie tworzyło fałszywy obraz możliwości lekarzy i terapeutów. Oczywiście to jak się zastanowić to nie jest taka zła strategia, bo będzie popierać zalecenia lekarza i terapeuty właśnie tymi historiami z happy endem. Część pacjentów na pewno na tym skorzysta, ale czy to będzie większa część niż gdyby nie była tego asystenta. Nie jestem pewien. Natomiast całkowitymi wygranymi będą psychiatrzy i terapeuci, bo Ci asystenci, to będą żywymi reklamami ich działań.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

5 godzin temu, rotten soul napisał(a):

Być może, ale nie po moich doświadczeniach z psychiatrią i psychologią, nie potrafię myśleć inaczej. Może kiedyś się to zmieni, kto wie.

 

Co masz na myśli?

 

Nawet nie będą musieli tego robić, bo zapewne pacjenci, z którymi będą pracować, sami dojdą do jedynych, słusznych wniosków. Przecież  asystenci zdrowienia, będą się składać z samych udanych przypadków, będzie to stanowić podatny grunt dla pacjentów pragnących wyzdrowienia. Nadzieja jest potrzebna oczywiście, ale przedstawienie tylko udanych przypadków będzie tworzyło fałszywy obraz możliwości lekarzy i terapeutów. Oczywiście to jak się zastanowić to nie jest taka zła strategia, bo będzie popierać zalecenia lekarza i terapeuty właśnie tymi historiami z happy endem. Część pacjentów na pewno na tym skorzysta, ale czy to będzie większa część niż gdyby nie była tego asystenta. Nie jestem pewien. Natomiast całkowitymi wygranymi będą psychiatrzy i terapeuci, bo Ci asystenci, to będą żywymi reklamami ich działań.

Ale czemu maja nie pokazywac przypadkow, ktorym sie udalo? To chyba normalne, ze lepiej na nich sie skupiac, a nie na tych, ktorym sie nie udalo, bo wtedy czlowiek juz calkiem moze sie zalamac. 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

@Żaba MonikaPo prostu wolę pełny obraz zamiast wyselekcjowanego i tyle. Z resztą jak pacjent będzie podatny na działania leków i/lub terapię, to po co mu taki asystent, a jak farmakologia i terapia będą nieskuteczne to i pozytywna historia wyleczonego nie pomoże, bo przecież jego sukces został zbudowany na bazie działania leków i terapii (chyba, no bo nie wiem dokładnie jaką dużą rolę ma on odegrać). 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

6 minut temu, rotten soul napisał(a):

@Żaba MonikaPo prostu wolę pełny obraz zamiast wyselekcjowanego i tyle. Z resztą jak pacjent będzie podatny na działania leków i/lub terapię, to po co mu taki asystent, a jak farmakologia i terapia będą nieskuteczne to i pozytywna historia wyleczonego nie pomoże, bo przecież jego sukces został zbudowany na bazie działania leków i terapii (chyba, no bo nie wiem dokładnie jaką dużą rolę ma on odegrać). 

A, ok. Tez chyba wole realistyczny obraz, choc niektorym pomaga zaklinianie rzeczywistosci, nie oceniam.

Moze taki asystent mowi tez o trudnosciach i ryzykach, nie wiem, nie mam pojecia.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

7 godzin temu, rotten soul napisał(a):

Co masz na myśli?

No lekarze używają specyficznego żargonu i czasami trzeba to wyjaśnić, są różni pacjenci.

 

7 godzin temu, rotten soul napisał(a):

Przecież  asystenci zdrowienia, będą się składać z samych udanych przypadków, będzie to stanowić podatny grunt dla pacjentów pragnących wyzdrowienia.

Pudło. Asystenci zdrowienia też mają nawroty, zdarza się. I często się sami przyznają.

 

 

Teraz, Żaba Monika napisał(a):

Moze taki asystent mowi tez o trudnosciach i ryzykach, nie wiem, nie mam pojecia.

Tak, dokładnie.

