W kółko to samo

[ainoa]

Dlaczego tak bardzo męczy mnie mój lęk?  Udało mi się trochę zorganizować moje życie. Zmieniłam pracę na taką, która jest zupełnie nie wymagająca i jest w tej pracy na prawdę super. Pracuję na świeżym powietrzu. Zajmuję się sprzątaniem. Nawet zapisałam się do szkoły w której wszystko odbywa się zdalnie co jest dla mnie ogromną ulgą bo nie muszę wychodzić do ludzi. Nie to , że ich nie lubię. Po prostu czuję dyskomfort i wiecie chciałam dorobić kilka groszy bo myślałam, że czuję się już całkiem dobrze. Chyba się pomyliłam i to bardzo  

Znowu moja Ergofobia dała o sobie znać. Już samo szukanie ogłoszeń przyprawia mnie o mdłości , a ewentualne spotkania odmawiam po jednym dniu. Czy to będzie już tak zawsze ? Próbowałam różnych terapii. Nic nie pomogło w tym temacie. Czuję się bezsilna bo myślałam, że po ukończeniu szkoły pójdę gdzieś do biura na etat, ale nie widzę tego dobrze

[Kama_9393]

Witaj, nie wiem czy tak będzie już zawsze ale życzę ci żeby jednak nie i bardzo współczuję.

A może praca zdalna? za bardzo się nie znam ale może szukają gdzieś do pracy w możliwością pracy zdalnej-że nie byłby to dla nich problem?

Ja też mam nerwicę lękową od jakiś 17 lat. Są dni lepsze i gorsze. Staram się znajdować sobie jakieś zajęcie bo od roku nie pracuję (z powodu bardzo zaawansowanych zwyrodnień kolan, operacja nie wykluczona.)

 

Powodzenia, oby było dobrze.

[Verinia]

a jakie masz wykształcenie?

[czarna rzodkiew]

43 minuty temu, Kama_9393 napisał(a):

A może praca zdalna? za bardzo się nie znam ale może szukają gdzieś do pracy w możliwością pracy zdalnej-że nie byłby to dla nich problem?

Byłoby tak samo, a nawet gorzej, bo miejsce twojego odpoczynku staje się miejscem pracy i psychicznie czujesz się jeszcze gorzej. A weź się skontaktuj z kimś na Teamsie, napisz maila, nie wiedząc nawet jak ta osoba wygląda, jakie ma usposobienie, toż to taki paraliż, że z godzinę musisz się do tego nastawić.

 

2 godziny temu, ainoa napisał(a):

Czy to będzie już tak zawsze ?

Nie chcę ci niszczyć nadziei, ale też mam ergofobię, może nie jakąś silną, bo jednak pracuję na etacie, ale mogę sobie wyobrazić z czym się mierzysz i tak samo jak Ty zmieniałam prace a to na spokojniejsze z myślą, że będzie lepiej, a to ambitniejsze z myślą, że dam radę i będzie inaczej, i naprawdę to bez znaczenia, za każdym razem odczuwam to samo, nawet po 3 latach w jednej pracy czułam to samo. Nienawidzę czuć na sobie odpowiedzialności zawodowej, nienawidzę mierzyć się z nowymi zadaniami, ba, wszystkimi zadaniami, które są mi zlecane, nienawidzę kontaktować się z ludźmi, nienawidzę wszystkiego, co związane z pracą. Są dni lepsze (gdzie tej pracy jest mniej lub wcale*, kontaktów wcale) i gorsze (gdzie tej pracy jest więcej, kontaktów i spotkań od groma), jednak ten ucisk w klatce, taka wewnętrzna nienawiść i niechęć do robienia tego, czego nie chcę, a MUSZĘ, żeby mieć za co żyć, pozostają niezmienne. Każdego dnia od 18. roku życia zmuszam się do pracy. A tych prac miałam z 10. W każdej noszę tę samą maskę, z boku wyglądam jakbym po prostu sobie pracowała, ale w środku odbywa się 8-godzinna walka. A szukanie pracy to już w ogóle, tak jak piszesz, mdłości są na samą myśl. Nie zdziwię się, jak padniemy w końcu na zawał. Ja już przestałam wierzyć, że będzie lepiej.