"Rozumiesz. Jest taka cierpienia granica,
Za którą się uśmiech pogodny zaczyna,
I mija tak człowiek, i już zapomina,
O co miał walczyć i po co."

Walc, Czesław Miłosz

 

Как страшно жизнь.

Ой, пропадет он говорил, твоя буйна голова.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Hmm.. no o ile taka osoba będzie miała faktycznie sporą wiedzę i samoświadomość w chorobie ChAD, to może bym pogadała. Czemu nie. Dwa razy korzystałam z telefonu zaufania. Pamiętam ten ostatni, kiedy źle się czułam, a nie chciałam budzić mamy i zadzwoniłam. Odebrał bardzo miły i pomocny psycholog. Dobrze mi się z nim rozmawiało. Pamiętam, że zauważył u mnie sporą świadomość siebie i swojej choroby. Nakierował mnie i kończąc rozmowę poczułam się lepiej. A co do asystentów. Nigdy nie rozmawiałam z taką osobą, ale gdybym miałam możliwość, to pewnie bym spróbowałam. A gdzie są takie osoby? Coś mi świta, że u mnie w przychodni była jakaś kartka o pomocy psychologicznej. Może to o to chodziło, nie wiem.

🦋wolę być błędem w systemie niż idealnie dopasowanym elementem jego mechanizmu.

 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

17 minut temu, Verinia napisał(a):

Hmm.. no o ile taka osoba będzie miała faktycznie sporą wiedzę i samoświadomość w chorobie ChAD, to może bym pogadała. Czemu nie. Dwa razy korzystałam z telefonu zaufania. Pamiętam ten ostatni, kiedy źle się czułam, a nie chciałam budzić mamy i zadzwoniłam. Odebrał bardzo miły i pomocny psycholog. Dobrze mi się z nim rozmawiało. Pamiętam, że zauważył u mnie sporą świadomość siebie i swojej choroby. Nakierował mnie i kończąc rozmowę poczułam się lepiej. A co do asystentów. Nigdy nie rozmawiałam z taką osobą, ale gdybym miałam możliwość, to pewnie bym spróbowałam. A gdzie są takie osoby? Coś mi świta, że u mnie w przychodni była jakaś kartka o pomocy psychologicznej. Może to o to chodziło, nie wiem.

Widocznie dla takiej osoby jak Ty telefony zaufania to dobry pomysł. Może z asystentem też by coś zaprocentowało. Spróbuj może kiedyś. Ja sam z terapeutą czy psychologiem nie zbudowałem nic. Czułem się po tych rozmowach tak samo, ewentualnie trochę nimi zmęczony i rozdrażniony. Nic po za tym. Pewnie dlatego do asystentów podchodzę mocno sceptycznie.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

7 minut temu, rotten soul napisał(a):

Ja sam z terapeutą czy psychologiem nie zbudowałem nic. Czułem się po tych rozmowach tak samo, ewentualnie trochę nimi zmęczony i rozdrażniony.

No mi żadne terapie nie pomagały. Jedną miałam przez 2 lata i sama zrezygnowałam. Zero zmian, a raczej pogorszenie, bo wybuchła wtedy największe mania i najdłuższa, a potem psychoza nie z tego świata 🙂 Dlatego też jestem sceptyczna, ale taki asystent... wystarczyłoby kilka słów  z nim/ z nią i już wiem czy chcę w to brnąć :P A psycholog telefoniczny był naprawdę wtedy pomocny, ale oczywiście musiałam działać sama.

Powiem tak: wtedy ten telefon mnie uspokoił, ale oczywiście to nie rozwiązało moich problemów. Co do asystenta jeszcze dodam: nie wiem jak to wygląda, ale jeśli ktoś chciałby się podzielić swoją historią, to spoko. Jednak jeśli ta rozmowa nie będzie w moim klimacie, to elo.

Edytowane przez Verinia

🦋wolę być błędem w systemie niż idealnie dopasowanym elementem jego mechanizmu.

 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

31 minut temu, Verinia napisał(a):

Jedną miałam przez 2 lata i sama zrezygnowałam.