*ale nawet gdy nic do roboty nie ma, to i tak stres jest, bo w każdej chwili ktoś może zadzwonić, napisać, czegoś chcieć

[Kama_9393]

53 minuty temu, czarna rzodkiew napisał(a):

Byłoby tak samo, a nawet gorzej, bo miejsce twojego odpoczynku staje się miejscem pracy i psychicznie czujesz się jeszcze gorzej. A weź się skontaktuj z kimś na Teamsie, napisz maila, nie wiedząc nawet jak ta osoba wygląda, jakie ma usposobienie, toż to taki paraliż, że z godzinę musisz się do tego nastawić.

 

Nie chcę ci niszczyć nadziei, ale też mam ergofobię, może nie jakąś silną, bo jednak pracuję na etacie, ale mogę sobie wyobrazić z czym się mierzysz i tak samo jak Ty zmieniałam prace a to na spokojniejsze z myślą, że będzie lepiej, a to ambitniejsze z myślą, że dam radę i będzie inaczej, i naprawdę to bez znaczenia, za każdym razem odczuwam to samo, nawet po 3 latach w jednej pracy czułam to samo. Nienawidzę czuć na sobie odpowiedzialności zawodowej, nienawidzę mierzyć się z nowymi zadaniami, ba, wszystkimi zadaniami, które są mi zlecane, nienawidzę kontaktować się z ludźmi, nienawidzę wszystkiego, co związane z pracą. Są dni lepsze (gdzie tej pracy jest mniej lub wcale*, kontaktów wcale) i gorsze (gdzie tej pracy jest więcej, kontaktów i spotkań od groma), jednak ten ucisk w klatce, taka wewnętrzna nienawiść i niechęć do robienia tego, czego nie chcę, a MUSZĘ, żeby mieć za co żyć, pozostają niezmienne. Każdego dnia od 18. roku życia zmuszam się do pracy. A tych prac miałam z 10. W każdej noszę tę samą maskę, z boku wyglądam jakbym po prostu sobie pracowała, ale w środku odbywa się 8-godzinna walka. A szukanie pracy to już w ogóle, tak jak piszesz, mdłości są na samą myśl. Nie zdziwię się, jak padniemy w końcu na zawał. Ja już przestałam wierzyć, że będzie lepiej.

*ale nawet gdy nic do roboty nie ma, to i tak stres jest, bo w każdej chwili ktoś może zadzwonić, napisać, czegoś chcieć

Aż przypomniała mi się moja praca... nikt tego nie zrozumie kto nie ma problemów natury psychicznej. Szłam do pracy i marzyłam żeby z niej wyjść. Po 6 latach chyba byłam tak wykończona psychicznie i fizycznie (praca fizyczna) że szłam do pracy ze łzami w oczach. 

[ainoa]

Wiecie co, ja skończyłam tylko gimnazjum. Przez lata , w sumie od dziecka męczyła mnie fobia szkolna. Ta przeistoczyła się w ergofobię no i postanowiłam, że chcę ukończyć liceum żeby móc pracować gdzieś w jakimś sklepie typu butik, może sklep premium z garniturami, biżuterią. Na pewno nie spożywka, bo niestety mam przepukliny na kręgosłupie, które do tego wszystkiego utrudniają mi życie. Jedynym rozwiązaniem jest operacja, ale jak każda operacja na kręgosłupie niesie za sobą ryzyko. Marzy mi się też praca w biurze tylko nie mam już pomysłu jak się pozbyć tej ergofobii żebym mogła spełnić swoje marzenia  serio już nie wiem co robić. Przez pół roku robiłam nawet ćwiczenia TRE. Pomogły na wszystko oprócz tego. Mogę nawet powiedzieć, że ekspozycja też nie pomaga bo podejmowałam się wielu prac. Pracowałam nawet w  fajnym sklepie i szło mi może przeciętnie, ale byłam szczęśliwa i nagle w okolicach 5-6 miesiąca zaczeły dopadać mnie takie somaty, że któregoś dnia prawie zwymiotowałam przy kasie...

[Verinia]

W dniu 7.11.2026 o 10:41, ainoa napisał(a):

Mogę nawet powiedzieć, że ekspozycja też nie pomaga bo podejmowałam się wielu prac. Pracowałam nawet w  fajnym sklepie i szło mi może przeciętnie, ale byłam szczęśliwa i nagle w okolicach 5-6 miesiąca zaczeły dopadać mnie takie somaty, że któregoś dnia prawie zwymiotowałam przy kasie...

A czego się boisz: samego pójścia do pracy, czy przed tym, co może się wydarzyć w pracy (ludzie, szef, obowiązki, odpowiedzialność)? 

Powinnaś się chyba udać na terapię np. CBT lub/i do psychiatry. Sama nie dasz rady z tym.

[ainoa]

12 godzin temu, Verinia napisał(a):

A czego się boisz: samego pójścia do pracy, czy przed tym, co może się wydarzyć w pracy (ludzie, szef, obowiązki, odpowiedzialność)? 

Powinnaś się chyba udać na terapię np. CBT lub/i do psychiatry. Sama nie dasz rady z tym.

Mam wrażenie, że obowiązków. Czasem wydaje mi się, że jestem nierozgarnięta, że innym idzie lepiej w pracy. Nie umiem nawiązywać też relacji w pracy. Zawsze raczej to ja jestem najspokojniejsza, mało mówna. Nie potrafię się wyluzować. Ciągle chodzę jakbym miała kij w dupsku, a wcale taka nie jestem. W domu mam dobry żart, trafne uwagi, mam duży dystans do siebie i ogarniam czasem mnóstwo spraw na raz, a w pracy blokuję się i koniec. Pod opieką psychiatry jestem od 2013 roku. Praktycznie od początku kiedy po raz pierwszy wstawiłam tu post. Z terapii miałam luźne rozmowy z psychologiem i ćwiczenia TRE przez pół roku. Miałam też konsultację z innym psychologiem, ale nie podpasował mi no i miałam też przez pół roku terapię psychodynamiczną, z której zrezygnowałam z hukiem. Starałam się słuchać podkastów , czytać książki psychologiczne. Ja to wszystko wiem , to co jest napisane , ale w realnym życiu nie potrafię tego użyć.

[Dalila_]

Też uważam że praca zdalna byłaby lepsza, mniej gaf byś popełniała, jeśli masz orzeczenie to szukaj z nim odpowiedniej pracy

Może przez różne co się tym zajmują fundację też czy jak to nazwać 

Fundacje*

[bei]

30 minut temu, Dalila_ napisał(a):

Też uważam że praca zdalna byłaby lepsza, mniej gaf byś popełniała, jeśli masz orzeczenie to szukaj z nim odpowiedniej pracy

 

U mnie istnieje duże ryzyko, że przy pracy zdalnej całkowicie bym się odcięła i od poniedziałku do piątku nie opuszczała pokoju/łóżka. Teraz sen nadrabiam w weekendy. 

Wczoraj ok. 10.00 miałam telefon od mamy żebym wstawała i przyjechała wcześniej, a nie o 17.00 i dotarłam do niej po 18.00. Mama z takim powątpiewaniem zapytała czy idę w poniedziałek do pracy, bo pewnie się dziwi jak ja do tej pracy wogóle docieram.

 

 

[Dalila_]

2 godziny temu, bei napisał(a):

U mnie istnieje duże ryzyko, że przy pracy zdalnej całkowicie bym się odcięła i od poniedziałku do piątku nie opuszczała pokoju/łóżka. Teraz sen nadrabiam w weekendy. 

Wczoraj ok. 10.00 miałam telefon od mamy żebym wstawała i przyjechała wcześniej, a nie o 17.00 i dotarłam do niej po 18.00. Mama z takim powątpiewaniem zapytała czy idę w poniedziałek do pracy, bo pewnie się dziwi jak ja do tej pracy wogóle docieram.

 

 

Cóż jeśli ktoś się izoluje również poza pracą no to faktycznie praca jest dobrym rozwiązaniem do wychodzenia z domu. Ale jeśli ktoś poza pracą jest aktywny A tylko praca powoduje stres i somatyzacje to wtedy nie ma tego ryzyka raczej 

Fajnie że masz pracę która ci pasuje:)