To i tak ładnie pociągnęłaś. 2 lata to szmat czasu. Byłaś cierpliwa i pełna nadzeji.

 

Jak mogę jak coś, zostać asystentem ciągnięcia w dół. Jakby ktoś był zainteresowany, to niech pisze na PW.😈

Edytowane przez rotten soul

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

1 minutę temu, rotten soul napisał(a):

To i tak ładnie pociągnęłaś. 2 lata to szmat czasu. Byłaś cierpliwa i pełna nadzeji.

 

Jak mogę jak coś, zostać asystentem ciągnięcia w dół. Jakby ktoś był zainteresowany, to nie niech pisze na PW.😈

Przynajmniej jesteś szczery 😁

Nie rozumiem, w czym konkretnie taki asystent miałby pomóc.

To znaczy co on ma robić - obchodzić się z pacjentem jak z jajem?

 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

2 minuty temu, rotten soul napisał(a):

Pewnie ma pomóc terapeucie w sztuce manipulacji psychiką pacjenta jako żywy bohater historii sukcesu ozdrowienia.

Powiem ci, że mnie taka osoba nie przekonuje.

Może moje rozumowanie jest bardzo proste ( prostackie?🤔),ale,kurde, przecież człowiek rozwija się wtedy, kiedy zderza się z przeciwnościami losu,tak?

Nie jesteśmy dziećmi, które siedzą jak kołki i czekają, aż im wytresowany tatuś/mamusia założy buciki na nóżki ( nagminne sytuacje obserwowane przeze mnie na basenie).

Czy już naprawdę musimy mieć te strefy komfortu takie, że będziemy musieli mieć asystenta,bo zrobiliśmy rzadką kupę i mamy z tego powodu traumę?

Czy ja jestem głupia?

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

14 minut temu, Maat napisał(a):

Powiem ci, że mnie taka osoba nie przekonuje.

Mnie też nie. To, że ktoś wyszedł z choroby za pomocą określonego sposobu nie oznacza z automatu, że u mnie też to się sprawdzi. Jesteśmy zbyt odmienni w wielu detalach.

 

17 minut temu, Maat napisał(a):

ale,kurde, przecież człowiek rozwija się wtedy, kiedy zderza się z przeciwnościami losu,tak?

Ja raczej dzięki przeciwnościom losu bardziej niszczeję, niż się rozwijam. Nabywam doświadczeń, to fakt, ale to raczej dodatkowe kule u nogi niźli skrzydła.

 

20 minut temu, Maat napisał(a):

Czy już naprawdę musimy mieć te strefy komfortu takie, że będziemy musieli mieć asystenta,bo zrobiliśmy rzadką kupę i mamy z tego powodu traumę?

Obawiam się coraz większa grupa ludzi chce mieć coraz większe strefy komfortu (je też się w tych strefach trochę zapętliłem). Nie bez przyczyn w szybkim tempie rośnie rynek płatnych "przyjaciół" AI, którzy nigdy złego słowa nam nie powiedzą, zawsze będą zwarci i gotowi na nasze zachcianki, oprócz tych fizycznych oczywiście.

 

24 minuty temu, Maat napisał(a):

Czy ja jestem głupia?

To pewnie pytanie retoryczne, ale i tak odpowiem. Z tego co i jak piszesz na forum, jasno wynika, że nie jesteś głupia.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

15 minut temu, Maat napisał(a):

Musiałam kilka lat temu zderzyć się z brutalną prawdą o mnie, czyli z alkoholizmem.

Rozumiem. Skoro pokonałaś nałóg, oczywiście możesz to postrzegać jak rozwój. Jak najbardziej się z tym zgadzam.

 

17 minut temu, Maat napisał(a):

Kiedyś na terapii grupowej terapeuta powiedział nam"Jesteście trzeźwi nie dzięki terapii.Jesteście trzeźwi dzięki sobie."

To po jakiego grzyba była ta terapia, skoro według niego sami sobie pomogliście? Nie kumam takich tekstów. Chyba mają po prostu fajnie brzmieć w Waszych uszach, żeby wzmocnić w Was pewność siebie.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
×